وقتی شعر مجابت میکند
پوریا عالمی
دیروز تولد جواد مجابی بود و من به این بهانه میخواهم با ذکر چند مثال بگویم جواد مجابیبودن چقدر کار مشکلی است:
۱- الان طرف کتابش را ناشر رد کند، نوشتن را میبوسد و میگذارد کنار. درحالیکه نویسنده ممکن است چیزی را ببوسد، اما کنار نمیگذارد. ۲- الان طرف کتابش را مجوز ندهند، ول میکند و میرود زانوی غم بغل میگیرد. درحالیکه نویسنده اگر مجوز نگیرد، به مسئول مربوطه میگوید: بیا... بیا این پرینتها مال خودت، من آخرسر کتابم را چاپ میکنم. ۳- الان طرف برای اینکه مطبوعات به کارش بپردازند، با روزنامهنگاران و منتقدان دوست میشود و شب دعوتشان میکند میهمانی و صبح که از خواب بیدار شد، میرود نان تازه میگیرد. درحالیکه نویسنده کاری به منتقد ندارد و از نقد استقبال میکند. ۴- الان طرف کتاب نمیخواند و کتاب صادر میکند و بعد میگوید چرا کسی کتاب نمیخواند. درحالیکه نویسنده باید اینقدر کتاب بخواند که چشمش درآد و باقیش از قلمش درآد و بنویسد. ۵- الان نویسنده خودش را سلبریتی میداند و با بهرام رادان و مهناز افشار و محمدرضا گلزار خودش را مقایسه میکند. درحالیکه قدیم نویسندهها تیپ که میزدند، خودشان را نهایتا با پروین اعتصامی مقایسه میکردند. ۶- الان طرف نگاه میکند بازار چه کتابی خوب است و همان شکلی کتاب مینویسد. درحالیکه نویسنده باید طوری باشد که بازار را بههم بریزد. ۷- الان طرف درباره آبحوضکشیدن هم نظر خاصی ندارد. درحالیکه نویسنده قبلا برای همه حوزهها تعیینتکلیف میکرد. ۸- الان نویسنده از دست همه سیگار میکشد. درحالیکه نویسنده قبلا از دست جهان میکشید. آقای دکتر مجابی، شما و آسیهخانوم جوادی - ناستینجان - و پوپک مجابی یک عمر «خانواده فرهنگی» را معنا بخشیدید و در هر شرایطی در همه سالیان دست از خواندن و نوشتن و بحث و تبادلنظر برنداشتید، بگویید ما چه کنیم که بیدی باشیم که با هر بادی نلرزیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.