|

جز بغل بابا هیچی نمی‌خواستم

سمیه زمانیان . روان‌تحلیلگر

همون‌طور که نشسته بود روی صندلی، با نوک کفشش دور سنگ‌های کف اتاق خط می‌کشید. تن ظریف و دخترونه‌اش توی اون پیراهن گشاد و مردونه گم شده بود. موهای فرفریش از زیر شال آبیش ریخته بود روی پیشونی و کناره‌‌های صورتش. سرشو آروم بالا آورد. آستین‌های بلند و گشاد پیراهنشو تا زد و گفت: «لباس باباست. وقتی شبیه مردها باشی، قوی‌تری. این‌طور نیست؟». عمیق توی صورتم نگاه کرد و بدون اینکه منتظر پاسخی باشه، ادامه داد: «بابا همیشه مامانو تهدید می‌کرد که یک روز می‌ذاره و میره. نمی‌گفت کجا و کی. فقط می‌گفت میره. تو دعواهاشون مدام این حرف رو تکرار می‌کرد. برای مامان شنیدن این حرف‌ها از زبون بابا عادی شده بود یا شاید هم دیگه براش مهم نبود. ولی من هر بار از ترس رفتنش تب می‌کردم. مطمئن بودم بالاخره یک روز میره. وقتایی که داد می‌زد و تهدید به رفتن می‌کرد، صداش از همیشه محکم‌تر بود. همین هم بود که منو بیشتر می‌ترسوند و تنمو داغ می‌کرد. بعد از چند ساعت خودش میومد سراغم. بغلم می‌کرد و پیشونی تبدارمو می‌بوسید. آروم می‌شدم و دیگه جز بغل بابا هیچی نمی‌خواستم. خودش یادم داد چطوری شعر بگم، چطوری تو پنج‌سالگی بخونم و بنویسم و نقاشی ‌بکشم. وقتایی که سرحال بود، باهام کشتی می‌گرفت. می‌گفت:«تو باید قوی‌ترین دختر روی زمین باشی. نمی‌خوام مثل پدرت یه آدم ترسو بشی. این‌جور‌وقتا آرزو می‌کردم همیشه باشه و دیگه هیچ‌وقت اون کلمه‌ لعنتی میرم رو به زبون نیاره».

موهای ریخته رو پیشونیشو یه‌کم مرتب کرد. حالا می‌شد یه حسرت بزرگ رو توی تک‌تک جمله‌هایی که به زبون میاره حس کرد. «می‌دونستم بابا دلش می‌خواست من پسر باشم. اینو وقتی هفت سالم شد و برادرم کیان به دنیا اومد، بیشتر حس کردم. دیگه حوصله‌ منو نداشت. دعواهاشون با مامان هم بیشتر شده بود. می‌دیدم که بعضی شب‌ها یه خروار قرص می‌خوره و روزا تا دیروقت می‌خوابه. همش می‌گفت میره و کیان رو هم با خودش می‌بره. من می‌ترسیدم. بازم تب می‌کردم؛ اما بابا حواسش به من نبود. دیگه منو نمی‌خواست. دیگه منو نمی‌دید».‌‌ به نقطه نامعلومی خیره شد و با صدایی که از بغض می‌لرزید، گفت: «رفت... یه روز رفت و دیگه برنگشت. کلاس سوم ابتدایی بودم. خونه پر شد از آدم‌ها و دوست و آشنا. می‌شنیدم که می‌گفتن خودکشی کرده؛ اما نمی‌فهمیدم یعنی چی! فقط می‌دونستم که دیگه برنمیگرده. روز خاکسپاری خیلی‌ها اومدن. حتی خانم معینی، ناظم مدرسه‌مون که هر روز به خاطر بی‌نظمی و تأخیر تنبیهم می‌کرد هم اومده بود. خاله زری دستمو محکم گرفته بود و با خودش می‌برد. اصرار داشت رو جدول دور قطعات راه برم و نیفتم. و من نمی‌فهمیدم چرا! دیدم که مامان اصلا گریه نکرد. می‌گفتن چشماش خشک شده».‌ لب‌هاش رو روی هم فشار داد تا بغضشو بخوره. دست‌هاشو روی پیراهن گشاد و مردونه‌ا‌ش کشید و آروم گفت: «10 سال گذشته و من هنوز تب می‌کنم. شاید به امید اینکه بابا بیاد و بغلم کنه».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.