اعتماد به هنرمندان
محسن هاشمي
دکتر سیدعباس صالحی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، در حساب توییتر خود همزمان با روز سیزدهم آبان به گلایه نوشته بود که چرا تاکنون رویداد سیزدهم آبان سال ۵۸ از زبان سینمایی طرف ایرانی روایت نشده است. نگارنده که از نزدیک در جریان تحقیق و نگارش فرهاد توحیدی از رویداد موصوف بودم، در کامنتی به این نکته اشارت و وزیر را با عبارت بسمالله به پیگیری مجدانه این آرزویش دعوت کردم. حقیقت این است که اغلب جوامع و از جمله کوچولوهای خلیجفارس به ضرورت تبیین هنری برای هویتسازی ملت - دولت خویش واقف شدهاند و در این مسیر با برنامه میکوشند (برای نمونه میتوان به راهاندازی اخیر موزه لوور در ابوظبی اشاره کرد)؛ اما سوگمندانه در ایران که دارای هویت هنری دیرپایی است، با انواع تنگنظریها و مصلحتاندیشیها موجب بروز محدودیت برای هنرمندانمان شدهایم. نگاه قیومیت و صغارگونه مقامات به هنرمندان بالیده در انقلاب اسلامی همچنان بستهبودن امکان تولید آثار هنری را سبب شده و از این تنگچشمی، تولیدات خودی کاهش یافته و جا در سفره و پیشخوان ملت برای محصولات خارجی بازتر شده است. نگارنده نخستینبار که در سال ۲۰۰۴ به فستیوال سینمایی کن رفتم، شاهد غرفه نحیف و شمار اندک تولیدات سینمایی رژیم اشغالگر قدس بودم، اما پس از 12 سال، در سال ۲۰۱۶ وضعیت سینمای این رژیم مثالزدنی است. حال مقایسه کنید با وضعیت سینمای ایران اسلامی در همین سالها! نگارنده در دیماه سال پیش پس از تغییرات رئیس سازمان سینمایی، ضرورت تغییر پارادایم مدیریت سینما را یادآوری کرده بودم، اما ضروری است این تغییر پارادایم کل فرهنگ و هنر تعمیم داده شود تا فرهنگیان و هنرمندان بهمثابه آدمیانی متعهد و باورمند به ضوابط قانونی کشورشان از سوی مقامات شناخته شوند تا آنان با فراغت بال مسئولیت خویش را آگاهانه و آزادانه در پیشبرد هنر مبتنیبر شاخصهای ایرانی-اسلامی برعهده بگیرند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.