|

كامنت‌های آنلاین در رسانه‌های خبری جلوي برخی صداهای سازنده را می‌گیرند

می‌خواهیم میزبان‌هایی مسئولیت‌‌پذیر باشیم

مری همیلتون. سردبیر مخاطبان روزنامه گاردین

گاردین تصمیم گرفته است تعداد فضاهایی را كه ما كامنت‌ها را برای مطالب مرتبط با موضوعات بحث‌برانگیز- مخصوصا مهاجرت و نژاد- باز گذاشته‌ایم كاهش دهد. مقصود به‌هیچ‌وجه توقف ارائه كامنت‌ها نیست، بلكه تا حدودی مقصود این است كه امكان مدیریت آنها را به طور مؤثرتری برای خودمان مهیا كنیم، نظارت دقیق‌تری بر گفت‌وشنودها داشته باشیم، بازخورد آنچه را گفته می‌شود دریافت كنیم و مطمئن شویم بحث سازنده است، نه مخرب. در اصل،‌ ما امیدواریم این كار كمك كند که میزبان‌های مسئولیت‌پذیری باشیم. ما از بسیاری از كامنت‌گذاران خود انتظار داریم به برخی معیارهای مشخص پایبند باشند و برای این كار تلاش می‌كنیم. ما می‌خواهیم میزبان گفت‌وشنودها در فضایی باشیم كه یك بحث سازنده در آن وجود داشته باشد و مخاطبان ما بتوانند در آنجا با تجربیاتشان، دانششان، فكرها و عقاید سنجیده‌شان، به ما در انجام وظیفه روزنامه‌نگاری‌مان كمك كنند و بتوانند از وب‌سایت ما به‌عنوان جایگاهی كه با جهان و سرتاسر آن ارتباط برقرار می‌كنند استفاده كنند. درك قدر و ارزش این فضا كار سختی نیست. یكی از چیزهایی كه سد راه گفت‌وشنودهای سازنده در بلندمدت است، ساختار وب‌سایت‌هایی مثل گاردین است؛ جایی كه كامنت‌گذاشتن در وهله اول به‌جای اینكه به كامنت‌گذاران مرتبط باشد، به مطالب مرتبط است. برخلاف بسیاری از پلتفرم‌های اجتماعی،‌ در اینجا مطالب جریانی پیوسته ندارند و دیدگاه‌های شخصی‌شده‌ای وجود ندارد كه به شما افرادی را نشان بدهد كه ممكن است مایل باشید با آنها پیوندی برقرار كنید. هر رشته تازه‌ای از كامنت‌ها یك فضای جدید است، یك محل تازه برخورد آرا برای بحث‌های اشتراكی و هركدام شخصیت و فرهنگ خود را پیش می‌برد كه چه خوب و چه بد، به وسیله چند كامنت اول شكل می‌گیرد. حتی با مقررات و انتظارات گسترده‌تری كه به وسیله وب‌سایت میزبان تعیین می‌شود، لحن غالب بر كامنت‌ها با همان عنوان مطلب تعیین می‌شود. مسئله خیلی پیچیده‌تر، این واقعیت است كه فرهنگ كامنت‌نویسی در وب‌سایت‌های مختلف- و اغلب در داخل هر وب‌سایت نیز - بسیار متفاوت است. در عین اینكه هر مطلب فضای خودش را دارد، محتواهای سریالی و دائمی باعث به‌وجودآمدن خوانندگان دائمی خود - و كامنت‌گذاران و گروه‌های كامنت‌گذار دائمی در كنار آنها - می‌شوند. گاردین جامعه حل‌كنندگان جدول كلمات متقاطع خود و گیم‌بازان خود را دارد و همچنین خوانندگانی را كه حول «شعر هفته» گرد هم می‌آیند یا نویسندگان وبلاگ‌های زنده سیاسی كه حول اندرو اسپارو یا در استرالیا یا حول كاترین مورفی گرد هم می‌آیند. به طور مشابه، نویسندگان مختلف درجات مختلفی از شور و حرارت یا بی‌خیالی و ندیده‌گرفتن را در كامنت‌های مطالبشان تجربه می‌كنند. نویسندگانی كه به سمت موضوعات پردردسر می‌روند- نژاد، جنسیت، اسرائیل یا مهاجرت - یا اثرشان به طور غیرمنتظره به مخاطبان وسیعی دست پیدا می‌كند، اغلب می‌توانند هم خود را در وضعیتی دریابند كه هدف فحش و بدرفتاری آنلاین قرار گرفته‌اند و هم با بحث و نقد منطقی مواجه شوند. این كامنت‌ها