گردهمايی براي رضا كه بخشنده و صادق بود
همزمان با سالروز تولد محمدرضا رستمي، مراسم یادبود سالگرد درگذشت او برگزار شد تا فرصتي باشد كه دوستان و خانوادهاش در كنار يكديگر بار ديگر از او ياد كنند. در ابتداي مراسم، كليپي از عكسهاي رستمي پخش شد كه با شعري از خود او با صداي اسلامزاده همراه بود. الهه خسروییگانه، روزنامهنگار و همسر رستمی، از دو موضوع سخن گفت: «حالا امروز که به بهانه تولد رضا دور هم جمع شدهایم، مایلم درباره پرونده پزشکی او که بیسرانجام مانده صحبت کنم. معتقدم اتفاقی که برای رضا یا آقای کیارستمی افتاد زمینهای بود تا بفهمیم در بیمارستانها با بیماران چطور برخورد میشود؛ بهخصوص با بیمارانی که کسی نیست صدایشان را بشنود». او همچنين از فراهمشدن مقدمات كتابخانهاي به ياد رستمي در زادگاهش، اسدآباد، پس از مدت يك سال دوندگي نيز گفت. او ابراز امیدواری کرد که گردهمایی بعدی حاضران برای شادی باشد. بخش بعدي، سخنان تأثيرگذار فرزندش، رها رستمی، بود: «راستش نمیدانستم امروز تولد بابام است. او خیلی بخشنده بود و اگر من کار اشتباهی میکردم اصلا با داد حرف نمیزد و منطقی با من صحبت میکرد. تولدش مبارک باشد. زمانی که این اتفاق برای من افتاد، اصلا توقع آن را نداشتم و فكر نميكردم به این زودی پیش بیاید، یکی از دوستانم با من تماس گرفت و گفت، رها هرکسی در مورد این موضوع از تو سؤال کرد فقط بگو اتفاق بود و ممکن است برای هرکسی پیش بیاید و از دست من کاری برنمیآید. پس این یک اتفاق بود». علیاصغر سیدآبادی که سابقه سالها دوستی و همراهی با رضا رستمی را داشت، ديگر سخنران مراسم بود. او با اشاره به همراهی چندینوچندساله با رستمی، با اندوه گفت: «هیچ کتابی مفیدتر از پیشانی دوست نیست و رضا پیشانی بلندی داشت... وقتی قرار شد امروز صحبت کنم، پیش خودم گفتم از عذاب وجدانی بگویم که در بیکاری رضا داشتیم و اشارهای به لایحه نظام صنفی کنم یا درباره درستنویسی در مطبوعات بگویم یا درباره روزنامهنگاری ادبی صحبت کنم...، اما دیدم اینها الان حاصلی ندارد.... همانطور که رها گفت، رضا همیشه بخشنده بود و در بحثهای داغ ما کسی که سعی میکرد میانه را بگیرد و صحبتها را بهخوبی پایان دهد، رضا بود». او از كتابفروشي «اگر» ياد كرد و از اينكه چقدر تميزي و سليقه رضا رستمي شاخص بود گفت و اينكه چقدر در طول زندگي نيز اين خصوصيات را دنبال ميكرد. او در مورد راهاندازی کتابخانهای که حاصل پویش کتاب بهجای گل بود، گفت: «بهواسطه جمعآوری کتابها در این پویش، زمینه راهاندازی کتابخانهای در اسدآباد فراهم شد. در توافقی با دانشگاه اسدآباد فعلا کتابخانهای در حال راهاندازي است تا کتابها در آنجا در اختیار مخاطبان قرار بگیرد». علیرضا رستمی، برادر رضا رستمی، بعد از سخنان سیدآبادی روی سن آمد و ابتدا از سختيهايي كه در اين مدت بر خانوادهشان گذشته گفت. او همچنين در مورد شکلگیری کتابخانه رضا رستمی گفت: «تفاهمنامهای چند روز قبل تدوین شد و نماینده خانواده، فرمانداری، شهرداری و اداره اوقاف و اداره ارشاد این توافقنامه را امضا کردند تا شرایط راهاندازی کتابخانه فراهم شود. قرار شد تا ۲۰ روز آینده کتابخانه باز شود. فعلا بخشی از دانشگاه سیدجمالالدین اسدآبادی را در اختیار کتابخانه قرار دادهاند تا کتابها آنجا باشد و در آینده فضای خارج از دانشگاه در اختیار کتابخانه باشد و کودکان شهر و عموم افراد بتوانند از آن استفاده کنند». او گفت: «هرچند با بررسی پرونده پزشکی و حتی بهنتیجهرسیدنها دیگر برادر من بازنمیگردد، اما شاید این پیگیری منجر شود تا بعد از این هر پزشکی که میخواهد نتیجه یک آزمایش را بخواند به این موضوع بیشتر توجه کند که آن بیمار یک خانواده دارد و فقدان آن فرد میتواند کل خانواده را تحتتأثیر قرار دهد». سیدعبدالجواد موسوی و جلیل اکبریصحت دیگر سخنرانان این مراسم بودند که هرکدام از خاطرات سالهای دورونزدیک با رستمی سخن گفتند. اكبريصحت بازخواني چند خاطره، از جمله اصطلاحاتي نظير استاد و اينكه نتوانستند در اين مدت با هم كاري را انجام دهند اشاره كرد. او در پايان مثل بقيه دوستانش با بغض سخنانش را پايان داد و اينكه چقدر فقدان رضا احساس ميشود. حسين قره هم از اين گفت كه چقدر جاي رضا خالي است و چقدر اين فقدان سخت است و اينكه چطور بعضي از همكاران ميتوانند آسيبهاي جبرانناپذير به ديگران بزنند و پيشنهاد داد: «ديگر به زندهبودن خود غره نباشيم، بخشنده باشيم و بدانيم ميتوان در لحظه ديگر نبود».علیرضا معزی نیز که بیش از 15، 16 سال سابقه همراهی را با رضا رستمی داشت، گفت: «باید درباره رفیقی صحبت کنم که دیگر نمیتوانم به او زنگ بزنم و صدایش را بشنوم و این برایم سخت است. وقتی از رضا میگوییم، باید درباره شخصیت انسانی او و توانش در کار و ادبیات خاصش سخن گفت. او انسانی بسیار خاص بود. دیگر بعد از رفتنش مانندش را نتوانستم بیابم. او خصوصیاتی داشت که در هیچکسی یافت نمیشود».او يكي از فعاليتهاي متفاوت رضا را در ماجراي ارگ بم دانست.معزی گفت: «رضا یک جستوجوگر تماموکمال بود و این روحیه جستوجوگر او ویژگی نایابی است که قطعا وجود آن در یک روزنامهنگار ضروری است. او هرآنچه را داشت خودش کسب کرده بود و فقدان او برای حوزه فرهنگ و هنر دریغی بزرگ بههمراه دارد». دکتر مجید رضائیان آخرین سخنران این مراسم بود. او در سخنانش به تسلط بالای رستمی در زمینه ادبیات و قلم توانایش اشاره و یکی از مهمترین ویژگیهای روزنامهنگاران را حمایتگربودن آنان از صنف خود عنوان کرد؛ اينكه روزنامهنگاران بايد مانند رضا هزينه صدق و راستي را بدهند. اينكه رضا رستمي ميتوانست بر روزنامه تأثير بگذارد و ميتوانست ايدههايش را دنبال كند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.