|

دریاچه فیوا

فریده خرمی: دیشب تا صبح باران باریده و حالا هوا خنک و تازه است. عرض خیابان اصلی را (lake side road) به دنبال غوغا و فریاد دسته‌جمعی پرندگانی سفیدبال رد می‌کنم. در تمام طول خیابانی عریض بر بالای درختانی بلند که برای اولین‌بار می‌بینم ‌هزاران ‌هزار پرنده سفید با لکه‌های زرد بر گردن یا سینه لانه دارند. در انتهای همین خیابان است که برای اولین‌بار به کرانه‌های سحرآمیز دریاچه فیوا (Phewa tal) می‌رسم. زیبایی و افسون دریاچه باورنکردنی است. آب‌های آبی آرام و شفاف در دامنه تپه‌هایی سبز که در آغوش محکم و پرصلابتِ کوه‌هایی با قله‌های سفید برف‌گیر، آناپورنا (Annapurna) و ماچاپوچاره مقدسِ دست‌نیافتنی (Machapuchare) به آرامش رسیده‌اند. بی‌شک این یکی از زیباترین و بی‌نظیر‌ترین دریاچه‌های دنیاست و این قله‌ها، غول‌هایی باقی‌مانده از اساطیر، ایستاده جایی در میانه واقعیت و خیال. پیاده‌رو سنگفرش کناره دریاچه فیوا در انتها به یک راه باریکه خاکی می‌رسد. این محدوده مورد علاقه و توجه توریست‌هایی است که می‌خواهند از شلوغی و رفت‌وآمد ساحل اصلی دور باشند. ساعت‌ها در کافی‌شاپ یا رستورانی خلوت یا روی نیمکتی دورافتاده لم می‌دهند. تقریبا هر روز چندساعتی به این قسمت از دریاچه می‌آیم و (بی‌کار و بیعار) در ساحل روی نیمکت می‌نشینم. هنوز هیچی نشده دو تا دوست پیدا کرده‌ام. یکی‌شان یک زن دست‌فروش تبتی است به نام تاشی. مثل من پنجاه و چندساله است. صورتش از دور داد می‌زند که تبتی است. چشم‌های ریز بادامی، صورت گرد و لپ‌های پُر دارد. در اردوگاه پناهندگان زندگی می‌کند و هر روز صبح کوله‌پشتی به پشت با اتوبوس به این قسمت از دریاچه می‌آید تا یواشکی و دور از چشم مأموران نپالی صنایع دستی تبتی بفروشد. این نسل از تبتی‌ها اجازه کار در نپال را ندارند برخلاف نسل قبل از خودشان که اردوگاه‌های نپال را ساختند و آزادی کار و تجارت در نپال داشتند. شوهر تاشی مرده و او خرج بچه‌ها و پدر و مادرش را درمی‌آورد. آنچنان با هم صمیمی شده‌ایم که یادم می‌رود او تبتی است و من ایرانی. از خصوصی‌ترین مسائلمان با هم حرف می‌زنیم و غصه همدیگر را می‌خوریم. اگر یک روز نیاید می‌روم سراغش را از بقیه تبتی‌ها می‌گیرم. یکی از معجزه‌های سفر همین است، در سفر تفاوت‌های مذهبی، فرهنگی و قومی فراموش می‌شود. تنها نقطه ضعف تاشی این است که اعتماد به نفس کمی دارد، خیال می‌کند زشت است و لهجه انگلیسی‌اش افتضاح است. سعی می‌کنم نظرش را عوض کنم اما می‌دانم این‌جور تصورات را سخت می‌شود عوض کرد. آن یکی یک زنِ 40ساله یغورِ آمریکایی است به نام جنی. (همان جنیفر خودمان.) دو سال است که بچه‌هایش را ندیده اما حاضر نیست برگردد آمریکا. یک مغازه صنایع دستی نپالی دارد و همیشه چند نفر نپالی دور و برش می‌چرخند. مهربان و خنده‌روست و آماده کمک. خیلی راحت از خودش و زندگی‌اش (حتی بخش‌های خصوصی آن) حرف می‌زند و چیزی به اسم راز در زندگی‌اش معنا ندارد. اما او هم یک نقطه ضعف دارد، یکسره مثل رادیو روشن است و حرف می‌زند. جوری که آدم باید کله بادکرده‌اش را بردارد و فرار کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.