|

پهلوان عباس زندی در ۸۷سالگی درگذشت

مرد رکوردها، اولین طلایی و یاور تختی

شرق: باز هم یکی دیگر از خوبان ورزش ایران پرواز کرد. بزرگ‌مردی که از جنس کشتی بود؛ او که خاطره‌ای بود از نسل بزرگان بدون تکرار؛ پهلوانی که عنوان آقای رکوردها را به او داده‌اند؛ در اوج جوانی هم المپیک رفت، هم پهلوان کشور شد و در نهایت به سرمربیگری تیم ملی رسید. جامعه کشتی امروز در سوگ عباس زندی نشسته است. پیش‌کسوت و قهرمان اسبق کشتی آزاد جهان که مدت‌ها به ‌دلیل بیماری و کهولت سن در بخش مراقبت‌های ویژه بستری بود، روز گذشته در 87سالگی جان به جان‌آفرین تسلیم کرد. عباس زندی ۱۳ خرداد ۱۳۰۹ در محله شاپور تهران به دنیا آمد. 15ساله بود که به باشگاه «ببر» رفت و الفبای کشتی را زیر نظر حسن سعدیان و حاج عبدالحسین فعلی آموخت. از گود زورخانه گام روی تشک‌ گذاشت تا کشتی مدرن را بیاموزد. درحالی‌که 18 سال بیشتر نداشت، به عضویت تیم ملی کشتی آزاد بزرگسالان درآمد و عازم بازی‌های المپیک 1948 لندن شد و در این بازی‌ها (در وزن پنجم) به‌ عنوان پنجم رسید. یک سال بعد (1328) با قهرمانی در مسابقات کشتی پهلوانی، موفق شد لقب جوان‌ترین پهلوان‌ ایران را به خود اختصاص دهد. زندی چهار بار بازوبند پهلوانی کشور را به بازو بست. پهلوان زندی اولین کشتی‌گیر ایرانی بود که به همراه زنده‌یاد توفیق جهانبخت، نخستین مدال طلای جهان را در سال ۱۹۵۴ در توکیوی ژاپن برای کشتی ایران به دست آورد. همچنین مدال طلای جشنواره بین‌المللی ورشو (سال ۱۹۵۵)، طلای بازی‌های آسیایی توکیو ۱۹۵۸ و طلای مسابقات ارتش‌های جهان در سن بازنشستگی (سال ۱۹۶۱) از دیگر افتخارات این کشتی‌گیر پرآوازه است. قهرمان اسبق کشتی آزاد آسیا، اما در المپیک‌ها بداقبال بود. در المپیک 1952 هلسینکی (وزن هفتم) و 1956 ملبورن (وزن ششم) نیز شرکت کرد که به‌ترتیب به مقام چهارم و پنجم رسید. او پس از خداحافظی از ورزش قهرمانی، ردای مربیگری را بر تن کرد؛ وقتی 33ساله بود. با حمایت‌های جهان‌پهلوان تختی، هم‌تیمی و رفیق صمیمی‌اش، بلور، رئیس فدراسیون وقت کشتی نیز به سرمربی‌شدن او رضایت داد. اولین‌بار در رقابت‌های جهانی ۱۹۶۲ تولیدو آمریکا تیم تحت هدایت او، با امامعلی حبیبی و منصور مهدی‌زاده صاحب دو مدال طلا و به‌وسیله محمد خادم و غلامرضا تختی صاحب دو مدال نقره شد و در مجموع با ۲۵ امتیاز روی سکوی سوم قرار گرفت. زندی در المپیک 1964 توکیو و المپیک ۱۹۶۸ مکزیکوسیتی نیز سرمربیگری این تیم را بر عهده داشت. ایران با دو مدال برنز علی‌اکبر حیدری و محمدعلی صنعتکاران در توکیو پنجم شد و در مکزیکوسیتی نیز عبدالله موحد، نابغه کشتی آن دوران، به مدال طلا دست یافت و شمس‌الدین سیدعباسی و ابوطالب طالبی هم به دو مدال برنز رسیدند و در مجموع تیم ششم شد. این پایان راه زندی در عرصه مربیگری بود. فتوت و جوانمردی پهلوان عباس زندی همیشه بین اهالی کشتی زبانزد خاص و عام بوده است. پهلوانی که هر زمان اسمش را می‌برند، یاد و خاطره غلامرضا تختی را برای گوش‌شکسته‌های قدیمی زنده می‌کند. جهان‌پهلوان تختی که ارتباط بسیار نزدیکی با عباس زندی داشته، در اظهارنظر جالبی گفته است: «موقعی که به باشگاه پولاد برای تمرین کشتی رفتم، زندی قهرمان تیم ملی بود. در حین تمرینات آن‌قدر از او زمین خوردم که پشتم بوی جرم تشک کشتی گرفت. درعوض ساخته شدم و به تیم ملی راه یافتم. من برای همیشه از داش عباس زندی ممنون و سپاسگزارم به این دلیل که من دو مدال نقره سال‌های ۱۹۵۱ و ۱۹۵۲ خود را در وزن ششم با رفتن عباس زندی به وزن هفتم به‌دست آوردم و الا معلوم نبود شاید من هم اوایل ورودم به تیم ملی در وزن هفتم نمی‌توانستم عنوانی کسب کنم. این بالاترین محبت زندی در سال‌های اولیه کشتی به من بود». مراسم تشییع پیکر عباس زندی از سوی خانواده آن مرحوم و فدراسیون کشتی، ساعت 9 صبح امروز از مقابل درِ اصلی ورزشگاه شهید شیرودی تهران برگزار می‌شود.

