دردا و دریغا
رضا رضایی
دختری بسیار بااستعداد از میان ما رفت. عاشق ادبیات بود و کتابخوان. در خانه پدر و مادر فرهنگدوستی بزرگ شد و بسی چیزها آموخت که همسنوسالهای او کمتر میآموزند. من به سبب آشنایی و همکاری با پدر اندیشمند و فاضلش زمانی نازنین دیهیمی را زیاد میدیدم و با او درباره رمانهایی که ترجمه میکردم، حرف میزدم. نظراتی که میداد نشانه هوشمندی و فهم او بهویژه در نگارش صحیح فارسی بود. اگر به راه ترجمه میرفت (که البته رفت اما ادامه نداد و پیگیری نکرد) ما صاحب یکی از بهترین مترجمان میشدیم. افسوس و صد افسوس که زود از این دنیا رخت بست. به پدر و مادرش صمیمانه تسلیت میگویم و هیچگاه نگاه معصومانهاش را فراموش نمیکنم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.