فرزندآوری آرزویی ممکن یا ممتنع
مریم پیمان
پیراهن صورتی کوتاهش را روی پاهای لطیف و کوچکش میکشم. به خودم میچسبانمش و لبخند به رخسارِ درخوابغلتیده او میفشانم. انگشتان کشیده و کوچک او را میبوسم و آرام از روی صندلی بلند میشوم. اتاقهای خانه تودرتو، بزرگ و پر از نورند. عطر غذا در فضا پیچیده است. به طرف آشپزخانه میروم. ناخودآگاه به چارچوب در میخورم؛ «زیر پاهایم انگار خالی میشوند». صدای مطهره در سرم میپیچد و نوزاد در هوا میرقصد. روی سرامیک سفید و کرم آشپزخانه، پاهایم میلغزند. جاذبه چند برابر میشود و نوزاد با شدت و فریاد گریه به زمین میخورد. پیراهنش دیگر سرخ شده است، به رنگ خون. سرم را از روی صفحه نمناک بلند و صورت خیسم را در دستانم محاصره میکنم. نوزاد متولد نشدهام در خواب و خیال از دستان من بر زمین رها شد و بر کاغذ مرد. صدای هقهقم اتاق را برمیدارد؛ میگریم؛ در نیمه عمر، در حسرت دنیانیامدن یک فرزند برای جاودانگی و از توهم ناتوانی در پرستاری از طفل دنیا نیامدهام. بارها به انتقال بیماری «اماس»، ضعف در هنگام تولد، حمله بعد از زایمان و هزاران مشکل دیگر برای فرزند خیالیام و مادرش اندیشیدهام؛ اما هیچ دلیلی برای نداشتن او نیافتم؛ جز ترس. «مادران سالم، فرزند سالم ندارند، با مصرف این همه دارو، چه انتظاری از من دارید؟». صدای من در حرفهای نامفهوم پزشک پژواک دارد و تکرار میشود و تکرار میشود و تکرار. خودم را در چشمان ترسیده او میبینم. از حرفهای مشفقانهاش چیزی نه شنیدهام و نه فهمیده. آینده را نوید میدهد و شکلی از بودن را به من توصیه میکند؛ «جوان و زیبایی و فرصتهای زیادی داری!». حرفهای تکراری، مبهم و کلی. آیندهای دور و محال؛ زندگی در دنیایی دیگر با ویژگیهای دور از امکان. «مادر»شدن و در فضای «خانواده» زندگیکردن؛ خیالهای خام. هر لحظه که میگذرد، باور امکانپذیری چنین امتناعی برای من مبتلا به بیماری محالی میشود. رؤیاهای دستنیافتنی و تصویر خیالانگیزی عجیب از خانوادهای که نقش بودن را به من بسپارد؛ بیخبر از آنکه من مدتهاست خودم را در تکتک قبرهای خالی آماده بهشتزهرا نوبت به نوبت، دفن کردهام. برای خودم در همهمه، تلقین خواندهام و بر استخوانهای پوک برجایمانده از «اماس»، فاتحه. توصیههای پزشکان و تجربههای دوستانم، از تصویر تولد یک فرزند واقعیترند و برای من باورنکردنی. داشتن چندین فرزند، حاصل زیر نظر پزشکبودن و رعایت توصیههای او پیش و پس از تولد، برای تعدادی از دوستانم بوده است. بهبود بیماری و در موارد زیادی، ازبینرفتن آن در دوره بارداری، بسیاری از دوستانم را به بارداریهای دوم و سوم تشویق کرده است. در سالهای اخیر نیز بسیاری از بیماران بعد از زایمان متوجه علائم بیماری و تشخیص «اماس» شدهاند. قطع دارو یک ماه پیش از بارداری و مراقبتها پس از تولد، برای مادر دشوار نیست؛ وقتی مادر نگران انتقال بیماری به نوزاد است؛ اما پزشک میگوید: « «اماس» مادر هیچ اثری روی جنین ندارد». پیراهن صورتی کوتاهش را روی پاهای لطیف و کوچکش میکشم. به خودم میچسبانمش و لبخند به رخسارِ در خواب غلتیده او میفشانم. انگشتان کشیده و کوچک او را میبوسم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.