در بدترین حالت خود، به گفت‌وشنودهایی منتج می‌شوند كه كامنت‌گذارانی را كه می‌خواهند با لحنی معتدل صحبت كنند دور می‌كند، چراكه این وضعیت مربوط به كسانی می‌شود كه انگار طبق یك دستورالعمل، بیشترین تمایل را برای حضور در دور و اطراف مطالب دارند. اگر كسی پی‌درپی به هر كامنت در هر رشته از كامنت‌ها پاسخ دهد و نخواهد به دیدگاه‌های مخالف زمانی مساوی اختصاص بدهد، حتی اگر هر پاسخی كه می‌دهد معقول باشد، مجموع كلی فعالیتش به كاری مخرب برای آن گفت‌وشنود تبدیل خواهد شد و كاهش تبعات این تخریب نیز كاری بسیاربسیار دشوار خواهد بود. اما جایی كه انتقاد مثبت و سازنده و بحث منطقی وجود دارد و- اساسا- جایی كه روزنامه‌نگاران پاسخ‌گو هستند و با مخاطب درگیر می‌شوند، دستاوردهای خیلی زیادی را می‌توان كسب كرد. مخاطبان ما وقتی كار درستی را انجام می‌دهیم آن به ما می‌گویند و همچنین وقتی كار اشتباهی را انجام می‌دهیم به ما می‌گویند. آنها به ما می‌گویند كه درباره چه چیزی می‌خواهند بیشتر بدانند و از ما می‌خواهند به شما كمك كنیم و خیلی مواقع و به طرز فوق‌العاده‌ای مایلند به ما كمك كنند كه با تفصیل و جزئیات به روزنامه‌نگاری خود بپردازیم و از تجربیاتی بهره بگیریم كه بسیار بیشتر از تجربیاتی هستند که به‌تنهایی می‌توانستیم داشته باشیم. این وظیفه بر دوش ماست كه به صداهای آنها گوش بدهیم، به آنها پاسخ بدهیم و تضمین كنیم كه آنها را ناشنیده نمی‌گذاریم و نیز بهترین تلاش خود را بكنیم تا كسانی را پرورش دهیم و از كسانی حمایت كنیم كه به كاری كه ما می‌كنیم اهمیت می‌دهند. در سال 2006، جِی روزن، منتقد رسانه‌ای و استاد ژورنالیسم در دانشگاه نیویورك، مردم را كسانی توصیف كرده بود كه پیش از این، در مقام مخاطب شناخته می‌شدند، اما حالا دیگر این‌طور نیستند. او این واقعیت را تشخیص داد و با صدای بلند آن را اعلام كرد كه در فضای آنلاین موازنه قدرت تازه‌ای بین خوانندگان و نویسندگان، بین جوامع ژورنالیست‌ها و جوامع مصرف‌كنندگان اخبار وجود دارد. كامنت‌ها مكان‌هایی‌ هستند كه این موازنه دائما در آنها خیلی پررنگ حضور دارد.به‌همین‌ترتیب، كاترین مورفی، معاون دبیر سیاسی گاردین، می‌گوید: «مخاطبان من دیگر آن موجودات انتزاعی كه از من و كار روزمره من فاصله خیلی زیادی داشته باشند نیستند. آنها درست كنار من هستند، با من دمخورند، مصرانه از من می‌خواهند سؤالاتی را بپرسم كه آنها نمی‌توانند بپرسند، از من می‌خواهند كارم را بهتر انجام بدهم و بی‌وقفه از من انتظار دارند كه برای آنها كار كنم». این كامنت‌ها در بهترین حالت خود- وقتی كه محترمانه‌اند، عمیق و متفكرانه هستند، جذاب یا سازنده هستند - فعالیت ژورنالیستی ما را بهتر می‌كنند، اما در بدترین حالت خود، این كامنت‌ها تأثیر خود را كاهش می‌دهند، از اعتبار خود می‌كاهند و به نویسندگان و موضوعات آنها آسیب می‌رسانند، در عین اینكه یافتن یا تشخیص كامنت‌های سازنده را غیرممكن می‌كنند. وقتی كه درباره بهبود كامنت‌ها حرف می‌زنیم، فقط از سانسور یا حذف نقد صحبت نمی‌كنیم: بلكه درعوض، آنچه می‌خواهیم رها کردن صداهایی است كه برای شنیده‌شدن مشكل دارند و بنابراین ما خواهیم توانست آنها را بشنویم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.