رؤیای پخارا
فریده خرمی : جاده کوهستانی باریکی ما را از کاتماندو به پخارا میرساند؛ یک فاصله 200 کیلومتری که بهخاطر ترافیک سنگین و آسفالت خراب و دستاندازهای مردافکن و سهبار توقف بینراهی تا پخارا هفت ساعت آزگار طول میکشد و این فکر آزاردهنده یواشیواش به سرم میافتد که این جاده هیچوقت به جایی نمیرسد. شانس آوردهام صندلیام کنار پنجره است. گاهی بیرون را نگاه میکنم و خودم را با چشماندازی از یک رودخانه خروشان و جنگلهای انبوه اطرافش گول میزنم. به محض رسیدن به پخارا نفس راحتی میکشم. اینجا در مقایسه با کاتماندو مثل شیراز است در مقایسه با جایی شلوغ و بیامکانات. نه خبری از دود و سروصدا و گردوغبار است و نه خبری از ترافیک. فروشگاهها بزرگ و پرنور، خیابانها پردرخت و کوچهها پر از صدای موسیقیاند. غروب است که رسیدهایم و من هنوز شگفتیهای پخارا را کشف نکردهام. دوستان استرالیایی صبح زود با کولهپشتیهای سنگینی که از فکر تکاندادنشان هم کمرم میگیرد، راهی سفر پیاده 10روزهای در مدار آناپورنا1 (Annapurna circuit) میشوند و من برای کشف زیباییهای پخارا تنها میمانم. محلهای که با کمک دوستان استرالیایی در آن ساکن شدهام تمیز و آرام است. تنها با چنددقیقه پیادهروی در یک خیابان فرعی زنده و رنگارنگ به خیابان اصلی میرسم (lake side road) که پر است از هتل و میهمانخانه و رستورانهای هندی و چینی و تبتی با گارسنهای خندانِ چشمبادامی. پر است از مغازههایی که پارچه و شال و فرشهای کشمیر میفروشند و مغازهدارانی پرچانه از اهالی کشمیر ادارهاش میکنند. قیافه این کشمیریها آنچنان شبیه مردهای ایرانی است که یکآن احساس میکنم دارم توی خیابان ولیعصر راه میروم. Lake side road فروشگاههای سوغاتی هم زیاد دارد. مجسمههای چوبی و فلزی خیرهکننده از بودا یا نوازندههای نپالی در حال نواختن سازهای سنتی نپال یا پرندگان بومی اینجا؛ همگی ساخته دست هنرمندانِ گمنامِ نپالی. هرکدام از این مغازهها یک موزه کوچکند برای خودشان. چیزی که این خیابانها را در چشم من به جایی رمزآلود و متفاوت تبدیل میکند، درختان تنومند و بلند بانیان (انجیر معابد) است. میشود روزها و ساعتها در این خیابانها پیاده راه رفت و هربار چیز جدیدی برای کشفکردن پیدا کرد. پینوشت: 1- مجموعهای از قلهها در رشتهکوه هیمالیا
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.