رنج عالی؛ روح متعالی؟!
مریم پیمان
به چشمهای درشت زن سیاهپوش خیره میشوم. آرام قدم برمیدارد و با ظرف اسپند از بین ماشینها میگذرد. چهرهاش از سرما به سرخی و سیاهی میزند. ماشین حرکت میکند و من بیصدا و بدون موسیقی اشک میریزم. «کاش! من هم یکی از 483نفر خوشبخت خوابیده در زیر آوار زلزله کرمانشاه بودم». سر به آسمان برمیدارم. از پشت شیشه دودی ماشین به آسمان غروبزده نگاه میکنم. نشانی از نور نیست. فریاد میزنم در درون به درگاه خدای نادیده. هوشیار نیستم. سیاهپوشیدهام. مادرم گفت: «لباس سیاه بخر!» خریدم و پوشیدم برای دلِ او. کسی خبر مرگی را زمزمه میکند و من میزبان ختمی میشوم محتمل. سیاهپوشیدهام. چند روزی است که لباس نو بر تن کردهام، اما سیاه. پدر گفته بود که سیاه نپوشیم و برای مرگ او هم نپوشیدم، اما این روزها سیاهپوشیدهام؛ نه برای 483 خوشبخت رفته از شهرها، بلکه برای همه ماندگان از سفر آرامش. چراغ سبز میشود. کمی جلوتر میایستم. سر بر شیشه میگذارم و «بازمانده روز» را میبلعم. خورشید در من زبانه میکشد و اشک میشود و روان بر گونه. باید کنار رود میایستادم یا ساحل دریا. فریاد میزدم و آرام میشدم، اما این کابوس تمامی ندارد گویا. به ساعت نگاه میکنم. نیمهشب گذشته است و من با جسمهای خوابیده در اطرافم در رویای وهمانگیز بیداری تنها نشستهام به انتظار صبحی غریب که قریب نیست. جنازهها را میبرند و میآورند. همه میآیند و میروند و من تنها در حصار دیوارهای توهم مرگ میمانم. با دستهایم رختخواب را چنگ میزنم. درد در پای راستم خانه کرده است. تزریق سیصدونودودوم توانم را بریده است. سیاهپوشان میآیند و میروند. دیوارها بیرقهای سیاه دارند و گلایلها با عطر مریم خانه را پر کردهاند. به زن سیاهپوش و دود اسپند او میاندیشم. به سرمای استخوانها و گونههایش. چشمهایم را میبندم. گرمای خانه بیتابم کرده است، برمیخیزم. کسی کنار من خرما گذاشته است. نمیتوانم خرمای ختمهای محتمل نامَده یا نذرهای بیجواب را ببلعم. هراس نام دیگر من شده است. دراز میکشم. غروب زن سیاهپوش با لبخند صبح تشییع در هم میآمیزد و نیمهشب را بیخواب، مهمان کابوس بیداری من کرده است. بدون دریا فریاد میزنم؛ «برای من کافی است؛ مهلت بودن و فرصت مستی از رنج مقدس». در مقابل چشمانم میگذرند و میروند، بیخبران از حالت منفور تنهایی و مرگ. سیاهپوشیدهام. جنازهای را بغل زدهاند و میگریند. ساعتی بعد روی آنها خاک میریزند. روی مردهها برای آرامرفتن، روی زندگان برای آرامماندن. صدایی میآید از دورها. گویی یاری میطلبند برای رنجورهای مقدس تاریخ؛ مسیح(ع) است یا حسین(ع)؟! در رنج آنها انتخاب تعالی آورد و در رنج من هیچ انتخاب و انتهایی در کار نیست. کسی دستم را میکشد. آب روی صورتم میریزد. تب طاقتم را بریده است امشب. برمیخیزم، گلاب در آب میریزم. صورتم را با آب و گلاب میشویم در این شب منحوس. دفترچه عوارض دارو را مدتهاست که ندیدهام. مدارکم را زیر و رو میکنم. ساعت سه صبح است. دفترچه را میخوانم؛ توهم یکی از عارضههای دارویی مشاهدهشده در برخی بیماران «اماس» است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.