غیرمترقبه
خسرو دهقان
دوستم آقای سهراب حسینی محبت کرد و مرا به دیدن تئاترش دعوت کرد؛ تئاتر خونینزار. ادای احترامش را پاسداری کردم و برای دیدن تئاترش رفتم. یکی، دو هفته پیش. راستش بدون پیشداوری رفتم. احساس پنجاهپنجاه داشتم. فکر نمیکردم کار مهمی را شاهد خواهم بود. مطمئن بودم که تئاتر بد و بهدردنخوری هم نخواهد بود. بنابراین بیشوکم بدون پیشداوری به دیدن تئاتر رفتم و باز راستش شگفتزده شدم. خیلیوقت بود نمایشی اینچنین ندیده بودم. نمایش فقط خوب نبود؛ بلکه عالی بود. کمنظیر نبود؛ بینظیر بود. موفق در متن و اجرا و بازی و کارگردانی. یک کار ساده، بیادعا، گرم و درعینحال پروپیمان و وزین و متین و پرمحتوا و غیرشعاری. متنی تلخ و بیشوکم جانکاه و واقعی. متن بیزمان و مکان بود. یعنی قیدِ زمان و مکانِ خاصی نداشت. با سرگذشتی جبری و تلخ و غمانگیز. گویی همیشه و همواره و همهجا آدمها اینگونهاند. اجرا در صحنهای خالی و ساکت و بدون آکساسوار و تزئین و بزک و دوزک بود. در صحنه هیچچیز نبود. تقریبا نه؛ که تحقیقاً خالی. و ازاینرو چیزی به متن آویزان نبود. صحنهای خشکوخالی باید در درونش جان داشته باشد که بتواند نفس بکشد و به حیاتش ادامه دهد. متن سوار بر صحنه بود. در صحنه خالی فرصت به اجرا و متن و بازی میرسد که جبران کند؛ که کرد. بازی نور و صدا درخور و مناسب و اندازه و مطابق متن بود. و بازیِ بازیگر؛ غیرقابل پیشبینی. بازیِ غیرباور و نرم و مسلط و شیرین و چندپهلو، که زشتی و زیبایی متن را بهخوبی منتقل میکرد. آذین رئوف که بازیگر کمترشناختهشدهای است در حد یک بازیگر حرفهای تمامعیار نمایان شد و بازی کرد. یکساعت متنِ مونولوگی را به پیشبردن تکنفره و بدونِ آکساسوار صحنه اجراکردن کار آسانی نیست که حتي مشکل هم هست. بازیگری کمادعا و عمیق و عاشق کار. آذین رئوف به معنی دقیق کلمه بازیگرِ بینظیری است. او را به تمام کارگردانان مهم ایران توصیه میکنم. و روشن است که آیندهای درخشان در پیشِ رو دارد. سهراب حسینی ـ در مقام کارگردان ـ بازیگر خود را هوشمندانه و بسیار دقیق راهنمايی کرده. سواد و ظرافتِ او در بازیگرفتن از آذین رئوف مثالزدنی است. کمااینکه یک مونولوگ را فقط یک بازیگر فوقحرفهای میتواند و باید بهدرستی اجرا کند. اجرای آذین رئوف هم شوکدهنده بود. تبریک به سهراب عزیزم و همه عوامل نمایش.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.