|

دیوید میچل و زندگی ملکه جنایت

به‌تازگی دو کتاب از دیوید میچل و لارا تامپسون با ترجمه نادر قبله‌ای به‌چاپ رسیده که اولی رمان است و دیگری زندگینامه آگاتا کریستی. «ساعت‌های استخوانی» عنوان رمانی است از دیوید میچل که توسط نشر کتابسرای تندیس منتشر شده است. میچل از جمله نویسندگانی است که در داستان‌هایش ترکیبی از ژانرها و سبک‌های مختلف نوشتن را درهم می‌آمیزد و از این حیث «ساعت‌های استخوانی» از مشهورترین آثار او به‌شمار می‌رود. «ساعت‌های استخوانی» کتابی است که از داستان‌هایی به‌هم‌پیوسته تشکیل شده و در آن می‌توان ویژگی‌های رئالیسم معمول را در کنار فانتزی گوتیک و فضایی آخرالزمانی مشاهده کرد. در بخشی از «ساعت‌های استخوانی» می‌خوانیم: «قلعه روچستر، مثل غولی، کنار رودخانه مدوی نشسته، و یک شیر بزرگ سیاه از پل آهنی‌اش نگهبانی می‌کند. وقتی از کنارش رد می‌شوم، برای خوش‌شانسی ضربه‌ای روی پنجه‌اش می‌زنم. وقتی ماشینی از روی پل رد می‌شود، تیرآهن‌هایش ناله می‌کنند و پاهام درد می‌کند، ولی از خودم خیلی راضی‌ام؛ همین بیست‌وچهار ساعت پیش ولگرد گریانی بودم، ولی همین الان توی اولین مصاحبه شغلی‌ام قبول شدم و دست‌کم، برای هفته آینده سرم گرم است. مزرعه نارو سیاه جایی خواهد بود که هم می‌توانم تویش پنهان شوم و هم پولی دربیاورم. به بمب‌های کوچکی که در گریوزند، یک‌به‌یک، منفجر می‌شوند، فکر می‌کنم. حساب می‌کنم پدرم بعدا سری به خانه وینی می‌زند: آه، صبح‌بخیر، فکر می‌کنم می‌دانی دختر من چندسالش است! تا با او صحبت نکنم، پایم را از اینجا بیرون نمی‌گذارم. بوم! صورت ناز وینی! بوم! پدر با عجله برمی‌گردد تا به مامان بگوید من آنجا نیستم. بوم! مامان دوابره آن سلی را بارها و بارها توی ذهنش مرور می‌کند. سپس قدم‌رو به خانه وینی می‌رود. اوضاع بدجور قاراشمیش می‌شود. مامان وینی را جلوی در مثل گوشت‌کوبیده پهن زمین می‌کند و با عجله به خانه برندان و روث می‌رود تا ببیند من آنجا هستم. برندان گزارش می‌دهد من دیروز داشتم به خانه استلا یروود می‌رفتم، و با عصبانیت راهی آنجا می‌شود. استلا فقط همین را خواهد گفت: نه خانم سایکس، او اصلا اینجا نبود، راستش من بیرون بودم، اصلا نمی‌دانم، ولی می‌داند یک موشک جاذب حرارت به سمتش روانه می‌شود. دوشنبه می‌آید و می‌رود، سه‌شنبه،‌ و سپس روز چهارشنبه از مدرسه زنگ خواهند زد چون من هیچ‌کدام از امتحانات را نداده‌ام. آقای نیکسون به او خواهد گفت: پس بیایید قضیه را روشن کنیم، خانم سایکس. دختر شما از صبح دوشنبه گم شده؟» در توضیح خود کتاب درباره «ساعت‌های استخوانی» آمده: «دیوید میچل، جادوگر سخنور داستان‌های به‌هم‌پیوسته، بی‌باک در آمیختن ژانرهای گوناگون و استاد نثرنویسی صاحب‌سبکی که امروزه یکی از صداهای مهم نسل خودش در ادبیات شده، رمان هیپنوتیزم‌کننده‌اش، ساعت‌های استخوانی، را با ابتکارات و لطافت طبع بسیاری نوشته... ساعت‌های استخوانی، که غنی از شخصیت‌ها و قلمروهای ممکن است، رمانی رنگارنگ است که از خواننده‌اش می‌خواهد مثل جورچینی از هم باز شود و دوباره سر هم شود.»

