توضیح و تصحیح
گروه هنر: روز گذشته گفتوگویی از امین عظیمی، منتقد تئاتر، با محمد مساوات، کارگردان نمایش «این یک پیپ نیست»، در صفحه 12 با تیتر «تئاترِ وانمودهها: بیگانگی، بازیگوشی و اضطراب» منتشر شد و ادامه آن نیز در همین صفحه آمد، درحالیکه بخشی از گفتوگو سهوا بیرون مانده بود. با پوزش از آقایان عظیمی، مساوات و خوانندگان محترم آن بخش محذوف، در ادامه میآید: عظیمی: بر این مبنا این آدمهای گرفتارشده در هزارتوی روایت اجرا، تجسم نگاه تو به جایگاه انسان در گستره هستی است؟ امری که میتواند در مواجهه با آن مخاطب را دچار اضطراب یا واماندگی نسبت به بنبستی که شخصیتها در آن گرفتار شدهاند بکند. شکلی از انسداد خشونتبار که این پرسش را برای او رقم میزند که چرا آدمها در این وضعیت قرار میگیرند؛ مثلا در فیلم «بازیهای خندهدار» (میشائیل هانکه) دو جوان سادیست، وارد خانهای میشوند و به خشونتبارترین شکل ممکن اعضای یک خانواده را نابود میکنند. در آنجا سازوکاری روانشناسانه جاری است، اما در «این یک پیپ نیست» همه آنچه در حال انعکاس است در خود اثر متوقف میشود... . مساوات: من فکر میکنم باید «این یک پیپ نیست» را در امتداد تجربیات قبلیام در نظر داشته باشیم. این اجرا بهگونهای اپیزود پایانی نمایش «خانه-واده» است. در آنجا چه اتفاقی میافتد؟ هرکدام از اعضای خانواده شروع میکنند خانواده فرضی خودشان را ساختن، چون به این شکل است که میتوانند مدیریت بهتری بر جهانشان داشته باشند. حالا در این اجرا داریم در امتداد آن مسیر حرکت میکنیم. کارهای من اغلب به سمت فضاها و موقعیتهای تراژیک میرود... . با اینکه در اینجا وجوهی عاشقانه هم قابل مشاهده است، اما بعد از «بازیخانه...» هیچوقت جنبهای عشقی در کارم نبوده است. عظیمی: اما بالاخره تئاتر امکانی است تا از طریق آن به جهان نگاه کنیم و آن را به پرسش بکشیم... . مساوات: راستش قائل به این نیستم که آدم دغدغهمندی باشم و حداقل در این اجرا بخواهم با تئاترم امری را بازتاب دهم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.