اعتیاد به اینترنت و آنلاینبودن
ثروتِ اطلاعات و فقرِ توجه!
وحید شامخی. مشاور مدیریت استراتژیک
آیا زیاد پیش میآید که بیشتر از زمانی که مدنظرمان بوده در اینترنت و تلگرام باشیم؟ آیا در اینترنتبودن را به ارتباط با دوستان و آشنایان ترجیح میدهیم؟ آیا زیاد پیش میآید که کارهای خانه را بیخیال شویم تا وقت بیشتری برای دراینترنتبودن یا آنلاینبودن داشته باشیم؟ آیا زیاد پیش میآید که انجام کارهایمان بهخاطر در اینترنتبودن یا آنلاینبودن بماند یا عقب بیفتد؟ زیاد پیش میآید که اطرافیانمان شکایت کنند که همهاش سرت در گوشی و لپتاپ است؟ آیا زیاد پیش میآید که ایمیلها یا پیغامهای تلگراممان را قبل از انجام کار دیگری که قرار بود انجام دهیم، چک کنیم و اصلا بهیکباره بهجای کار اصلیمان مشغول آنها شویم؟ آیا اگر کسی وقتی در اینترنت هستیم یا آنلاین هستیم مزاحممان شود، عصبانی میشویم؟ آیا اگر وقتی اینترنتمان را قطع میکنیم یا خارج میشویم، یکجور نگرانی حس میکنیم که کِی دوباره آنلاین خواهیم شد؟ آیا دراینترنتبودن مثل مُسکنی برای مشکلات زندگیمان عمل میکند؟ آیا احساس میکنیم که زندگی بدون اینترنت، کسالتآور، تهی و بیفایده است؟ زیاد پیش میآید که بهخود بگوییم فقط چند دقیقه دیگر گوشی یا لپتاپم را کنار میگذارم؟ آیا بهخاطر بیدارماندن در اینترنت و آنلاینبودن، شبها دچار کمخوابی میشویم؟ آیا اگر جایی باشیم که اینترنت در دسترس نباشد، مثل ماهی بیرون از آب احساس خفگی میکنیم؟ اگر پاسخمان به حداقل نیمی از این پرسشها بله، اغلب یا زیاد است، متأسفانه معتاد به اینترنت محسوب میشویم! روانشناس معروفی از دانشگاه استنفورد میگوید چیزهای خیلی کمی در دنیا وجود دارد که اثر اعتیادآوری مثل تکنولوژی (بهویژه اینترنت) روی مغز ما داشته باشد! اعتیاد به اینترنت و آنلاینبودن یعنی اختصاص زمان زیادی به آن درصورتیکه ارزش افزوده یا ارزش خاصی برای زندگی ما یا افراد دیگری که با آنها در ارتباطیم ایجاد نمیکند! به تعبیر نویسنده و مدیر یک پروژه جالب به منظور رفع این معضل، به نام «پروژه انرژی»، انگار شبیه جوجه یک پرنده هستیم که همیشه نوکهایش باز است و منتظر گرفتن غذا! انگار از اینترنت و آنلاینبودن سیریناپذیر شدهایم! اما به قول برنده جایزه نوبل اقتصاد در سال 1978، «هربرت سیمون»، ثروتِ اطلاعات ما را دچار فقرِ توجه میکند! ظرفی که پر از آب است، آبِ بیشتر فقط سرریزش میکند! حال در چنین شرایطی چه میتوان کرد؟ چگونه اعتیاد خود به اینترنت و آنلاینبودن را رفع کنیم یا حداقل از میزانش بکاهیم؟ قطعا نمیشود این روزها بدون اینترنت زندگی کرد، اما میشود با راهکارهایی ازجمله سه راهکار ادامه، استفاده از آن را معقولتر کرد! 1- صاحبنظران پیشنهاد میکنند خود را در معرض وسوسه قرار ندهیم! یعنی چه؟ یعنی بهصورت آگاهانه تصمیم بگیریم ساعتهایی از روز، اینترنتمان قطع باشد. پیشنهاد میکنند بهتر است این کار را در ابتدای روز که پرانرژیتر هستیم انجام دهیم تا به کارهای دیگرمان با بازدهی بیشتر برسیم. 2- از آنجا که ما خیلی وقتها یاد چیزهایی میافتیم و آن چیزها بهانهای میشود برای حضورمان در اینترنت و آنلاینشدن، دفترچه یادداشتی داشته باشیم که هرچه به ذهنمان رسید فورا یادداشت و در زمان مقرر به آنها رسیدگی کنیم. میتوانیم برای این کار از گوشی موبایلمان هم بهعنوان دفترچه یادداشت استفاده کنیم. 3- زمانی را در هفته مشخص کنیم و موبایلمان را در خانه یا جایی بگذاریم و کمی آزادانه قدم بزنیم و به چیزهای متفاوت و خلاقانه فکر کنیم. اگر متوجه گذشت زمان نشدیم، یعنی در این راهکار موفق بودهایم!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.