این روزها کتاب دیگری هم با ترجمه نادر قبله‌ای توسط نشر روزنه به چاپ رسیده که زندگینامه آگاتا کریستی به قلم لارا تامپسون است و «آگاتا کریستی اسرار انگلیسی» نام دارد. آگاتا کریستی، از مشهورترین نویسندگان ادبیات پلیسی است و آثارش همواره در صدر پرفروش‌های این ژانر بوده است. قهرمان تعداد زیادی از رمان‌های او، هرکول پوآرو نیز از مشهورترین پرسوناژهای ادبیات پلیسی است. تاکنون بر اساس رمان‌های آگاتا کریستی فیلم‌ها و سریال‌های زیادی هم ساخته شده است و به این ترتیب شهرت هرکول پوآرو از عرصه ادبیات فراتر رفته است. آثار آگاتا کریستی از سال‌ها پیش در ایران هم ترجمه شده بودند و امروز بخش زیادی از داستان‌های او در دسترس است. لارا تامپسون، زندگینامه‌نویس انگلیسی، در کتابی که به‌تازگی از او به فارسی ترجمه شده، به سراغ نوشتن زندگینامه آگاتا کریستی رفته و به لطف خانواده او و همچنین دسترسی به نامه‌ها و یادداشت‌های منتشرنشده تصویر جامعی از زندگی آگاتا کریستی به دست داده است. تامپسون در این کتاب، از دوران کودکی آگاتا کریستی آغاز کرده و سپس به دو ازدواج او و ماجرای رازآمیز گم‌شدن یازده‌روزه‌اش پرداخته و در نهایت به رمان‌ها و داستان‌های کریستی رسیده و کوشیده رازهای شخصی زندگی او را نیز بررسی کند. در بخشی از کتاب درباره محیط رشد آگاتا کریستی و همچنین عقاید او آمده: «آگاتا در محیط مادرسالارانه‌ای بزرگ شد، قدرت کاملا سمت زن‌ها بود: کلارا، مارگارت، خواهر باهوشش مج، پرستار، جین آشپز. پدر و برادرش هرگز فرصتی نداشتند. برای فردریک ذره‌ای اهمیت نداشت؛ ولی برای مونتی مهم بود. آگاتا هرگز فمینیست نبود ولی کاملا به خوبی ارزش زن‌ها را می‌شناخت، و فکر می‌کرد فمینیسم از این ارزش می‌کاهد، همانطور که خود در مصاحبه‌ای با مجله‌ای ایتالیایی در سال 1962 این را نشان داد. از او پرسیده شد چه اتفاقی افتاده که زن‌ها امروز نقش فعال‌تری در زندگی عمومی بازی می‌کنند؟ جواب او چیزی نبود که انتظار می‌رفت: احتمالا به خاطر حماقت زنان در ترک موقعیت ویژه‌ای است که پس از چند قرن تمدن به دست آورده بودند. زنان نخستین پیوسته زحمت می‌کشیدند. به نظر می‌رسد ما مصممیم داوطلبانه به آن وضعیت بازگردیم - یا با شنیدن تشویق‌ها- ازاین‌رو لذت‌های فراغت و تن‌آسایی، افکار خلاق و تکامل اوضاع خانه را از دست می‌دهیم. آگاتا عقیده داشت مادینگی قدرت خود را دارد، کاملا از نرینگی جداست: یقینا ما جنس برتریم. بااین‌حال مثل بیشتر باورهایش، بیشتر موضوع‌ها سیال، پیچیده و صادقانه متزلزل بودند. او در رمان کارآگاهی خود، مرگ عاقبت می‌آید، که در بستر مصر باستان واقع شده، نوشته:... زنان - زنان پرسروصدا و شلوغ! زنان پرتعداد- هرگز ساکت نمی‌شوند، هرگز آرام نمی‌شوند- همیشه صحبت می‌کنند، از روی تعجب فریاد می‌کشند، حرف می‌زنند- ولی عمل نمی‌کنند!»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.