فقط برای ثبت در تاریخ
بهرام دبیری
سالهای جنگ بود، شاید سال 62، شورای نویسندگان و هنرمندان از تعدادی نقاش از جمله من دعوت کرد تا تابلوهایی با موضوع جنگ را برای نمایشگاههایی در شهرهای شمالی کشور ارائه دهند. بعد از مدتی خبر دادند اشخاصی به این نمایشگاه حمله و این آثار را
پاره کردهاند. دهه 60 بود، آقای عباس کاشی که خطاط بود، رئیس موزه هنرهای معاصر هم بود، آدمیزاد شریفی هم بود. از من خواست اثری را برای نمایش به موزه بدهم. کار بزرگی (سهلت) برای موزه فرستادم. پس از نمایشگاه به موزه رفتم تا اثرم را پس بگیرم. آقای کاشی نبود، گفتند رئیس موزه آقای حسینی هستند. به دفترش رفتم و گفتم برای بردن تابلو آمدهام. گفت: از کجا که این تابلو مال شما باشد. گفتم: امضای من زیر آن تابلو است. گفت: بله میدانم؛ از کجا معلوم که تابلو را به موزه نفروخته باشید. گفتم: اگر فروخته باشم، باید کاغذها و مدارکی در موزه باشد. این یک خرید دولتی است. گفت: نه آقا. و دستی بر شانه من زد و ادامه داد: این کت تا زمانی که بر تن شماست، مال شماست. اما زمانی که دربیاورید و بر این صندلی بگذارید و من بردارم و بپوشم، دیگر مال شما نیست. قانعکننده بود. از دفتر ایشان بیرون آمدم. آقایی که دکتر آزمایش قاروره بود و بعدها گالریدار هم شد، سه تابلو از من خریده بود. بعد از مدتی تماس گرفت که میخواهم دو تابلو را عوض کنم. قرار گذاشتیم، با یک تابلو آمد. گفت آن یکی را فراموش کردهام بیاورم. دو تابلو انتخاب کرد و رفت. پس از تماسهای فراوان گفت من آن تابلو را به شما دادهام. درباره این شخص، سعید شهلاپور هم چنین داستانی را تعریف کرد. دهه 70 بود. آقای خاتمی گفتوگوی تمدنها را مطرح کرده بود. موزه ملی ایران تصمیم گرفت از رئیسجمهور یونان به این مناسبت دعوت کند. آقای هومن صدر مدیر این برنامه شد. از من دعوت کرد در این زمینه کاری انجام دهم. تمام دیوارهای موزه ایران باستان را با پارچه سفید پوشاندیم؛ از سقف تا زمین. من تمام دیوارها را طراحی کردم با مضمون ارتباط هنر ایران و یونان. قطعا بیش از 200 مترمربع بود. اشارهای به هنر دوران سلوکی. با مجسمههایی که از انبار به این مناسبت بیرون آورده شده بود. مراسم برگزار شد؛ با حضور رئیسجمهور یونان و مقامات. هجوم مدعوین ایرانی به میز غذا، از علاقه وافر آنان به خاویار و میگو حکایت داشت. من و سیمین به آرامی از گوشهای فرار کردیم، شرمآور بود. بعد از مدتی آقای محمدرضا کارگر مدیر موزه به سبک سلطان محمود غزنوی یک سکه بهار آزادی به من مرحمت کردند. اما هیچگاه نفهمیدم سرنوشت این پارچهها چه شد و تلاشهایم بیثمر ماند. دهه 80 بود. خانمی به نام شاهد کاووسی به کارگاهم آمد و گفت از یک گالری معتبر به نام گالری فابیان در ماربیا جنوب اسپانیا برای نمایشگاهی از کارهای من وقت گرفته، بیستوچند کار به او امانت دادم و نمایشگاه بهخوبی برگزار شد. چند کار نیز فروخته شد. تعدادی از کارها به من بازگردانده شد. اما پنج تابلوی بزرگ هرگز به من برگردانده نشد. خانم کاووسی نیز هرگز به تلفنهای من پاسخ نداد. روزی کسی با من تماس گرفت که یکی از آن تابلوها را بر دیوار لابی هتل الکساندرا دیده است. یکی از همان تابلوها که هیچگاه برنگشته بود. همین چند ماه پیش بود، كه خانمی که مدیر یکی از گالریهاي تازهتأسیس شده است، با من تماس گرفت و برای یک نمایشگاه گروهی از من کار خواست؛ دو تابلو به او امانت دادم. پس از نمایشگاه یکی از آنها را با وانت برای من فرستاد؛ تابلوی آناهیتا (الهه باران). به شکل بسیار پیچیده و مرموزی کار در راه رسیدن به من، گم شد دزدیده شد. بعد از تماسهای مکرر با خانم گالریدار، ایشان گفتند من کار را برای شما فرستادهام؛ دیگر اینکه چه اتفاقی برای آن افتاده است، مسئولیتی برعهده من نیست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.