از سال 92 کمکم معلوم شد ادامه حصر به نفع کشور نیست
شرق: عباس عبدي درباره حصر با خبرگزاري تسنيم گفتوگو كرده است. اين سومين مصاحبه از سلسله گفتوگوهايي است كه اين خبرگزاري اصولگرا درباره حصر با چهرههاي سياسي انجام داده است. بخشهاي مهم اين گفتوگو در ادامه ميآيد: * در مجموع معتقدم این مسئله آنطور که باید و شاید و به معنای دقیق، در دستور کار اصلاحطلبان قرار نگرفت. انتظارشان این بود که دولت این کار را بکند؛ درحالیکه به نظر من دولت یا آقای روحانی، فارغ از اینکه اصلا دوست داشته باشد یا دوست نداشته باشد، توان این کار را ندارد. اصلا یک بحث شکلی نیست که نامهای نوشته شود و بخواهد شرایط تغییر پیدا کند. بحث این است که یک مجموعهای باید ارتباط خود را با سیستم روشن کنند و بعد بر اساس آن روش، عمل کند. نیازی هم به عذرخواهی و توبه طرفین نیست. *معتقدم از سال 92، کمکم معلوم شد ادامه حصر به نفع کشور نیست. علت آن هم این است که عاملی که موجب حصر شده، از بین رفته است. معتقد نیستم حصر عملی مجازاتی است؛ چون اگر یک اقدام مجازاتی است، اقدام مجازاتی بدونِ رسیدگی دادگاهی امکانپذیر نیست. هیچکس در این مملکت این ادعا را نمیکند؛ حتی اگر بدترین آدمها هم باشند. اصلا بدون دادگاه امکان ندارد مجازات انجام شود؛ اما بدون دادگاه ممکن است بتوان از طریق شورای عالی امنیت ملی یا موارد دیگری، اقدامات پیشگیرانهای انجام داد. مثلا یادم هست زمانی که بعد از پذیرش قطعنامه، مشابه این اتفاقها به شکلی دیگر رخ داد و استانداران و شورای تأمین میتوانستند برخی افراد را به طور موقت تبعید کنند؛ اما این تبعید، تبعید مجازاتی نبود؛ تمهیدی بود برای اینکه اتفاقاتی رخ ندهد، بهویژه در منطقه خوزستان؛ ولی به معنای مجازات و حکم نبود. *معتقدم حتی اگر سال 89 حصر بر اساس اهداف پیشگیرانهای انجام شده باشد، آن اهداف به طور قطع بعد از سال 92 تضعیف شده و از سال 96 به بعد موضوعیتی ندارند. به نظر من بدترین اثری که تداوم حصر دارد، این است که اجازه نمیدهد به اتفاقهای سال 88 فارغ از حصر، نگاه شود. * از نظر من هر اتفاقی میافتد، بیفتد؛ ولی اصلا دادگاه هیچ موضوعی را حل نمیکند. واقعیت این است که نمیشود مسائل سیاسی را از طریق قضائی حل کرد؛ مسائل سیاسی راهحلهای سیاسی دارند. *فارغ از اینکه مقصر اتفاقهاي سال 88 چه کسی بود، باید بگویم این اتفاقها بیش از اینکه به چهار يا پنج نفر یا حتی صد نفر لطمه وارد کرده باشد، ضربه عظیمی به مملکت بود... دلیل بخش عمدهای از فسادهایی که اکنون شما میبینید، همان فضا و وضعیتی بود که به وجود آمد و فضا را امنیتی کرد. اصلا فاجعه عجیب و غریبی بود. من نمیدانم چه کسی باید تمام پاسخ و هزینههای آن را بدهد! * هفت نفر از اعضای شورای نگهبان در ستاد آقای احمدینژاد چه میکردند؟ برخی برای او سخنرانی میکردند. آیا پذیرفتنی است که نهاد ناظر طرفدار علنی یک نامزد باشد؟ *اتفاقها نه از 22 خرداد شروع شد و نه در 23 خرداد تمام شد. یک فرایند، پروسه و جریان سیاسی شکل گرفت، یک طرف بازی فعال بود و یک طرف دیگر هم فریب قضیه را خورد و وارد جریانی شدند که انتهای آن حداقل از نظر من، کاملا مشخص بود چه نتیجهای خواهد داشت و این را پنج ماه پیش از انتخابات مکتوب کردم. *من واقعا میگویم از اینکه احمدینژاد رئیسجمهور این مملکت بود، از خودم خجالت میکشیدم که ما به کجا رسیدیم که چنین اتفاقی افتاد؟! اما با همه این حرفها، معتقد بودم سال 88 نباید علیه او به این شکل وارد میشدند تا او را کنار بزنند؛ برای اینکه میدانستم این اتفاق نمیافتد، نه اینکه از آن سیاستها راضی بودم. به دلایل متعددی، معتقدم امکان سیاسی و اجتماعی کنارگذاشتن او نبود. * اینکه سیستم، حصر را رفع کند، فارغ از اینکه کمپینها و دیگران چه میگویند، همه متوجه میشوند این اقدام را از موضع مصلحتسنجی و اقتدار انجام داده یا از موضع ضعف و ترس. به نظرم حکومت باید کار خود را انجام دهد و به این حرفها و کمپینها توجهی نکند. با کمپین که نمیشود واقعیتها را قلب کرد. البته ممکن است کمپینی مبتنی بر واقعیت باشد؛ اما در نهایت سیستم هیچ حکومتی نباید رفتارهای خود را به این چیزها ربط بدهد. * قبل از اینکه کسی با موسوی و کروبی صحبت کند، عدهای پیگیر بودند. من خبر ریز آن را دارم. پیگیر بودند اجازه داده شود کمکم با آنها ملاقات شود و دوستان نزدیک به دیدارشان بروند؛ اما راه نمیدهند. اصلا یک عدهای در آن طرف نمیخواهند مسئله حل شود؛ یعنی فکر میکنند اگر حل شود، آنها بیکار میشوند. اینطوری نباید باشد. باید صحبت کرد. آنها هم مثل همه افراد به محیط خود نگاه میکنند و متناسب با آن پاسخ میدهند. الان آقایان کروبی و موسوی و خانم رهنورد هفت سال است که در حصر هستند، چند نفر از حکومت رفتند با آنها صحبت کنند که شما به این دلایل این وضعیت را دارید و تا این زمان اینگونه ادامه پیدا میکند و شرط رفع حصر هم این است؟ آنان یا میپذیرند یا نمیپذیرند. * در دو طرف انگیزهای برای حل این مسئله نمیبینم. قطعا عده درخورتوجهی از حلشدن حصر نفع نمیبرند؛ چون چیزی این وسط وجود دارد که حل میشود و به نفع آنان نیست. عدهای از رفع حصر دفاع نمیکنند یا عدهای حداقل انگیزهای برای حل آن ندارند؛ چون باید هزینه بدهند و اقدام کنند. من فارغ از اینکه نمیدانم در ذهن آقای روحانی چه میگذرد، ایرادم به اصلاحطلبان این بود که شما چرا مسئله خود را حل نمیکنید؟ *البته آقای روحانی اصلا ابزار این کار را هم ندارد؛ چون آقای روحانی در شکاف بین این طرف و آن طرف است که بالا آمده. از بدی او هم نیست، از زرنگی او است. این را بد نمیدانم. تقریبا دو طرف اصلی ماجرا در این قضیه منفعل هستند. اینها تناقضهایی عجیب و غریب برای اصلاحطلبان و طرف دیگر درست کرده است. * آقای کروبی واقعا در این قضیه حق دارد. آقای کروبی قبلا در یک طبقه مسکونی بودند و در یک طبقه هم مأموران بودند. چیز خاصی هم نداشت؛ اما الان ساختمان غیرآپارتمانی است و حضور نگهبان در خانه، آنهم در شرایطی که او روحانی است، بیمعناست. به همین دلیل باید رعایت کرد. نمیدانم چرا به این مسائل توجه نمیکنند. خب ایشان پیر است، کمردرد گرفته، نتوانسته تکان بخورد، هرکسی هم بود عصبانی میشد و کاری میکرد. این رفتارها با ایشان درست نیست. میخواهید مجازات کنید، دادگاه بگذارید، انجام دهید. این حصر است و فقط محدودیتهای ارتباطی دارد، دیگر هیچ مشکل دیگری نباید برای او ایجاد شود. *بخش عمدهای از افرادی که با این محصوران ارتباط دارند، از میانهروهای این جریان هستند. اطرافیان آقای کروبی اعضای حزب اعتماد ملی هستند و اطرافیان آقای موسوی خطامامیها... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.