«بنال!» با «اماس»
مریم پیمان
سرم را به پشتی صندلی ماشین تکیه میدهم. در ترافیک قفلشده همت، کسی همت بازکردن راه را ندارد. چشمهایم را پشت عینک سیاه رنگی پنهان کردهام، اما آفتاب تقویم را فراموش کرده است و قویتر از روزهای قبل میتابد. شیشه را بالا میکشم. کولر را به یاد روزهای داغ تابستان روشن میکنم. باد خنک چشمهایم را میبندد. به صدای ناآشنای آرامی گوش میسپارم؛ «در آن صبح سِترون سرد پاییزی/ نیستان سوخت، دستان سوخت/ هم این خنیاگر آیین مستان سوخت» به انگشتهای «او» فکر میکنم؛ بیساز ضرب میگیرند؛ یک، دو، سه، انگشتان لبخند میزنند به زمان. زمان میگذرد. صدای بوق اعتراض ماشینها بلند میشود و رؤیای خوابآلود صبح را ناتمام باقی میگذارد. با عجله سوار آسانسور میشوم. قلبم تند میزند. قرص صبح را فراموش کردهام. وارد مطب نشده، سیل بیماران من را متوقف میکند. هر روز بر تعداد بیماران تازهوارد با نشانههای عجیبوغریب شبه«اماس» افزوده میشود. ویزیت را پرداخت میکنم و دفترچهام را برای نسخه داروها بدون دیدن پزشک به منشی میدهم. طاقت چند دقیقه نشستن را در گرمای بیخبر و بیوقت پاییزی ندارم. خودم را با بروشوری درباره «اماس» باد میزنم. صدایی صدایم میکند: «شما هم «اماس» دارید؟» در گیرودار غمهای چهره دخترک، تلخ لبخند میزنم. «خیلی وقت است که بیمارم. چهار سال». در انعکاس کشیدهشدن الف «چهار» بلند میخندم و به او یادآوری میکنم که حداقل چندین سال بیش از او درگیر بیماری شدهام و دوستان دیگرم هم بیش از دو دهه بیمارند. دفترچه را جلوی صورتم میبینم. لبخند روی صورتم مینشیند. در کمتر از نیم ساعت راهی میشوم بدون زیارت آقای دکتر! در ترافیک آرام خیابان شلوغ شیشه را بالا میکشم. کولر را روشن میکنم و به نوایی عجیب گوش میسپارم؛ «به سوگ زیر و بم غمنالههای مطربی پرشور/ بنال! ای بینوا تنبور/ به سوگ بیقراریهای آن شیدای شهرآشوب/ به سوگ آخرین شیدایی شهر غریب عشق/ ببار! ای بیقرار، ای بینشان تنبور». صدای بوق دعوای رانندهها من را از رؤیای نیمروزیام دور میکند. راهی میشوم. واردشدن به داروخانه دشوارتر از همیشه است. جمعیت هر بار که مراجعه میکنم، انبوهتر از همیشه میشود. اینبار نیز تراکم آدمها و ماشینها بیشتر از دفعه پیش است. بعد از چندین دقیقه صندلی سختی را به سختی تصاحب میکنم. مینشینم. نفس میکشم. چشمانم را میبندم. آشنایی در نزدیکیام نجوا میکند؛ « جمعه همایش «اماس» میآیی؟» با ترس برمیگردم و چشمانم را از همیشه بازتر میکنم. باز هم قرار است دور هم جمعمان کنند و از آخرین دستاوردها بگویند. از داروهای جدید و احتمال ممتنع درمان! چند روز پیش هم کنگره بود و متخصصان دور هم بودند و از نشدنیهایی گفتند که «شاید» روزی بشود. حالاحالاها باید نشست تا داروها تأیید شوند. چشمانم را میبندم. به انگشتان رقصان در هوا میاندیشم و به نتهای زیبا و نامفهوم موسیقی. به چرخشی ابدی. کسی در من میخواند: «بنال! ای قمری کوکوزن افسانههای دور/ بنال! ای بینوا تنبور/ تو ای از جفت همپرواز خود تا جاودان مهجور/ بنال! ای بینوا تنبور».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.