|

دلنوشته‌اي براي فرزند شهيدم

محمدرضا کریمی

مرگ در راه دفاع از عقیده همان‌قدر زیبا و برازنده است برای مرد که گردنبند مروارید برای زن جوان سرور شهیدان حسین‌بن‌علی (ع) تابستان 1359؛ یک‌سال‌ونیم از انقلاب گذشته است، خسرو لباس مقدس سربازی بر تن دارد،‌ مدت سه ماه به مأموریت در کردستان برای دفاع از انقلاب و مبارزه با ضدانقلاب اعزام شده است. یک بار نگارنده پدر خسرو، برای دیدار آن عزیز به کردستان می‌روم ولی موفق به زیارتش نمی‌شوم. پس از سه ماه مأموریت خسرو پایان می‌یابد و به تهران برمی‌گردد، همگی خوشحال می‌شویم و به شکرانه سلامتی‌اش مجلس جشن مختصری در حضور بعضی از اقوام و دوستان تشکیل می‌دهیم. سفری به کرمان می‌کنیم برای دیدار با حیدر رحمانی، برادر همسر مرحومم. در راه کرمان است که خبر تجاوز دشمن بعثی را که از هوا و زمین آغاز شده، از رادیوایران می‌شنویم. به‌جز بهرام فرزند ارشدم و همسرش که در تهران می‌مانند،‌ همه فرزندانم، بهروز، خسرو، سیامك و بابک همراهمان هستند ‌در کرمان و پس از سه روز خسرو عازم تهران می‌شود و می‌گوید سربازم و جنگ است و باید به محل خدمتم بروم. ‌ما هم پس از شاید حداکثر سه روز که خاطرم نیست و با اصرار مادرش به تهران می‌آییم و من و همسر مرحومم به دیدار خسرو در پادگان ارتش جمهوری اسلامی در افسریه می‌رویم و دیدار تازه می‌کنیم؛ یکی،‌ دو بار هم خسرو به خانه می‌آید. 15 مهر فرامی‌رسد و خسرو از ما برای اعزام به منطقه كه دچار تجاوز شده خداحافظی می‌کند و حلالیت می‌طلبد. هفتم آبان (احمد برادر همسرم و بهروز آزاده که هردوی آنان در قید حیات نیستند، احمدِ رحمانی با بیماری ام‌اس و بهروز پس از تحمل دو‌سال‌ونیم سرطان زندگی را وداع می‌گويند) جهت کار در کرمان آماده می‌شدند که خبر شهادت خسرو از طریق برادر مرحومم محمدجعفر کریمی و مهندس منتظری شریک کاری‌اش به ما می‌رسد. خب معلوم است که حال ما و خاصه مادرش چه وضعی دارد، چه می‌شود کرد، جنگ است و کشور مورد تجاوز واقع شده و چه مرگی برازنده‌تر و زیباتر در دفاع از میهن و آزادی است. مراسم‌‌های لازم شامل تشییع‌جنازه، خاکسپاری، سوم و... صورت می‌گیرد و نگارنده به عنوان یک انسان مبارز که هزینه‌های آن را داده است و پدر شهید، در مراسم‌ها، ضمن گرامیداشت شهید، سخنانی درباره زیان تفرقه که کم‌وبیش داشت هویدا می‌شد و نمایش وحدت ایراد می‌کنم و پس از آن چندین بار برای انجام کارهای فنی به منطقه جنگی می‌روم و هر بار وصیت‌نامه‌ام را می‌نویسم و مگر می‌شود من بی‌تفاوت باشم در این شرایط و به طریق اولي كسي كه دم از آزادی می‌زند و این غیرممکن است. آزادی و آزادزیستن هزینه دارد و باید آن را پرداخت و فرهنگ ایرانی - اسلامی جز این نیست، فرهنگی که حافظ دارد که عاشق آزادی است و زنده همان آزادگی است که حافظ دارد و می‌گوید «چو عاشق می‌شدم گفتم که بردم گوهر مقصود؛ ندانستم که این دریا چه موج خون‌فشان دارد». حافظ می‌گوید نمی‌دانستم که عاشق‌شدن چه عواقبی دارد ولی حالا می‌فهمم و می‌گوید: «در عاشقی گريز نباشد ز سازوسوز، گر من از سرزنش مدعيان انديشم، شيوه مستي و رندي نرود از پيشم». و شاعر دوران استبداد شاهی، فرخی‌یزدی که پهلوان شاعران لقب گرفته بود، ‌می‌گوید: رسم و ره آزادی یا پیشه‌ نبايد کرد / یا در ره آن از جان اندیشه نباید کرد. دکتر شریعتی هم سخن زیبایی دارد. ای آزادی بی تو نیستم،‌ هستم اما خودم نیستم. موجودی هستم سرگردان، ‌استادم علی شريعتي و دبيرم محمد مصدق که 70 سال برای آزادی نالید؛ پس سلام بر آزادی و سلام بر همه شهیدان راه آزادی، شهیدان دفاع از میهن مقدس و سلام بر خسرو شهید، برادر نازنینش، بهروز عزیز و مادر گرامی آنان و سلام و درود بی‌پایان بر ملت آزادی‌خواه ایران عزیزمان و با امید به پیروزی روزافزون کشورمان.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.