خونسردی برانکو
فیروز امرايي
در این زندگی پر از روزهای تکراری گاهی دیدن و انتظارکشیدن برای پرهیجانترین بازی فوتبال لازم است. نمیتوانستم حدس بزنم و برنده بازی را مثل گذشتهها پیشبینی کنم. پرسپولیس خسته ولی پرانگیزه و پرحاشیه این روزها کمی من را در فکر فرو برده بود، ولی نگاه آرام و سکوت همیشگی برانکو مقابل تمام حاشیهها یکی از نقطههای قوت پرسپولیس است. از داستان خانزاده در اردوی خارج، پیام صادقیان، رفتن و برگشتن طارمی و رضاییان و دعوای علیپور تا شایعه دوپینگ سیدجلال، نبودن مهدی طارمی و تمامی این حاشیهها میتواند کمر تیم را خم و انگیزه قهرمانی را کم کند، اما نهتنها اتفاقی نیفتاد، بلکه لذت تماشای داربی را چندبرابر کرد. استقلال برخلاف این 16 سال اخیر از اول فصل با روند رو به پایینی شروع کرد، حاشیهها و مصاحبههای بیوقت و حرفهای سرمربی گاهی بار بیشتری روی دوش استقلال گذاشت. با خریدن بازیکنهای پابهسنگذاشته اولین جرقههای حاشیه برای تیمی که سال گذشته در اوج جوانی تیم گردنکلفت پرسپولیس را با شایستگی برد و توانست خودش را به رده دوم لیگ برساند، نشان از سردرگمی سرمربی وقت داشت. سرمربي استقلال تیر آخر را زمانی خورد که بعد از پایان بازی با پدیده، وسط زمین دستهای مهاجری را گرفت؛ کسی نفهیمد دلیل این کار و بوسیدن چمن یعنی خداحافظ یا شکرگزاری، معمولا بوسیدن چمن و زانوزدن بازیکن و مربی یا برای شکرگزاری است یا خداحافظی، ولی باز منصوریان ماند تا ذرهذره اعتبار خود را که روزگاری «داشعلیمنصور» بود، برای تکتک هوادارها حتی قرمزها خرج کند. لحظههای آخر در برنامه نود علت خندههای بیدلیل او چیزی نبود جز اینکه به استادش کیروش گفته بود هیچوقت استعفا نمیدهد، ولی راهی جز این نداشت. استقلال به چالشی بیسابقه در لیگ گرفتار شده بود و شروع بازی با اسمها از فاتح تریم تا دالیچ مربی تیم ملی کرواسی، آخر به شفر پرهیجان رسید. داربی 85 با مربیهای صاحبسبک، یکی با نظم آلمانی، دیگری با تجربه قهرمانی در ایران و آسیا باید داربی خوبی میشد. پر از لحظهها و هیجان بالا و استقبال خوب تماشاگرها. استقلال باانگیزه شروع کرد و هرچه رو به جلوتر رفتیم پرسپولیس سوار بازی شد و نظم بازی را در دست گرفت. شفر پرهیجان و برانکوی خونسرد. خونسردی برانکو دوباره نتیجه داد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.