بنبست «اماس»
مریم پیمان
چراغهای قرمزرنگ ماشین سفید جلویی محوتر میشوند. چندین روز سردرد و تهوع توان اندیشیدن را از من گرفته است. بعد از مدتها اشک میریزم. بیامان و با صدا میگریم. «باید چشمپزشک نظر بدهد. چشمهایت عفونت دارند». وحشت با تکرار صدای پزشک در ذهنم بیدار میشود. در متراکمترین ترافیک مهرماه گیر کردهام. صدای ساز و طبل از دور و نزدیک شنیده میشود. هنوز شهر سیاهپوش است و عزادار و هیچکس نیست در این شب نفرتانگیز با شنیدن حرفهای ترسناک پزشک از زبان من کمی ذهنم را آرام کند. عفونت در بدن من ماندگار شده؛ هرروز به شکلی آزارم میدهد و من را سراغ متخصص دیگری میفرستد. این درد تلختر و طولانیتر از توان من شده؛ بیش از یک سال از آن میگذرد و صبر از من ربوده است. ماشینها حرکتی میکنند. صدای گریهام همراه افزایش سرعت بلندتر میشود. نمیدانم برای چهچیزی جز رؤیای محال سلامتی میگریم؛ «خدا خوشحالت کند، دختر!» صدای گرفته، اما شادمان «او» در گوشم میپیچد. «شادی»؛ چه واژه بیخاطرهای است در دفترچه ذهن، چه مفهوم غریبی است در طول زمان و چه ناباوری عجیبی است در ایمان من به زندگی. همه شمارهها و چراغهای سبز و قرمز و سفید ماشینها محو میشوند و من به آنچه نباید ایمان میآورم؛ «خوب نمیبینم! شاید حملههای اندک تابستان به بیناییام آسیب زدند». باز گرما کار خودش را کرد و بعد از چند سال شادمانی دوری از جدیت بیماری فهمیدم که «اماس» از من قویتر است. داشتم فراموشش میکردم، اما... . با صدای ممتد بوق ماشین از فکر میگریزم. دلیلی برای برداشتن دستم از روی آن ندارم. باید همه خشم و نفرتم از بیماری را به کوچکترین شکلی نشان بدهم. امشب هیچکس نیست که حرفهای من را بشنود تا کمی آرام شوم. میدانم؛ اگر کسی هم بود، باز لبخند میزدم و از امید و خوبیهای بیماری میگفتم. نمیگفتم که عفونت بهعنوان یکی از آسیبهای ناشی از بیماری طاقتم را طاق کرده است و سیستم ایمنی بدنم چنان حساس شده که هر بیماری سادهای برای من نشانه ناخشنودی غیرقابلتحملی است. حتما اگر کسی هم بود میگفتم که دیشب چشمهایم را حشرههای موذی تهران آلوده کردهاند و همهچیز زیر سر آنهاست و پزشک سادهانگارانه از من خواسته است که آزمایشهای بیشتری بدهم و منتظر نتایج آنها نمانم و داروهایم را مصرف کنم. اگر کسی هم بود، میخندیدم و حرف میزدم و تلویزیون نگاه میکردم و از خوبیها و بدیهای روزگار مینالیدم. حتی بلند و هیجانزده میخندیدم. اگر کسی بود، ... . «اماس» را همیشه دوست داشتم، چون همیشه کمتر از توانش به من آسیب زده است، اما عارضههای دردساز آن همیشه مرا رنجاندهاند. بدن در برابر بیماری ضعیف و به عفونتهای مختلف بهراحتی دچار میشود، شاید هم به اعتقاد برخی، عفونتهای مختلف بدن را ضعیف میکنند و بیماری را تحریک. باز راه بسته میشود و صدای عزا بلند. کلافه، اشکهایم را پاک میکنم. با خودم میخوانم؛ «قناعت میکنم با درد چون درمان نمییابم/ تحمل میکنم با زخم چون مرهم نمیبینم».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.