هولوکاست به فارسی
بهتازگی کتاب «هولوکاست: پیگرد و کشتار یهودیان» نوشته الکساندر براکل از سوی نشر ثالث منتشر شده که تقریبا میتوان گفت نخستین کتابی است که درباره هولوکاست در ایران منتشر میشود و فرایند کشتار یهودیان را شرح میدهد. براکل متخصص حوزه اروپای شرقی در تاریخ معاصر است. انکار هولوکاست یکی از موضوعاتی است که طی دهههای اخیر جنجالهای بسیاری در جهان به پا کرده است. در نظر منکران هولوکاست، نسلکشی یهودیان به دست آلمان نازی در جریان جنگ دوم جهانی رخ نداده و اگر هم چنین اتفاقی افتاده در تعداد قربانیان و کشتهشدگان آن بزرگنمایی شده است. شاید باور آن سخت باشد که چگونه ممکن است چندمیلیون انسان در عرض چند سال کشته شده باشند، اما کتاب حاضر همین فرایند را با عقل سرد شرح میدهد؛ یعنی فرایندی که از نظریهای سیاسی - یهودستیزی- آغاز شد، به حذف اقتصادی و اجتماعی و بعد فیزیکی یهودیان از جامعه آلمان کشید و در نهایت باعث شد جماعت گسترده یهودیان از جایجای اروپا به اردوگاههای مرگ برده شوند. ایدئولوژی نازیها از آغاز شکلگیری کاملا ضدیهود بود و فرایند حذف یهودیان از جامعه آلمان از همان ابتدای بهقدرترسیدن هیتلر آغاز شد. این فرایند رفتهرفته شدت بیشتری یافت تا آنکه در شرایط جنگ کار به کشتار رسید. براکل از منظر آمران و عاملان هولوکاست به مسئله کشتار یهودیان پرداخته و با بیانی سرد، حتی وقتی وحشتناکترین مسائل را شرح میدهد، این واقعه را توصیف میکند. ازاینرو، نویسنده در این کتاب بیشتر در تلاش است تا ماشین کشتار را شرح دهد، یعنی این ماشین چگونه شکل گرفته و چگونه عمل میکرد. نویسنده از بستر فکری و ایدئولوژیک شروع میکند و رفتهرفته به مراحل عملی کشتار یهودیان میرسد. نخست نویسنده به خاستگاههای یهودستیزی میپردازد و سپس توضیح میدهد یهودستیزی سیاسی چگونه در آلمان نازی مرحلهبهمرحله به اجرا درآمد. سپس مرحله عملی حذف یهودیان را شرح میدهد: اول حذف از حیات اقتصادی و تجاری، سپس حذف از حیات فرهنگی و اجتماعی و بعد حذف از حیات ملی و در نهایت حذف فیزیکی که البته بدون جنگ جهانی هرگز امکانپذیر نبود. البته این کتاب به تمام پرسشهاي موجود درباره هولوکاست پاسخ نمیدهد، ولی دیدی جامع و سرنخهای پژوهشی بسیاری به خواننده میدهد و دستکم به نکات مهمی اشاره میکند و شروع مناسبی برای مطالعه و بحث در این زمینه است. در بخشی از کتاب حاضر میخوانیم: «به محض آنکه اتاق پر میشد، درها را میبستند و گاز از دریچهای تزریق میشد. بر روی دری که هوا از آن عبور نمیکرد، یک سوراخ چشمی قرار داشت که مردان اس.اس از آن میتوانستند صحنه جانکندن را ببینند. در جریان تزریق گاز، صدای بلند موتورها و آژیرها مانع آن میشد که فریاد مرگ قربانیان درمانده به گوش کسی رسد. به طور میانگین حدود 20 دقیقه طول میکشید تا در اتاق گاز دیگر کسی نجنبد».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.