درباره فلسطین
مهر، محمدجواد غلامرضا کاشی: رئیسجمهور آمریکا، بیتالمقدس را بهعنوان پایتخت اسرائیل به رسمیت شناخت. این تصمیم معنایی جز آن ندارد که فلسطینیان بپذیرند خواب و خیال تشکیل یک کشور مستقل را برای همیشه فراموش کنند. آنها باید فراموش کنند ملتی هستند و حق تشکیل کشور دارند. آنها شهروندان اسرائیل نیز محسوب نمیشوند. فلسطینیها باید بپذیرند که قلمرو اسرائیل، جای زندگی آنها نیست. باید بپذیرند آوارگی تقدیر گریزناپذیر آنهاست. فلسطینیها باید بپذیرند بقای اسرائیل، نفی تام و تمام موجودیت و هستی آنهاست. باید واقعیت قدرت جهانی را بپذیرند. بپذیرند که جهان جدید و ساختار مسلط قدرت در آن، تحقیر، انحلال و مرگ آنها را رقم زده است. آنها مذاکره کردهاند، برای کسب اقل حقوق خود تسلیم شدهاند، اما نتوانستهاند شتاب رشد و گسترش اسرائیل را کنترل کنند. بااینهمه رئیس جمهور آمریکا اعلام کرده همچنان پیگیر صلح مرضیالطرفین است. شخصیتها و نهادهای بینالمللی نیز خواهان حفظ آرامش شدهاند. آنچه روز گذشته اتفاق افتاد، سکانسی از یک فیلم 60، 70 ساله است. اسرائیل با هدف نابودی تام و تمام یک ملت هر روز یک گام به پیش میگذارد، بهتدریج از سوی قدرتهای جهانی تأیید میشود، بعد طرفین به آرامش دعوت میشوند، اگر بخشی از فلسطینیها دست به خشونت بزنند بهعنوان تروریست، بیتربیت، آشوبافکن و خرابکار از طرف نهادها و حتی روشنفکران غربی محکوم میشوند. رهبران اسرائیل تظلمخواهی میکنند و جهانیان را به همدردی فرامیخوانند. در این بازی پر از فریب و ستم، برای فلسطینیهای نگونبخت، چه راهحلی جز اعمال خشونت باقی میماند؟ مهم نیست اعمال خشونت چقدر به نتیجه خواهد رسید، مهم این است که خشونت طبیعیترین واکنش یک ملت در مقابل وضعیتی است که نابودی تام و تمام خود را تجربه میکند. هنگامی که از یک ملت خواسته میشود، همراه با نابودی خود، از واکنش طبیعی هر جانداری در مقابل مرگ هم خودداری کند، از آن حرفهای شگفت است که اوج ریا و فریب سیاست امروز را برملا میکند. آنها که همهجا از سیاست انساندوستانه و عاری از خشونت دفاع میکنند، لطفا توضیح دهند، چه امکان عقلانی برای حیات سیاسی ملت فلسطین وجود دارد؟ برای گروهی که نادیده گرفته شده، تحقیر شده و چشماندازها همه حاکی از مرگ و انحلال است، خشونت تنها انتخاب وسوسهانگیز است. وقتی سیاست عقلانی و متکی بر منطق و محاسبه، دلالتی جز پذیرش محتوم مرگ ندارد، خشونت تنها مصداق عقلانیت سیاسی است. خشونت برای چنین گروهی راهگشا هم نباشد، دستکم امکانی برای مرگ شرافتمندانه است. این داستان تلخ مردم فلسطین در 70، 80 سال گذشته است. با چه زبانی باید برای نسل جدید سخن گفت تا باور کنند مردم ایران نیز پس از اشغال کشورمان توسط متفقین و پس از کودتای 28 مرداد همین احساس را داشتند. چگونه باید سخن گفت تا باور کنند هیچگاه این شانس برای مردم این سوی جهان وجود نداشته که مثل مردم انگلیس و آمریکا دنیای مدرن را تجربه کنند؟ متأسفانه در تقابل با کلیشههای تبلیغاتی، در یک تله فانتزیک افتادهایم. آمریکاییها اگر ریاکارانهترین و جنایتبارترین چهره خود را در این منطقه به منصه ظهور رسانده باشند، باز هم میگوییم آمریکا یک گاو وحشی است بهتر است به جای آنکه به شاخش بچسبیم و به خودمان آسیب برسانیم، به پستانهایش بچسبیم و کسب منفعت کنیم. حاضر نیستیم به تجربه گذشته خود و تجربه دیگران در این منطقه از عالم رجوع کنیم و ببینیم ما مستمراً تحقیر شدهایم و نادیده گرفته شدهایم. اگر مردم و مبارزان ایرانی در آن مقطع سرکوب شدند، هر دو پادشاه پهلوی نیز به نحوی تحقیر شدند. هر دو در سالهای آخر حاکمیتشان تلاش کردند خود را از زیر بار تحقیر نجات دهند و هر دو شکست خوردند: رضاشاه تلاش کرد از زیر بار تحقیر انگلیسیها خود را نجات دهد و محمدرضا، از زیر بار تحقیر آمریکاییها. سیاستهای آمریکا در این منطقه با تعارضات لاینحلی مواجه است. مهمترین مصداق آن مسئله اسرائیل بوده است. چهره ریاکارانه و بهظاهر بیطرفانهای اتخاذ کرده تا همیشه منافع اسرائیل را تعقیب کند و مردم این منطقه را تحقیر.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.