|

زندگی ارزشمند کارمند یعنی چه؟

وحید شامخی-مشاور مدیریت استراتژیک

«هر کارمند پسر یا دختر کسی است! همان‌طور که بیماری و سلامتی فرزند برای پدر و مادرش اهمیت دارد، به همان اندازه باید مدیریت شرکت به فکر کارمندان خود باشد. مدیریت شرکت مثل پدر یا مادربودن است و شرکت، خانواده جدیدی است که افراد به آن ملحق می‌شوند. مدیر شرکت همانند والدین، مسئول زندگی ارزشمند کارمندان است». اینها روایتی از تفکرات «باب چَپمَن» است. «باب چپمن»، رئیس هیئت‌مدیره و مدیرعامل یک شرکت بزرگ به نام بَری وهمیلر است که سال‌هاست تلاش می‌کند چنین تفکری را در این شرکت ترویج کند (بری وهمیلر شرکتی است که 130 سال قبل تأسیس شده و یکی از مهم‌ترین حوزه‌های فعالیتش طراحی و ساخت ماشین‌های بسته‌بندی محصولات مختلف است). «چپمن» اخیرا به‌عنوان یکی از برترین مدیران دنیا معرفی شد. او می‌گوید ما در شرکتمان تلاش می‌کنیم تا دنیای بهتری بسازیم!

حدود 30 سالش بود که مدیر ارشد این شرکت شد و در حدود 40 سال است که او مدیریت این شرکت را برعهده دارد. در این مدت بیش از 90 شرکت دیگر را خریده است و امروز حدود 11 هزار نفر کارمند دارد. وقتی سکان شرکت را در دست گرفت، حدود 20 میلیون دلار درآمد سالانه شرکت بیشتر نبود، اما امروز بیش از 2.5 میلیارد دلار است. توجه «چپمن» به کارمندانش کاملا متفاوت از روال معمول است. او سبک رهبری‌اش را «رهبری انسانی صادقانه» نامیده است؛ سبکی که به‌واسطه‌ آن کارمندان به‌طور ویژه‌ای احساس مهم‌بودن و موردتوجه‌بودن دارند. جوری با کارمندانش برخورد می‌کند که انگار همه فرزندانش هستند؛ با همان دغدغه‌های پدرانه! می‌گوید هر فردی استحقاق دارد که وقتی از سر کار به خانه می‌رود، احساس رضایت و پرشدن داشته باشد تا بتواند پدر، مادر، همسر، دختر، پسر، همسایه یا شهروند بهتری باشد! او حاصل تجربیات 40ساله‌اش را سال 2015 در قالب کتابی به نام «همه مهم هستند: نیروی خارق‌العاده حاصل از توجه به کارمندان مانند اعضای خانواده!» منتشر کرد. از سوی دیگر «مایکل پورتر»، مرد نام‌آشنای دنیای استراتژی، سال 2011 مفهوم جدیدی به نام ارزش مشترک را به دنیا معرفی می‌کند. ارزش مشترک پُلی بود میان منافع صرفا اقتصادی شرکت‌ها و مسئولیت شرکت‌ها در قبال جامعه و افرادش! گفت اگر می‌خواهید سود اقتصادی‌تان پایدار شود، بهتر است به فکر کارمندانتان و افراد جامعه هم باشید. مثال ساده‌اش این است که اگر کارمند شما سالم‌تر؛ چه از منظر جسمی و چه روحی باشد، منافع اقتصادی شما در بلندمدت پایدارتر و بیشتر خواهد بود و این‌گونه شد که تلاش‌های زیادی می‌شود تا این ارزش‌های مشترک پیدا یا ساخته شوند. پس آنچه «باب چپمن» از چند دهه قبل شروع کرده بود، امروز از منظر صاحب‌نظران استراتژی نیز توجیه منطقی یافته است. ما هم در کشورمان چنین مواردی را در میان برخی مدیرانمان داشته‌ایم و داریم، اما شاید آن‌قدر مواردش زیاد نیست که خیلی به چشم بیاید. مثال‌های زیادی در اطرافمان وجود دارد که مدیران یا رؤسا زیردستانشان را اگر تازه مثبت نگاه کنیم، چیزی بیش از یک روبات که کارهایی که به آنها می‌گویند باید انجام شود، نمی‌بینند و فکر می‌کنند که با همان تفکرات و ابزارهای ابتدایی منابع انسانی که از سال‌ها پیش در ذهنشان مانده است، می‌شود بهره‌وری را بالا برد. خیلی‌ها هم تفکرات جدید را می‌دانند، اما تنها می‌دانند! ما انسان‌ها در درونمان به‌دنبال دلایل قوی‌تری از پول و منافع مادی برای کارکردن می‌گردیم و امروز اثبات شده است که ممکن است این دلیل حتی تنها علاقه، دوستی و محبت میان رئیس و مرئوس باشد؛ حتی اگر جای دیگری پول بیشتری بدهند! چقدر دنیا جای زیباتری می‌شد اگر همه مانند آقای «چپمن» باور داشتند که ما مسئول زندگی ارزشمند کارمندانمان هستیم! چقدر عمیق است این تعبیر که مدیر، مانند والدین، مسئول زندگی ارزشمند زیردستانش است و چقدر جا برای ترویج این نگرش فوق‌العاده زیاد است!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.