|

زير آسمان فيروزه‌اي

سحر دولتشاهی داور جشنواره دوبی شد گروه هنر: سحر دولتشاهی، بازیگر سینمای ایران، از سوی مسعود امرالله العلی، دبیر هنری جشنواره بین‌المللی فیلم دوبی، برای داوری این جشنواره دعوت شد. دولتشاهی از ۶ تا ۱۴ دسامبر (۱۵ تا ۲۳ آذر) برای داوری این جشنواره به دوبی خواهد رفت. دولتشاهی بازیگر فیلم‌هایی مانند «وارونگی»، «نیم‌رخ‌ها» و... است و در کارنامه کاری‌اش کار با کارگردان‌هایی نظیر بهرام بیضایی به‌ چشم می‌خورد.

از سیاست به ادبیات پناه ببریم پوریا عالمی: کافی است با او تا سر خیابان بروید تا ببینید مردم کوچه و بازار این سرزمین، او را که در دهه گذشته تیراژ چاپ کتابش به هزار نسخه رسیده است و دیگر گویی کتاب نمی‌خوانند، می‌شناسندش، با دست نشانش می‌دهند و شوق دارند تا کنارش بایستند و عکس بگیرند. کافی است پشت چراغ‌قرمز شیشه پایین باشد تا راننده کناری دوبه‌شک شود و با تکان‌دادن سر سؤالش را بکند که فکر کنم شما را من می‌شناسم؟ در میهمانی همیشه دیرتر می‌‌رسد و پیش‌تر از همه می‌رود، اما رسیدنش یعنی کشتی بادبان علم کند. سرعت به جان کشتی می‌افتد و جمع به هیجان درمی‌آید. بلد است با آن ابروهای گره‌خورده و آن سبیل دودزده و چشم‌های تیز و گونه‌های استخوانی که هرکدام اینها برای جدی‌بودن چهره آدمیزاد کافی است و او همه را با هم دارد، بخندد و بخنداند. با آن صدای خشیده و خوش و آن دهان گرمی که در روایت‌کردن دارد، بلد است از کاه روزمرگی کوه قصه بسازد و همه را سراپاگوش کند. شیک است و با آن سبیل‌های دودزده و قیچی‌خورده از آبخور، با آن تن نازک و نحیف، با آن سلیقه به‌خرج‌دادن در انتخاب لباس‌های همجوار و خوش‌نشین، گاهی دستمال‌گردن و گاهی شالی گره‌زده روی پلیوری قرمز دارد، گاهی کت‌های تک‌رنگ و وارنگ و کت‌های چرم سنگ‌خورده می‌پوشد. در دعوت به نمایش خصوصی فیلم و تئاتر هم دیده‌ام که دیرتر از همه رسیده و همه اما برای رسیدن او دست نگه داشته‌اند؛ مثل گردو که دیر می‌رسد و با رسیدنش همه را سر شوق می‌آورد تا با حوصله لایه‌های سخت او را بتوانند کنار بزنند تا به مغز نغز شیرین و تردش برسند. او نه بازیگر سینماست که چهره‌اش، نه خواننده است که صدایش، نه ورزشکار است که بازویش، نه پولدار است که برندهایش و نه آقازاده است که بابایش منجر به شهره‌شدن و شناسابودن او در کوی‌وبرزن شده باشد. او نویسنده است و همه این بخت‌یاری را از کلمه‌هایی که پی هم آورده و جمله‌هایی که پی هم آورده و قصه‌هایی که ساخته به دست آورده است. او را به کلمه می‌شناسند و کلمه‌ها او را می‌شناسند. بین این خیل دوستداران و طرفداران خودش و کتاب‌هایش منتقدان دانا کم ندارد که برایش احترام بسیار قائلند و بین همه اینها دشمنان قسم‌خورده هم دارد که یا از موفقیت او خوششان نمی‌آید که معتقدند مهره مار دارد یا از محبوبیت او خوششان نمی‌آید که معتقدند سبیل و سیگار دارد! یا از ادبیات او خوششان نمی‌آید که معتقدند زیان‌بار است. حالا داشتن چنین نویسنده‌ای با آن توشه پر و آبرودار و آبروساز، مهم‌ترین پدافند است که یک‌تنه یک فرهنگ را از تهاجم مصون نگه دارد، اما دست روزگار دست او را مدام زیر سنگ می‌گذارد... . کلنل او که می‌گویند کمال نوشتن اوست، سال‌هاست در زوال سیاست گرو است. او محمود دولت‌آبادی است و روایتگر جای خالی چیزها و کسانی است که باید می‌بودند، اما نیستند. در دوره و زمانه‌ای که انحصار تلویزیون و میکروفن یک‌طرف با اینترنت شکسته است و همه میکروفن‌به‌دست شده‌اند، نگه‌داشتن و دور نگه‌داشتن یک کتاب از جمعیت عجیب به نظر می‌رسد. ما اما دیگر منتظر شعارهای انتخاباتی نیستیم که کتاب‌ها راحت‌تر چاپ شوند تا نویسنده را تقدیر کنیم. ما از نامه‌نوشتن به آن مقام دولتی دست برداشته‌ایم برای بازکردن گره‌های بی‌فایده دولتی بر کارها. ادبیات جوانی ما را به سیاست کشاند و حالا ما از سیاست به ادبیات پناه می‌بریم. ما امروز را روز محمود دولت‌آبادی می‌نامیم که بی ‌«زوال کلنل» هم قافله‌سالار است که شب‌های تاریک بسیاری از زندگی ما را با داستان‌هایش چون روز روشن کرده است. روزت مبارک کلنل.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.