تأیید حکم قصاص قاتل بنیتا در دیوان عالی کشور
شرق: حکم قصاص قاتل بنیتا، دختر هشتماهه ربودهشده به وسیله سارقان خودرو، در شعبه پانزدهم دیوان عالی کشور تأیید شد. این پرونده از روز 29 تیر با اعلام خبر گمشدن کودک هشتماهه به نام بنیتا گشوده شد. بنیتا سوار خودروی پدرش بود که دزدان اتومبیل او را ربودند. بعد از آن پلیس تحقیقاتی را برای یافتن خودروی مسروقه انجام داد، اما این تلاشها بیثمر بود تا اینکه در جریان تحقیقات مأموران پلیس آگاهی تهران متوجه ردپای دو سارق حرفهای لوازم داخل خودرو شدند. با شناسایی مخفیگاه یکی از این سارقان، او اعتراف کرد که خودرو و بچه در اختیار همدستش است. با دستگیری سارق دوم او در بازجوییها منکر هرگونه سرقت شد تا اینکه پس از روبهروشدن با همدستش لب به اعتراف گشود. سارق در بازجوییها اعتراف کرد پس از سرقت خودرو از مشیریه به همراه کودک، آن را همان روز در یکی از خیابانهای پاکدشت آورده و پس از بالاکشیدن شیشهها آن را رها کرده است. مأموران بلافاصله به محل رهاکردن خودرو در محلهای خلوت رفتند و با جسد بنیتای هشتماهه که به دلیل گرما، تشنگی و گرسنگی دچار جمود نعشی شده بود، روبهرو شدند. پس از آن پروندهای با اتهام قتل عمدی برای دو متهم به نامهای محمد و مهدی گشوده و به دادگاه کیفری استان تهران فرستاده شد. پدر بنیتا در جلسه دادگاه درباره روز حادثه گفت: «میخواستم به عیادت مادربزرگم به اراک بروم، وسایل را داخل ماشین گذاشته و در آخر نیز بنیتا را سوار ماشین کردم و ای کاش این کار نمیکردم. ماشین را جلوی پارکینگ پارک کرده و به همسرم گفتم که بیاید تا برویم. یک لحظه دیدم فردی سوار ماشین شد. خود را روی کاپوت ماشین انداختم، ویراژ داد که من را پرتاب کند و دندهعقب گرفت، به زمین کشیده و بدنم زخمی شد. همسرم آینه بغل ماشین را گرفت و به شبرنگ جدول کوبیده شد. دوباره حرکت کرده و کاپوت خودرو را گرفتم و دوباره ویراژ داد و سرم به خودروی سمند برخورد کرد. همسایهها به دنبال ماشین رفتند و گوشی همسرم داخل ماشین بود که پس از ردیابیهای لازم هفت دقیقه بعد از حادثه خاموش شد. او در فرصت مناسب به سرقت گوشی، وسایل داخل خودرو و تعویض لباس اقدام کرده است». این مرد افزود: من در لحظه اول محمد را دیدم ولی مهدی را ندیدم. فقط به دنبال ماشین میدویدم و فریاد میزدم که فرزندم داخل ماشین است و او متوجه فرزندم شد. محمد- متهم ردیف اول پرونده - نیز در دادگاه گفت: «از ترسم کودک را در محله مسکونی رها کردم. اگر میدانستم که این اتفاق میافتد کودک را صد سال هم رها نمیکردم. کولر را روشن گذاشتم و نمیدانستم وقتی ماشین خاموش است کولر کار نمیکند. در سایه درخت پارک کردم و میدانستم که محل پررفتوآمد است. از ترسم به کسی خبر ندادم و در خانه سه روز پنهان شدم و هنگامی که دستگیر شدم به مهدی گفتم من به تو نشانی محل پارک را گفتم تو اقدام میکردی. متهم گفت: من قتل و آدمربایی را قبول ندارم. مهدی گفت که ماشین را بدزدیم. دوتا خودرو به نامم است و من به قصد سرقت خودرو و آدمربایی داخل ماشین نشدم. مهدی نیز در دادگاه اتهاماتش را رد کرد و گفت: «من آن زمان دیدم که پدر بچه داد میزد و به ماشین میکوبید و میگفت بچهام. من ترسیده بودم. اگر آدم سالمی بودم، میایستادم و به بچه کمک میکردم ولی از ترس فرار کردم که زندگیام از هم پاشیده شد». هیئت قضات بعد از پایان محاکمه محمد را در قتل عمدی مجرم شناختند و با توجه به خواسته اولیایدم او را به قصاص محکوم کردند. او همچنین در ارتباط با آدمربایی به 22 سال و شش ماه حبس، رهاکردن طفل 17 ماه حبس و 111 ضربه شلاق، رد عین مال مسروقه، دیه و دو سال تبعید به دیواندره محکوم شد. متهم ردیف دوم این پرونده نیز در ارتباط با عناوین اتهامی مختلف، به 13 سال حبس، 111 ضربه شلاق و دو سال اقامت اجباری در شهرستان ایذه محکوم شد. پس از آن متهمان به حکم صادره اعتراض کردند و پرونده در دیوان عالی کشور مورد رسیدگی قرار گرفت که در نهایت حکم به تأیید رسید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.