طبيبي تمامعيار
مصطفي ايزدي
هر روز که از عمر آدمي ميگذرد، سوگمندانه خبر درگذشت و ازدسترفتن چهرههاي مبارز و خدمتگزار مردم، بسياري از افراد جامعه را غمدار و اندوهگين ميكند. اين بار در شهر عالمان و شهيدان، يکي از شخصيتهاي پرآوازه در ايثار و خدمتگزاري، دنياي خاکي را واگذاشت و به دنياي باقي پا گذاشت.
دکتر محمدعلي ابوترابي، پزشک باسابقه و متخصص در جراحي عمومي، از مردان شجاع و همراه انقلاب در دوران مبارزه و جهاد عليه نظام شاهنشاهي، از قهرمانان و ايثارگران دوران دفاع مقدس، پدر شهيد، طبيبي متواضع در برخورد با محرومان و رنجديدگان، متدين و علاقهمند به علماي مجاهد و انقلابي، محبوب و مردمدار و بالاخره فرهيخته و پرتلاش، صبح روز يکشنبه يازدهم آذرماه جاري در زادگاه خود بدرود حيات گفت و روز دوشنبه با بدرقه هزاران نفر از دوستداران و همشهريان خود، به سوي جنتالشهداي نجفآباد تشييع و به خانه ابدياش سپرده شد. محمدعلي ابوترابي، چهره نامآشناي روزگار خويش فرزند ميرزاکريم گيوهدوز، به سال 1313 خورشيدي در نجفآباد پاي بر گيتي نهاد. وي پس از گذراندن دوره دبستان و دبيرستان به دانشگاه اصفهان راه يافت و در رشته پزشکي ادامه تحصيل داد. بعد از آنکه به عنوان يک پزشک عمومي در نجفآباد به طبابت پرداخت، به فکر ادامه تحصيل در همان رشته پزشکي افتاد. همين امر باعث شد که مجددا به دانشگاه اصفهان بازگردد و در رشته تخصصي جراحي عمومي به فراگيري علوم مربوطه بپردازد. دکتر ابوترابي پس از آن به نجفآباد بازگشت و با دايرکردن مطب به درمان بيماران و بهويژه بيماران مستضعف و روستاييان پرداخت و تا اواخر عمر شريفش، لباس سفيد اين حرفه ارزشمند را از تن بيرون نياورد. وي هرگز از شغل پزشکي براي ثروتاندوزي استفاده نکرد و حق ويزيت اندک او که در بسياري از مواقع براي درماندگان و محرومان ناچيز يا صفر بود، صرف يک زندگي معمولي و بعضا امور خيريه و عامالمنفعه ميشد زيرا اعتقاد نداشت که از بهبود زندگي رنجديدگان براي خود کيسهاي بدوزد. او در آغاز به کار حرفه پزشکي، مدت کمي در بيمارستان رحيمزاده اصفهان کار کرد، اما پس از آن هيچگاه در بيمارستان خصوصي کار نکرد. وقتي علت را از او پرسيدند گفته بود: دلم نميخواهد حس قناعت در وجودم تحتالشعاع پول قرار بگيرد. دکتر محمدعلي ابوترابي در جريان زندگي موفق خود، مانند بسياري از فرهيختگان ديار خويش با مسائل اجتماعي و سياسي دمساز بود و به عنوان يک کنشگر سياسي، همپاي شخصيتهاي مبارز و انقلابي نجفآباد فعاليت ميکرد. بهخصوص در دورهاي که مبارزه با رژيم سلطنتي فراگير شده بود، از هيچ کوششي براي آگاهکردن جوانان و نيز در حرفه پزشکي از درمانکردن انقلابيوني که در درگيري با مأموران دربار پهلوي مجروح ميشدند، فروگذار نميکرد. به همين دليل هنگامي که در اوج مبارزات مردم يعني فرداي عاشوراي سال 57 کماندوها و چماقداران شاه به فرماندهي تيمسار رضا ناجي، فرمانده نظامي استان اصفهان، به نجفآباد يورش آوردند و وحشيانه به تاختوتاز و کشتار و غارت و چپاول پرداختند، منزل مسکوني و مطب دکتر ابوترابي، از جمله محلهايي بود که به تلافي حضور او در ميدان مبارزه، مورد حمله قرار گرفت و به آتش کشيده شد و افراد داخل آن را ازجمله ميهمانان خانوادگي او مورد ضربوشتم شديد قرار گرفتند و اين در حالي بود که خود دکتر در بيمارستان مشغول مداواي مجروحان آن حملات وحشيانه بود پس از پيروزي انقلاب اسلامي و آغاز جنگ تحميلي، دکتر محمدعلي ابوترابي فصل جديدي را در