«اماس» دارد بیچاره!
مریم پیمان
دستهایم را به دو سوی لبه دستشویی تکیه میدهم و وزنم را روی دستها رها میکنم. موهای نیمهخیس و درهمریختهام روی صورتم میریزند. از پشت موهای سیاهرنگ خیس، چهره زردرنگ دختری را میبینم که زیر چشمهایش از بیخوابی و تهوع گود رفته است. موهایم را کنار میزنم و بالای سرم جمعشان میکنم. روی پاهایم میایستم. ضعف در عضلههایم میپیچد. توان گریستن هم ندارم. نفس عمیق میکشم و چشمانم را به روی دختر رنجور در آینه میبندم. چیزی در میانه شکم در سمت چپ تیر میکشد و به مجرای گلوی من هجوم میآورد. به سمت چاه دستشویی هجوم میبرم و دست چپم را به شیر آب میگیرم. همهچیز از بدنم بیرون ریخته میشود. گویی ساعتی بیشتر قرار نبوده است که از خوردن و نوشیدن آنها لذت ببرم. باز هم تغییر فصل کار دست تنم داده است. سرم را بالا میگیرم. شیر آب را باز میکنم. دمای متغیر شهریور بیماری را تشدید کرده است. «اماس» در وجودم باز تکرار میشود. امسال زمستان باید بلوغ آن را جشن بگیرم. تنها با نوید خنکی پاییز و روزهای کوتاه زمستان گویی اختیار حفظ یا ازدستدادن وزن در دستان من نیست. صورتم را میشويم. خیس و تنها روی تخت خودم را رها میکنم. سوزش در گلویم و دردی در دلم میگردد. چشمهایم را میبندم؛ مشبکهای نقرهای جلوی نور سبزرنگ را گرفتهاند. توان گریستن ندارم. در میان همهمه حرم گم میشوم. دورتر میایستم و توان شنیدن نالههای اطراف را ندارم. کسی دستم را میکشد به سوی ضریح. با ناتوانی مقاومت میکنم، اما نیروی او چند برابر من است. من را به سوی ضریح میکشاند. من میمانم و ضریحی خالی از همه آدمها؛ مشبکهایی نقرهای که با نور کمرنگ سبزی تزیین شدهاند. نوارها و پرچمهای مشکی همه رنگهای زیبای رنگینکمان حضور را سیاه کردهاند. هیچ حجابی بین من و «او» نیست. به چشمهای شمایل مرد سبزپوش نگاه میکنم. تصویر لرزان میشود. دردی در سرم میپیچد. عطری در مشامم. کسی صدایم میکند. فریاد گریه زنی صحن و ضریح را دربر میگیرد. به دنبال صدایی که مرا میخواند، چرخ میزنم. اثری نیست. درد در چشمانم چون تیری آتشین بیداد میکند. کسی با چادری سیاه و رها بر زمین در آغوش یکی از خادمان ضجه میزند. دور او را احاطه کردهاند. کنار میزنم حجمهایی از تن را. به جسم نیمهجان دخترک میرسم. صورت او در میان حجاب و دستان زنی سبزپوش پوشیده شده است. لاغر و نحیف است. «بیمار است. اماس دارد. بیچاره!» به صدای ریز و بم زن برمیگردم و صاحب صدا را پیدا نمیکنم. فریادهای دخترک من را به او برمیگرداند. تنم میلرزد از صدای سرکوبشده فریادهایم که در تارهای صوتی دخترک عیان شدهاند. زانو میزنم در کنار او و آغوش مهربان غریبه دربرگرفتهاش. «بروید کنار! خلوت کنید!» میترسم از انگشتان آشنای دختر. هراسان دستان لرزان او را به دست میگیرم. سردی دستانش من را از خواب بیدار میکند. لرزان از رختخواب برمیخیزم. صورتم را در برابر آینه مینگرم. دخترک نحیف در آینه هراسان است. به یاد دستان دخترک میافتم. به دستهایم خیره میشوم. دستان دخترک رخ مینماید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.