|

خوابی یا بیدار؟

مریم پیمان

چشم‌هایم را باز می‌کنم. خواب میهمان چشمانم نمی‌شود. خسته‌ام. جسم و روحم خسته است. درد در پاهایم می‌پیچد. لحظه‌ای به خواب می‌روم و دمی نیارمیده بیدار می‌شوم. بی‌خوابی عوارض داروهاست و دردهای استخوانی. در اتاق ساعت نگذاشته‌ام. در خانه چراغی روشن نیست، اما خواب از تن من رخت بر‌بسته است. موسیقی در ذهنم بیدار می‌شود؛ «تو شب سیاه تو شب تاریک از چپ و از راست از دور و نزدیک/ یه نفر داره جار می‌زنه جار؛ آهای غمی که مثل یه بختک، رو سینه من شده‌ای آوار! از گلوی من دستاتو بردار!». چیزی در دلم می‌پیچد. نمی‌دانم کی خوابیده بودم و کی هوشیاری به مستی خواب و مستی به اعماق رسیده بود که اکنون بیدار شده‌ام. باید شب از نیمه گذشته باشد. بلند می‌شوم. راه می‌روم، بی‌تعادل. دست به دیوار شب خانه می‌آویزم. می‌گویند خواب از «ام‌اس» هم پیشگیری می‌کند؛ شاید اگر در نوجوانی بیداری جغدگونه را نمی‌پرستیدم، اکنون بیمار نبودم. نمی‌توانم باور کنم. هیچ‌کس بیدار نیست. پنجره را باز می‌کنم. هوای تازه و نسیم شب شاید خواب را دوباره به خانه برگرداند. کسی در من می‌خواند؛ «کوچه‌های شهر پر ولگرده، دل پره درده، شهر پره مرده، پره نامرده». دیگر طاقت نمی‌آورم. به سراغ گوشی می‌روم و گردش در اینترنت. هرچند می‌دانم برای نخوابیدن مضر است، اما چاره دیگری برای گذران وقت نیست. خنکی هوا خواب را به خانه می‌آورد. چای و آب هم نخورده‌ام و دیگر اجباری بر برخاستن نخواهم داشت. عضلاتم را شل می‌کنم. گوشی را کنارم می‌گذارم. باید بخوابم. هنوز دمی نیاسوده‌ام که کسی بیدارم می‌کند؛ «مستی یا هوشیار خوابی یا بیدار؟!» به ساعت گوشی نگاه می‌کنم. هنوز دو ساعت برای خوابیدن وقت باقی مانده است. از کوچه هیچ صدایی نمی‌آید، اما من آرزوی یک خواب زمستانی را تمرین می‌کنم. باید تمام روز بیرون و در معرض آفتاب باشم تا شاید یک شب خواب بدون وقفه و بیداری را تجربه کنم. فایده‌ای ندارد. باید تخت را رها کرد. باید شهر را رها کرد و به جایی رفت که اکسیژن باور کرده باشد در ریه‌های من می‌تواند باعث و بانی یک شب آرام شود. باید ترک قهوه و چای کرد و شاید باید ترک خواب. به کوچه خیره می‌شوم. هنوز کسی بیدار نشده است. نسیمی بی‌جان می‌وزد. برگی تکان نخورده می‌ایستد. باز صدایش می‌پیچد؛ «توی کوچه‌ها یه نسیم رفته پی ولگردی، توی باغچه‌ها پاییز اومده پی نامردی/ توی آسمون ماه و دق می‌ده درد بی‌دردی» کتابی بی‌اراده برمی‌دارم. نمی‌دانم به کجای صفحه رسیده بودم. آن را می‌بندم. کتاب دیگری را برانداز می‌کنم. حوصله خواندن هم ندارم. لباس می‌پوشم. با ترس آرام‌آرام قدم برمی‌دارم. کوچه تاریک و خلوت است. باید عمیق نفس کشید. گربه‌ای نعره می‌کشد روی صفحه ذهنم، مردی نگاه می‌کند. قدم تند می‌کنم. به اولین صندلی پارک نرسیده، عزم برگشت می‌کنم. رفتگری می‌گذرد. سر پایین می‌اندازم. خستگی در تنم بی‌داد می‌کند. داروی تزریقی شب پیش، آرامش را فراری داده است. نمی‌دانم چرا، اما می‌نشینم روی صندلی سر راه. صبح نزدیک است. سرگردانم. آفتاب نوری به شهر قرض می‌دهد. گوشی‌ام را روشن می‌کنم. پیامی آمده است؛ «صبح بخیر!»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.