زندگي خود رقم زد. او در همان روزهاي اول جنگ براي درمان مجروحان ميدانهاي دفاع مقدس، همراه رزمندگان داوطلب، عازم مناطق عملياتي شد. او از آغاز تا پايان جنگ به عنوان پزشک جراح در تيمهاي اضطراري پزشکي در درمانگاهها و بيمارستانهاي صحرايي حضور مييافت و به درمان اوليه و جراحيهاي فوري و ضروري رزمندگان مجروح ميپرداخت. از رويدادهاي مهم و آموزنده زندگي دکتر ابوترابي اين بود که در برخورد با شهادت تنها فرزند پسر خود، صبوري و مقاومت تحسينبرانگيزي داشت. رزمندگاني شاهد بودهاند که وقتي خبر شهادت فرزندش را به او دادند، خود در جبهه مشغول درمان مجروحان بود. تکپسر دکتر ابوترابي، مجيد ابوترابي دانشآموز يکي از دبيرستانهاي نجفآباد بود که در 18سالگي و در عمليات رمضان بر اثر اصابت ترکش به سرش که سر را از بدن جدا کرده بود، به شهادت رسيد. نوشتهاند: وقتي خبر شهادت مجيد به گوش رزمندگان رسيد، پدرش را نزديک خط مقدم به معراج شهدا و کانتينرهايي که بدن شهدا داخل آن بود، بردند. چند دقيقه بين شهدا گشتند تا اينکه يک جنازه را روي خاک روبهروي دکتر قرار دادند و گفتند اين پيکر آقا مجيد شماست. جنازه سر نداشت. رگهاي گلويش پيدا بود. دکتر دو زانو روي زمين نشست و به جيب لباس مجيد که خوني بود خيره شد. روي يک تکه پارچه سياه کوچک نوشته شده بود مجيد ابوترابي. دکتر خم شد و رگهاي گلوي پسرش را بوسيد و کنار پيکرش سجده شکر به جا آورد. دکتر در جبهه ماند که ساير بيماران را معالجه کند. ديگران پيکر پاک دلبندش را به نجفآباد آوردند تا مراسم خاکسپاري آن شهيد را دوستان، همکلاسيها و مردم شهيدپرور زادگاهش انجام دهند. دکتر محمدعلي ابوترابي، باوجود سوابق مبارزاتي، تواناييها و شايستگيهايش هيچگاه در پي پست و مقام نرفت. يک بار که بهدليل گرايشهايي که به اصولگرايان پيدا کرده بود، تحت فشار زياد هواداران آن جناح که ميخواستند از محبوبيت و فرازمندي شخصيت دکتر در شهر و روستا استفاده کنند، او را نامزد نمايندگي مجلس شوراي اسلامي كردند. من در آن موقع حيفم آمد که اين پزشک ارجمند وارد مسائل سياسي محلي بشود، آن هم فضاي پرتنش و پرتلاطم انتخابات مجلس، بهويژه در شهري که خارج از انتخابات هم ميتوانند افرادي را به چالش بکشند و آنها را در شرايط سختي قرار دهند، بههميندليل خدمت دکتر رسيدم و از او درخواست کردم در نجفآباد و اطراف آن که شما را طبيبي خوشنام و رزمندهاي ازجانگذشته ميدانند، خودتان را به رأي مردم نگذاريد، حيف است که در کشاکش سياست از رقيبتان بازمانيد. ايشان قدري با من صحبت کرد که نشان ميداد به وظيفه و تکليف فکر ميکند نه به پيروزي بر رقيب خود. بالاخره به توصيههاي دوستان و نزديکان سياسياش در فضاي رقابت ماند، اما موفق به کسب آراي لازم نشد. با وجود اين نتيجه رويداد انتخابات، در کاستن از محبوبيت او تأثيري نداشت و مدتي بعد از آنکه اکثريت مردم، ضرورت حضور او را بهعنوان يک پزشک عزتمند و مردمي در نجفآباد، مناسبتر از نمايندگي مجلس تشخيص داده بودند، سعي کردند نامزدي او براي مجلس و نتيجهاش را فراموش کنند و همچنان به او وفادار باشند و احترام بگذارند. دکتر ابوترابي زندگي شرافتمندانه خود را ادامه داد تا به مرور بيماري سختي سراغش آمد و او را از پاي درآورد، رحمتالله عليه. حضور جمعيت انبوه در مراسم بدرقه و خاکسپاري اين پزشک تمامعيار، نشان داد که مردم نجفآباد تا چه اندازه قدرشناس خدمتگزاران ملک و ملت هستند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.