|

از مجموعه «از این ولایتِ» علی‌اشرف درویشیان

ندارد

- نیازعلی ندارد. - حاضر. اول‌بار که دیدمش کنار ناودان مدرسه نشسته بود. سرفه‌اش گرفت. تک‌سرفه‌ها به سختی تکانش می‌داد. خون کم‌رنگی بالا آورد. دهان را با آستین کت نخ‌نمایش پاک کرد. شتابان به کلاس رفت و روی نیمکت اول نشست. کلاس دوم بود. کوچک بود و ریزه با رنگ مهتابی، رگ گردنش از زیر پوست پیدا بود و تک‌تک مثل آدم تب‌دار می‌زد. مدادش را با نخ به سوراخ دکمه کتش بسته بود. وقتی که چیز می‌نوشت چون نخ‌ کوتاه بود، شکمش را جلو می‌آورد. مثل این‌که به‌جای مداد، تن خودش را روی کاغذ می‌کشید. وقتی که مشقش را می‌گرفتم، دست‌هایش می‌لرزید. کاغذهای مشقش را از میان زباله‌‌دان مدرسه پیدا می‌کرد. مشقش را که خط می‌زدم، احساس می‌کردم که روی زندگیش خط می‌کشم. ظهرها به خانه نمی‌رفت. اصلا بیشتر بچه‌ها به خانه نمی‌رفتند. نان شب‌مانده‌شان را همان‌جا کنار دیوار کاهگلی مدرسه می‌خوردند. او هم نان ظهرش را در جیب داشت. کفش پلاستیکی روی مچ پایش خط قرمز بدرنگی کشیده بود و اثر زخمی به‌جا گذاشته بود. درس‌هایش را خوب می‌خواند. زودتر از دیگران روبراه شده بود. می‌توانست خط‌های درشت روزنامه‌ها را خوب بخواند. یک روز در حالی که همه ساکت بودیم، خش‌خش روزنامه‌ای که به جای شیشه روی پنجره زده بودیم، توجه بچه‌ها را جلب کرد. به نیازعلی گفتم: «نیازعلی می‌توانی روزنامه را بخوانی؟ ها، اگر گفتی چه نوشته؟» پس از کمی سرخ‌‌شدن و من‌ومن‌کردن، شروع کرد به خواندن: «آقا،‌ نوشته کت.» - آفرین، درسته، بخوان، خب. - آقا، دویست‌وپنجاه‌ هـ هـ‌ هزارتومانی. - آفرین. آفرین. خیلی خوبه. ادامه بده. - آقا، در تهران حـ حـ حراج شد. نفسی تازه کرد. رو کرد به من و گفت: «آقا چه درشت و خوب نوشته!!» گفتم: «آری، نیازعلی، توی روزنامه‌ها این روزها چیزهای درشت و خوب می‌نویسند.» *** - نیازعلی ندارد. - حاضر. - شناسنامه‌اش «ندارد» بود. در کلاس من خیلی از بچه‌ها شناسنامه‌شان «ندارد» بود. وقتی که اسمش را می‌خواندم، تکان سختی می‌خورد. با خجالت درحالی‌که مداد و نخ را پنهان می‌کرد تا آن را نبینم، با جیغ کوتاهی می‌گفت: «حاضر» و در این حال صدایش شبیه جوجه‌کلاغی بود که در مشت فشارش بدهی. تنها وسیله بازی او توپی بود که با کاغذسیاه‌های مچاله درست کرده بود و مقداری نخ دورش پیچیده بود. وقتی بچه‌ها بازی می‌کردند، او کنار دیوار می‌نشست و توپش را در دست می‌فشرد. آسمان را تماشا می‌کرد و با حسرت به بازی بچه‌ها خیره می‌شد. هروقت بازی می‌کرد، سرفه‌اش می‌گرفت و خون بالا می‌آورد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.