ما همه زهره هستیم
شرق: با اینکه چند روز از ماجرای جانباختن دانشجوی ترم 9 دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد میگذرد، هنوز دوستان و خانوادهاش در شوک هستند. «ما همه زهره هستیم»، یکی از جملاتی است که این روزها در شبکههای اجتماعی زیاد شنیده میشود؛ بهویژه که دیروز هم در گزارش تیم مخصوص وزارت بهداشت اعلام شد مرگ او به دلیل مسمومیت دی اکسیدکربن ناشی از موتورخانه بوده است. شاید برای بسیاری از مسئولان، او هم یکی از خیل هزاران قبولشده رشته پزشکی باشد و بهسادگی سهلانگاری خود را فراموش کنند. اما اگر کمی به اعتراضات همکلاسیهای این دختر جوان که بیش از چهار سال درس خوانده و شببیداریها کشیده بود، توجه کنند، میبینند همهچیز خیلی ساده نیست. دراینمیان تابناک نیز گزارشی از روستای محل سکونت زهره منتشر کرده است که میتواند بسیاری را متأثر کند. حالوهوای ۱۹۲ ساکن روستای قلعه بهمن که درگیر این داغ سنگین هستند، به گونهای که انگار این حادثه، داشتههای همه آنها را زیر خاک برد. زهره قاسمی از یکی از روستاهای محروم غرب استان اصفهان بود و شاید دهها سال طول بکشد تا این روستا و روستاهای مجاور دوباره فردی همچون او را به چشم ببینند. مرگ او حداقل دو افسوس داشت؛ یکی ازدسترفتن یک فرد تحصیلکرده که در آینده تأثیرگذار میبود و دیگری ناامیدی و حسرت اهالی روستایش. چند دلیل برای این اتفاق دردناک آوردهاند: پیمانکار وقت به جای استفاده از فولاد از آزبست در کانالکشی استفاده کرده که آزبست در سردوگرمشدن ریزش کرده و باعث نشت گاز از موتورخانه خوابگاه شد، نبود تجهیزات پزشکی و دیررسیدن آمبولانس و... . رئیس دانشگاه ابراز شرم کرده و فریده دارابی، سرپرست معاونت آموزشی، وعدههای بزرگی برای جبران این اتفاق داده است؛ برخی از وعدهها این است: 1- با تمام مقصران و خاطیان این حادثه که منجر به این ضایعه دلخراش شدند، برخورد قاطع و قانونی میشود. 2- دکترای افتخاری به سرکار خانم قاسمی اعطا خواهد شد. 3-در آیندهای نزدیک فونداسیون خوابگاهی 400 نفری برای دانشجویان دختر با نظارت کارشناسان مجرب و به نام سرکار خانم دکتر زهره قاسمی پیریزی خواهد شد. آیا تحقق این وعدهها امکانپذیر است؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.