ظریف درگذشت جهان‌پهلوان عباس زندی را تسلیت گفت وزیر امور خارجه در پیامی درگذشت جهان‌پهلوان عباس زندی، قهرمان اسبق جهان و المپیک را تسلیت گفت. در بخشی از پیام محمدجواد ظریف آمده است: جهان‌پهلوان عباس زندی نمونه اخلاق پهلوانی و جوانمردی جامعه ایرانی است که یاد، خاطره و منش او و همه پهلوانان این دیار همواره زنده خواهد ماند. اینجانب ضمن طلب آمرزش و مغفرت برای ایشان، این ضایعه را به خانواده، بازماندگان و دوستان ایشان، جامعه ورزشی کشور و مردم ایران تسلیت می‌گویم.

سیمایی که رسانه پهلوانی بود

امید توفیقی-روزنامه‌نگار

گریزی نیست؛ مرگ نقطه پایان برای همه ماست، یکی در اوج جوانی چشم از جهان فرو می‌بندد یکی در کهن‌سالی! بله، برای هر رفتنی به سوگ می‌نشینند اما گویی نه جوان پرکشیدن مهم است نه پیررفتن، چون رسم دیگر زندگی این است؛ فراموشی داغ، چون خاک سرد است! مهم نیکنام‌زیستن است مثل پهلوان عباس زندی!قامتی رشید و افراشته، چهره‌ای مصمم، اما متواضع و برآمده از مرام گود زورخانه و.... شانه‌هایی که نزدیک به یک قرن دلاوری را برای هر بیننده‌ای تداعی می‌کرد؛ آخر پهلوان زندی وقتی بر قله افتخار بود و حریفان از سرشاخ‌شدن با او هراس داشتند، خبری از رسانه‌های امروزی، مصاحبه‌کردن‌ها و بینندگان تلویزیونی و سلفی‌گرفتن‌ها نبود، اما سیمای پهلوان تا همین اواخر، خودِ رسانه بود؛ مثل همه پهلوانانی که تا لحظه پروازکردن، سیمای نستوه خود را حفظ می‌کنند... .

روزگاری که پهلوان زندی و دیگر هم‌نسلان او بر قله افتخار بودند خبری از تغذیه‌های امروزی هم نبود؛ مثل خیلی از بی‌خبری‌های دیگر که در آن زمان نبود. ورزش هرچند شهرت و افتخار را همیشه در ذات خود داشته و دارد، اما در سال‌های دلاوری پهلوان زندی و پهلوان زندی‌ها ورزش نه متاع فخرفروشی بوده است و نه دکان کاسبی، بلکه ورزش برای سلامت جسم و روح بوده و هرکس از این دو فاصله داشته، قلبی را تسخیر نکرده است.پهلوان زندی مثل خیلی از قهرمانان هم دوران مربیگری را تجربه کرد و هم بیرون‌ماندن از گود، اما مثل پهلوان واقعی نه حاشیه‌ای برای کشتی ایجاد کرد و نه چوب لای چرخ ورزش گذاشت، پهلوانی که هر از گاهی در محافل ورزش متواضع و بی‌سروصدا آفتابی می‌شد و در قلب‌ها جای داشت، جوان‌ترها الگویش قرار دادند یا نه، خودشان می‌دانند مهم این است که این نام‌آور در حالی چشم از دنیا فرو بست که نام نیکش برای همیشه در تاریخ ورزش ایران ثبت شده است؛ مردی از تبار نخستین کاروان اعزامی ایران به بازی‌های المپیک در لندن 1948 که به قول گزارشگر معروف کشتی، «سبکبال پر گشود»... روحش شاد و یادش گرامی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.