ما مديونيم
سیدحسین مهرآوران: شاید حدود 20 سال از آن روزها گذشته؛ روزهایی که جمع میشدیم تا چند روزی را در یکی از روستاهای کوهستانی جنوب شهرستان بابل بگذرانیم؛ روستایی با چشماندازی از فرشی از ابر تا به افق. مرور این تجربههای تابستانی پاک و سبز برایم زیبا و مقدساند؛ تجربههایی که فرصت تکرار آن کمتر ممکن میشود. در یکی از آخرین سفرها مرد روستایی کنارم، با دستانش به شکافی در کوه مقابل مسیر اشاره کرد و گفت: به آنجا میگویند: «کیجا بور» (محل عبور دختر به مازنی). برایم تعریف کرد که در سالهای دور، دختران آن منطقه هنگام ازدواج، شب اول زندگی مشترک را باید به گونهای خاص میگذراندند (مسئلهای که در دوران اقامتم در یکی از استانهای جنوبی نیز از برخی ساکنان محلی شنیدم). در سالهای دور، دختر و پسری که عشقی مثالزدنی به یکدیگر داشتند، بعد سالها به هم میرسند و در شب ازدواج، دختر -که پذیرش این مسئله برای او دشوار بوده است- از ترس گماشتگان خان به جنگل میگریزد. گماشتگان به تعقیب دختر میپردازند تا به گفته مرد روستایی، کوه دهان باز میکند و دختر را در خودش پناه میدهد. بارها، به تلخی اسطورهای میاندیشیدم که حقیقت ورای آن را ابری از ابهام پوشانده. این را که آن دختر به دست گماشتگان خان آسیب دیده و کشته شده و این باوری از جانب خود آنها برای توجیه ساکنان بوده است یا آنکه از سوی مردم برای تسکین تلخی آن رویداد خلق شده است، خدا میداند. به تاریخی مینگرم که به زنان این سرزمين مدیون است و امروز ما باید سنگینی این دِین تاریخی را بر شانههایمان حس کنیم و در جهت کاهش شکافها و برابری بیشتر جنسیتی، با توجه به ذخایر معنوی، تاریخی و بشری، گامهای جدیتری برداریم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.