|

«دستم را بگیر» به روایت کارگردانش

در این مجموعه داستان نمی‌سازم

سپيده حيدرآبادي: گسترش روزافزون شبکه‌های اجتماعی موجب شده همه مردم دنیا از سبک زندگی هم باخبر شوند و البته هر روز بیشتر نسبت به شکل زندگی آدم‌های دیگر، خصوصا افرادی از جامعه خودشان کنجکاو شوند. یک وجه مثبت کنجکاوی این است که خوبی‌های زندگی همدیگر را یاد بگیریم. سعید ابوطالب، تهیه‌کننده و کارگردان، سعی دارد در مجموعه «دستم را بگیر» بی‌واسطه و کاملا واقعی بگوید که چگونه می‌شود به دیگران کمک کرد یا به‌عبارت دیگر چگونه آدم‌های خیر داوطلب مشکلات زندگی یک هم‌وطن را می‌فهمند و چطور تا آخر با او همراه می‌شوند و زندگی او را نجات می‌دهند. متن زیر توضیحات سعید ابوطالب است درباره این مستند که در اختیار ما قرار داده است. من در این مجموعه داستان نمی‌سازم، بلکه داستان‌های واقعی آدم‌ها را توسط خودشان روایت می‌کنم. حالا اگر این داستان‌ها و گروه‌های داوطلب بیش از چند نفر باشند و موضوعات کاملا متفاوت و ما از آنها خواسته باشیم در یک رقابت خودخواسته در یک بازه زمانی مشخص شرکت کنند، نامش می‌شود مستند - مسابقه؛ همان کاری که ما در مجموعه «دستم را بگیر» تجربه می‌کنیم. در این مجموعه شش، هفت گروه سه‌نفره هرکدام یک سوژه را انتخاب و رقابت داوطلبانه را شروع کردند. برای یافتن گروه‌های داوطلب ما سراغ جوانان و دانشجویان و افرادی رفتیم که می‌دانستیم بی‌هیاهو در جایی این نوع فعالیت‌ها را انجام می‌دهند، سپس موضوعات یا سوژه‌های مشابهی را به‌طور نمونه برای آنها مطرح کردیم یا آنها خودشان پیشنهاد کردند. در این فعالیت ما به آنها کمک نمی‌کنیم. آنها خودشان باید همه سختی کار را به دوش بکشند مثل بقیه گروه‌ها. به‌هرحال این یک رقابت است. باید راه‌حلی را پیدا و خودشان هزینه‌های آن را تأمین کنند. زندگی‌ها در قالب قصه‌هایی دراماتیک مسئله مهم، یافتن گروه‌های داوطلب بود. با صدها نفر صحبت کردیم تا گروه‌هایی انتخاب شوند که هم به این کار علاقه دارند و هم تجربه قبلی دارند و مهم‌تر اینکه بتوانند هفته‌ها و ماه‌ها وقت بگذارند. این گروه‌ها موضوعات مختلفی را پیشنهاد می‌دادند که باید با هم یکی را انتخاب می‌کردیم تا امکان ساخت داشته باشد. ماجراهایی که انتخاب شده خیلی جذاب و دراماتیکند. الان نمی‌توانم بگویم دقیقا قصه‌ها چیست و به چه سرانجامی رسیدند، چون همه این گروه‌ها در یک رقابت قرار دارند و مخاطب تلویزیونی باید گروه موفق‌تر و دوست‌داشتنی‌تر را از نظر خودش انتخاب کند. کولبرها زیر ذره‌بین یکی از داستان‌ها مربوط به کولبرهاست؛ یافتن کولبری که در مرز‌های کردستان از داخل عراق و از مسیر کوهستان بار به داخل کشور می‌آورد. یک گروه ادعا می‌کند که این کولبر را از این زندگی سخت نجات می‌دهد. ما منتظریم ببینیم آیا می‌تواند به وعده‌اش عمل کند یا خیر؟ یا مثلا عده‌ای از جوانان جنوب کشور می‌گویند که در مناطقی از جنوب استان کرمان در آبادی‌های بسیار دوردست کودکان لازم‌التعلیمی وجود دارند که دسترسی به کلاس و درس ندارند، حتی دسترسی به امکانات حداقلی زندگی هم ندارند؛ جایی میان شنزارهای کویری که جاده ندارد. آب آشامیدنی و برق ندارد. آنها ادعا می‌کنند این دختربچه‌های نازنین را آموزش می‌دهند تا سواد خواندن و نوشتن بیاموزند و بعد برای ما نامه بنویسند. تالاسمی در جزیره مینوی خرمشهر گروه دیگری می‌گویند که قصد دارند دختربچه کوچکی را که در خرابه‌ای در اطراف شهر مشهد همراه پدر و مادرش زندگی سخت و بی‌رحمانه‌ای دارد، نجات بدهند. آنها می‌خواهند شرایط زندگی را برای این دختربچه به حالت عادی برگردانند. کار سختی است و همت بالایی می‌خواهد. زمان می‌برد و حتما نیاز مالی پیدا می‌کنند. آنها باید خودشان مسئله را حل کنند. مشکل اصلی همه این پروژه‌ها امکان حل واقعی مشکل است. به‌هرحال این گرفتاری‌ها مسائل جاری کشور ماست؛ مثلا، یکی از گروه‌ها سراغ دختربچه‌ای رفته که دچار تالاسمی ماژور است و در جزیره مینوی خرمشهر زندگی می‌کند. گروه داوطلب ما می‌خواهد از همه جهت به او و خانواده‌اش کمک کند تا این دختربچه پیوند مغز استخوان بگیرد، اما مسئله واقعا به این سادگی‌ نیست. در طول مدت فیلم‌برداری هرروز خبرهای ناامیدکننده‌ای می‌رسید؛ مثلا معلوم شد اقوام درجه‌اولش اهداکننده‌های مناسبی نیستند یا اینکه بعضی از اقوام او که ممکن است اهداکننده مناسبی باشند اصلا در دسترس نیستند یا اینکه اگر اهداکننده مناسب در داخل کشور پیدا نشود، هزینه به‌دست‌آوردن نمونه مناسب از خارج از کشور خیلی زیاد است و این از عهده ما خارج است و این در حالی است که زمان برای دخترک خیلی زود از دست می‌رود و ده‌ها مسئله دیگری که باید در فیلم ببینید. همه این گروه‌ها مشکل‌ترین موضوعات را انتخاب کرده‌‌اند تا بیننده باور کند که می‌توان با تلاش و اراده، یک هم‌وطن نیازمند را به زندگی برگرداند. شعار این مجموعه «یک نفر را به زندگی برگردانیم» است. مردم قضاوت می‌کنند فکر می‌کنم که کمک باید متعهدانه و تأثیرگذار باشد. کمک مالی یا غذا و لباس‌دادن به یک فرد درمانده فقط مشکل امروز او را حل می‌کند، اما ما باید مشکل واقعی افراد نیازمند جامعه را پیدا کنیم و آن مسئله را تا انتها و برای همیشه حل کنیم. لااقل او را به زندگی برگردانیم و امید را در درونش زنده کنیم؛ مثل بچه‌های کار واقعی در شهرهای بزرگ که فقط ابزار تولید خبر و فیلم هستند یا کودکی که به قلب احتیاج دارد و مسئله‌اش فقط جراحی قلب نیست، بلکه او و خانواده‌اش در همه زمینه‌ها نیاز به کمک دارند. گاهی فقط یک کمک فکری هم آنها را نجات می‌دهد؛ موضوعاتی از این دست که حالا باید مخاطبان تلویزیون ببینند و قضاوت کنند. قطع نظر از موفقیت کامل هرکدام از گروه‌ها، در انتها بیننده باید گروهی را که تصور می‌کند مسیر بهتری را برگزیده و انسانی و زیباتر مشکل یک هم‌وطن را حل کرده، برگزیند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.