|

جشنواره گل‌ولای

فريده خرمي : جشنواره کاشت برنج در نپال شباهتی به هیچ‌کدام از جشنواره‌های تروتمیز و باکلاسی که آدم توی تلویزیون می‌بیند ندارد. اگر هم کسی خیلی شیک و باکلاس وارد جشن بشود، آخرش گل‌آلود و ژولی‌پولی به خانه برمی‌گردد. این جشنواره محل ثابتی هم ندارد و هر سال در اوایل تابستان در مزارع برنج در نزدیکی شهرها برگزار می‌شود. صدها متر جلوتر از مزارع برنج، امواجی از موسیقی و جویبارهایی از رنگ‌های زنده و روشن به راه افتاده است. زنان و مردان نپالی با لباس‌های سنتی خیره‌کننده، گروه‌گروه به سوی مزارع برنجی می‌روند که در کنار رودخانه‌ای پرآب چشم به راه آنهاست. بچه‌ها بعد از ناهار و تعطیلی مدارس می‌رسند. چادر بزرگی که برای سخنرانی مسئولان شهر و چادرهای دیگری برای فروش خوراکی و نوشیدنی برپا شده، از همان اول صبح پر از مشتری است. صدای سازهای محلی نپالی که بعضی‌هایشان شبیه شاخ‌های بلند و درهم‌پیچیده گوزن هستند و موسیقی نپالی که شباهت زیادی با موسیقی هندی دارد، از درون چادرها می‌آید. زنان و مردانی در هر کدام از چادرها با نوای موسیقی به رقص و پایکوبی مشغول‌اند. توریست‌ها از این فرصت برای تمرین رقص محلی استفاده می‌کنند و لنگ‌ولگد پرت می‌کنند. پیرترها کنار ایستاده‌اند و بسیاری‌از آنها از بالای ساختمان‌های اطراف مراسم را تماشا می‌کنند. غذایی که به‌طور سنتی در این مراسم خورده می‌شود، برنج پخته کوبیده‌شده، ترشی سیب‌زمینی و ماست یا کشک است. یکی از قسمت‌های دیدنی مراسم، مسابقه کاشت‌ نشای برنج است که در میان زنان برگزار می‌شود و شور و شوقی در میان شرکت‌کننده‌ها و تماشاچی‌ها ایجاد می‌کند. زنان تا زانو در گل‌‌ولای فرو‌می‌روند و ساقه‌های نازک و لاغر برنج را به‌سرعت و با خنده و شوخی، در دل زمین آماده می‌کارند؛ اما همهمه و هروکر و غش‌غش خنده و فریادهای هیجان‌زده زمانی به اوج می‌رسد که توریست‌های جوان بی‌کله و محلی‌های خنده‌رو در زمین‌های شخم‌زده باران‌خورده کشتی می‌گیرند و بقیه در جدالی بی‌برنده از نوک انگشت پا تا فرق سر همدیگر را غرق در لایه قهوه‌ای و نرم گل‌ولای می‌کنند. مرحله بعد ژست‌گرفتن جلوی دوربین است با این هیبت گل‌آلود و پس از آن خوابیدن توی رودخانه و شست‌وشو که پایانی خوش برای این روز گرم و آفتابی تابستانی به حساب می‌آید. بالاخره از محله خوش‌آب‌ورنگ و تمیزم دل می‌کنم، از پیچ جاده می‌گذرم، تپه مشرف به شهر را دور می‌زنم، از جاده اصلی وارد راه‌باریکه خاکی کوهستانی می‌شوم، سر از محله‌ای به نام سدی باگار درمی‌آورم و در میهمانخانه‌ای رؤیایی (سدی سندویچ) اتاقی پیدا می‌کنم؛ رویایی از این جهت که کرایه‌اش نصف هتل قبلی است، اتاق بزرگ‌تری دارم، صبح‌ها با سمفونی پرندگانِ عجیب و ناشناسِ ساکنِ جنگلِ بالای سرم از خواب بیدار می‌شوم، پیش‌رویم چشم‌انداز دریاچه را می‌بینم و پشت‌سرم کشتزارهای پلکانی برنج. دیگر از دنیا چه می‌خواهم؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.