تصويب يك لايحه براي معلولان
شرق: قانوني در آستانه روز عصاي سفيد در ايران تصويب شد كه سالها بود در جهان اجرا ميشد؛ قانون «عصاي سفيد». اجرائیشدن قانون عصای سفید از ابتدای مهرماه و با پیشنهاد راهنمایی و رانندگی در هیئت دولت تصویب شده است. از زمان اجرائیشدن این قانون کلیه کسانی که از ویلچر استفاده میکنند عابر پیاده محسوب میشوند و رانندگان با نزدیکشدن به آنان ملزم به رعایت سرعت مطمئنه هستند و چنانچه رانندهای با عابر ویلچرسوار برخورد کند مقصر شناخته میشود. اين اتفاق قابل توجه بود. اما هفته پیش بخش ديگري از افراد با نيازهاي ويژه سعي كردند خواستههاي خود را بيان كنند. آنان درباره تصویب لایحه معلولان که بیش از 11 سال است خاک میخورد، نکاتی را بیان کردند. اينبار در مدت كوتاهي بيش از 23 هزار توييت منتشر شد تا هشتگ #تصویب_لایحه_معلولان_صدای_فریاد_معلولان_ خاموش ترند اول ایران شود. در اين مجموعه نكتههاي متعددي درباره كمبودها مطرح شد. كمبودهايي كه بسياري از مردم تا به حال با آن آشنا نبودند و به نظرشان نميرسيد؛ كمبودهايي كه نشان ميدهد حتي شهري مثل تهران هم چقدر با كمتوانها نامهربان است. شايد كمتر كسي متوجه بود دليل عدم حضور ويلچر سواران يا كساني كه نيازهاي ويژه دارند در سطح شهرها اينقدر محدود و حضورشان نامحسوس است. جواب اين سؤال آسان اما دردناك بود، خيابانها براي حضور آنان مناسب نيست. اينكه در بسياري از شهرهاي جهان، تعداد افراد كمتوان بيشتر است، همان آسودگي و امكانات سادهاي است كه برايشان فراهم شده است. براي كساني كه نيازهاي ويژه ندارند، دليلي وجود ندارد كه درباره هر مكان اطلاع يابند كه آيا پله دارد يا خير؟ همين چندي پيش بود كه يكي از افراد به دليل داشتن ويلچر از حضور در كلاس يكي از مدرسان ترانه محروم شد. اين محدوديت را ميتوان در چند كلمهاي كه يكي از كاربران توييت كرده، خلاصه كرد: «خيلي جاهارو دوست داشتم ببينم ولي ويلچرم باهام نيومد». اين مجموعه توييت، دانش افراد را نسبت به مشكلات معلولان افزايش داد مثلا اينكه برای گرفتن یک ویلچر نو و بیکیفیت ایرانی باید پنج سال صبر كرد. (فكر كنيد يك مدت ناچار باشيد بدون كفش باشيد). يا اينکه بهسادگي ميشود به جاي دشمنان معلولان يعني پلهها از رمپهاي استاندارد استفاده كرد. يا اينكه چرا ما كمترمعلولي را سوار بر وسيله نقليه عمومي ميبينيم؟ نقش شهرداريها دراينميان كاملا محسوس است. تأكيد دوباره اينكه مسئولان دولتي، نمايندگان مردم، مسئولان سازمان بهزيستي و شهردارها بايد در اين زمينه توجه بيشتري داشته باشند تا لايحهاي خاص معلولان كه از مدتها مطرح شده، تصويب شود،؛ اولين نكتهاي است كه به ذهن هركسي ميرسيد. اما سؤال اين است كه چرا اين اتفاق نميافتد؟ اما اين سؤال را ميتوان به صورت يك مطالبه مطرح كرد، تا به حال چه كارهايي انجام شده است؟ چه دلايلي براي عدم توجه بيشتر وجود دارد؟ چه كمبودهايي از نظر بودجه يا نقص مديريت و... وجود دارد كه بايد بررسي شود؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.