|

نقدی بر فیلم «دستمال سفید و کاخ قهوه‌ای» با بازی «ترامپ»

حمید باقریان. کارشناس اقتصادی

دونالد جان ترامپ چهل‌وپنجمین بازیگر فیلم سینمایی دستمال سفید و کاخ قهوه‌ای است که روی پرده سینمای کاخ سفید به طراحی مرحوم معمار جیمز هوبان و مدیریت شادروان جان آدامز به‌عنوان اولین رئیس‌جمهور آمریکا اکران شده است و اينكه نقش این بازیگر تا کجا دوام می‌آورد، به دید مخاطبانی برمی‌گردد که به گستره کل جمعیت جهان است. نقش این بازیگر بدون فیلم‌نامه و ساختار به صورت فی‌البداهه با مدرک کارشناسی اقتصاد که شیطنت‌ها و کمبودهای دوران بچگی هم به آن اضافه شده است، پیش می‌رود که در اوایل حضورش در فیلم، مخاطبان خود را فراری داده و منفور از خود کرده و به‌ جایی رسیده که عرش شهرت به فرش نفرت تبدیل شده و کل مخاطبان خود را که به گستره جهان است، بر علیه خود ساخته و در سالن سینمای کاخ سفید حبس شده است و حتی پیش از آنکه به سیاست روی آورد، کارآفرین و یک چهره تلویزیونی بود که شهرت را با نفرت عوض کرد. گویا او در دوران تحصیل خود در رشته اقتصاد موقع درس‌دادن استاد اقتصاد خرد در کلاس نظریه بازی‌ها و اقتصاد رفتاری حین چرت‌زدن بوده یا در رؤیای ادامه شغل ملک‌سازی پدرش بوده تا خلیج فارس را تبدیل به زمین گلف خود با هم‌بازی‌ها و دوستان سهل‌انگار عربستانی خود کند. همین چرت‌زدن‌ها و فهم اشتباه، بلای او در رأس قدرت و همتاهای اسرائیلی‌اش شده است. چهار استراتژی در نظریه بازی‌ها متعارف است؛ برد-برد، برد-باخت، باخت-برد و باخت-باخت. استراتژی باخت-برد انتخاب شخصی آقای ترامپ است که با گذشت زمان میزان زیان خود و سود مخالفانش را حداکثر کرده و در عرصه بین‌المللی و بلندمدت، باخت را با تبعات جنگ عقیده‌ها و خواسته‌های شخصی از آن مردمان جهان خواهد کرد. شعار اقتصادی او این است که «حداقل دستمزد نباید زیاد شود زیرا به رقابتی‌بودن اقتصاد آمریکا آسیب می‌زند»، او در تضاد با شعار خود رفتار اقتصادی از خود نشان می‌دهد که بیانگر اطلاعات ناقص و نامتقارن نسبت به جهان است که نقش رئیس‌جمهور را بازی می‌کند که بنا بر تعاریف و اصول اقتصاد کلان «توهم پولی دستمزدبگیران» نامیده می‌شود. یعنی دستمزدها افزایش پیدا می‌کند و هم‌زمان با آن تورم هم افزایش پیدا می‌کند ولی دستمزدبگیران به‌دلیل اطلاعات ناقص از بازار و اقتصاد فقط بخش افزایش دستمزد را متوجه می‌شوند. ترامپ ادعای خود در بازیگری‌اش را روی ثروتمندکردن و پول‌دارترشدن کشورش گذاشته است و لحظه‌ای به این مسئله نیندیشیده است که تاجر معروف یک کشور بودن، ملاک بازیگر نقش اول‌بودن فیلم آمریکا نخواهد بود و نیازمند ورق‌زدن فیلم‌نامه تاریخ جهان ازجمله تاریخ اقتصادی، سیاسی و اقتصاد سیاسی جهان است و بعد از ورق‌زدن کاغذهایش، این ادعا زمانی میسر می‌شود که شیوه خلق اعتبار پول و ثروت را درست یاد بگیرد که ملزومات این رویداد تعامل اقتصادی با اطلاعات کامل در اقتصاد بین‌الملل و جهان است و ملزومات تعامل اقتصادی بین‌المللی، داشتن اطلاعات لازم و کافی از سیاست‌های خارجی و به‌ویژه منطقه ثروتمند انسانی و مالی خاورمیانه است. پس این فرضیه با توجه به واقعیت‌های رفتاری همه‌جانبه او رد شده است و نتیجه ادعای ترامپ به جای ساختن سرمایه از پول پزدادن با پول شده است و باید گفت خلأ ایدئولوژیکی و ژئوپلیتیکی را پول، پر نکرده است. این بازیگر فکر می‌کند هر روز باید مورد توجه مقامات و رسانه‌ها باشد و این یک مسئله جدی برای سیاست‌مداران غربی است. او قدرت پذیرش ایده‌ها را در خود کشته و اضطراب‌آور برای دیگران سخنرانی می‌کند. اگر با شیوه‌های بازیگری شخصیت این نقش را نقد کنیم، به این نتیجه می‌رسیم که او شخصیتی احساسی و خودبزرگ‌بین، اصرار به فشار در رقابت با اهرم‌سازی، بازی با انتخاب‌های حداکثری، شهرت‌طلب، معتقد به ریسک منفی با بازدهی مثبت، کنترل هزینه و سود و با حالت سریع و ملموس است. اینکه ترامپ به دنبال یک سودگرای انحصاری جدید و دریافت مابه‌ازا در پشت بازار بورس است که هنوز به شاخص نهایی تبدیل نشده است و این شاخص نهایی مثل امضای طویل و دستخط اریب او به طول خواهد انجامید یا خیر، به تحمل و عزم مخاطبانش علیه او بستگی دارد. ریشه امضای طویل او را می‌توان در زبان‌درازی او در مذاکره‌ها یافت. در آخر به ادعای اصلی زندگی او اشاره می‌کنیم که گفته است «کسب‌وکار و معامله‌‌های تجاری من به‌خاطر پول نیست، من به اندازه کافی ثروت دارم. من معامله می‌کنم، فقط به‌خاطر اینکه معامله‌کردن را دوست دارم». با توجه به مباحث بررسی‌شده، ادعای این بازیگر را به این شکل بیان می‌کنیم که؛ بی‌تابی‌هاي من به‌خاطر شیرخوردن نیست، من به اندازه کافی شیر خوردم، من بی‌تابی می‌کنم فقط به‌خاطر اینکه خلأ‌های شخصیتی‌ام را پر کنم و لاغیر.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.