|

دور از انتظار

«وقتی برای اولین‌بار بعد از سه سال از روزی که برای دوره فرماندهی ارشد انتخاب شده بودم در دوم آوریل 2004 وارد دانشکده پلیس برامشیل شدم، تأثیر خوبی بر جای نگذاشتم. یک ساعت دیر کرده بودم. چهل‌وپنج سرهنگ دیگر از پیرامون انگلستان انتخاب شده بودند تا رهبران آینده نیروی پلیس باشند. آنها به موقع آمده بودند. تعدادی از آنها بعد از پایان ساعت به من گفتند فکر می‌کنند که علت تأخیرم در اولین روز معرفی دوباره به نیروی پلیس این باشد که در دقیقه آخر از این دوره محروم شده و با جریان پرپیچ‌وخم پیش‌بینی‌نشده سه‌ساله انضباطی مواجه شده بودم». این بخشی از کتاب «از ما نیست» علی دیزایی است که به‌تازگی با ترجمه نگار کریمی از سوی مروارید منتشر شده است. «از ما نیست» روایت زندگی مستند علی دیزایی است. این کتاب زندگی مستند یک افسر پلیس است. روایت زندگی پلیسی که در آن نشان می‌دهد چگونه توسط روسای خود به الدبیلی -دادگاه مرکزی کیفری لندن- کشیده شد و دو سال و نیم تلاش کرد تا خود را تبرئه کند. علی دیزایی در سال 1961 در ایران به دنیا آمد و در سال 1972 به بریتانیا رفت. بعدها در رشته حقوق به تحصیل پرداخت و توانست اولین‌ افسر مهاجر انگلیس بشود. او در سال 1986 به نیروی پلیس بریتانیا پیوست و در سال 1999 به پلیس متروپلتین لندن منتقل شد. اما در هجده ژانویه 2001 با اقدامی سریع از سوی متروپلیتن کار او به حالت تعلیق درآمد. به این ترتیب ماجرایی آغاز شد که مایک مانزفیلد، وکیل مدافع دیزایی، از دربار انگلیس آن را مخرب برای جامعه توصیف کرد. در این ماجرا دیزایی به جاسوسی، کلاهبرداری درباره هزینه‌های سفرش، همکاری با تجار غیرقانونی، ارتباط با فواحش، اعتیاد به مواد مخدر و استفاده از استروییدها و... متهم شده بود. «از ما نیست» داستانی هیجان‌انگیز است و توسط کسی گفته شده که همه حقیقت ماجرای ظهور و سقوط پلیس‌های خودسر که قصد تخریب دیزایی را داشتند، می‌داند. او از تسلیم‌شدن در برابر آنها سرباز زد. با دو بار تبرئه‌شدن در الدبیلی -دادگاه مرکزی کیفری لندن- و بعد از یک تجسس و تحقیق هفت‌ میلیون پوندی، حالا به کاری که خیلی دوستش می‌دارد برگشته است: خدمت به‌عنوان یک افسر پلیس وظیفه‌شناس. او اکنون سرهنگ پلیس مونزلو در غرب لندن و همچنین مشاور حقوقی سازمان ملی پلیس رنگین‌پوست است. بخش اول کتاب با عنوان «اخراج» این‌طور شروع می‌شود: «لطفا بنشینید آقای دیزایی، چند مطلب هست که باید با شما در میان بگذارم. هجدهم ژانویه سال 2001 می‌بایست پنجشنبه خوبی باشد. آن روز با جلسه‌ای با اندرو تراتر معادل کمیسریار شروع شد. از زمانی که من به خدمت پلیس متروپلیتن لندن درآمدم، اندرو تراتر به‌طور غیررسمی مشاور و راهنمای من بود. او مرا مورد تحسین قرار داده بود و به من گفته بود کارهایم را طی این دو سال که از محلات تیمز والی به آنجا منتقل شده بودم، به‌خوبی انجام داده‌ام. فکر می‌کردم در این جلسه قرار است به من بگوید که از آوریل آینده باید در دوره آمادگی افسران ارشد شرکت کنم. این دوره جهت آماده‌کردن بهترین افسران پلیس برای بالاترین درجات نظامی است. این حقیقت را که خیلی دوست داشتم روزی یک فرمانده بشوم هیچ‌وقت پنهان نکردم، چراکه فکر می‌کردم ارزیابی تلاش‌های من ارزش ترفیع دارند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.