|

سفینه‌های مرگ

بابک زمانی

استاد ارجمند، جناب آقای دکتر «نوبخت»، در بیاناتی فرمودند: «موتورسیکلت‌ها سفینه‌های مرگ در خیابان‌ها هستند». این مطلب بی‌تردید حقیقتی انکارناپذیر است و هدف استاد هم از عنوان‌کردن این حقیقت در درجه اول حفاظت از جان سرنشینانی است که به‌ناچار سوار بر این سفینه‌ها در خیابان‌های شهر جولان می‌دهند؛ کارگران زحمتکشی که به راه‌های دور کارگاه‌هایشان جز با سفینه‌های مرگ دسترسی ندارند؛جمعیت عظیمی که نه‌تنها ناوگان عظیمشان را سیستم حمل‌ونقل عمومی شهر توان به‌حرکت‌درآوردن ندارد، بلکه تبدیل هرکدامشان در صورت محال به یک اتومبیل هم تمام شهر را تبدیل به یک پارکینگ بزرگ خواهد کرد! جمعیت موتورسوار، سوار بر سفینه‌هایی هستند که ضرورت، آنها را به حرکت درمی‌آورد؛ ضرورتی که نه تاکنون رؤیت شده و نه به رسمیت شناخته شده است تا بتواند ساماندهی شود و عقاب مرگ را از بالای سر انبوهی از زحمتکش‌ترین هم‌وطنانمان دور کند. وقتی در ساعات میانه روز در میانه شهر در چهره موتورسوارانی که به صورت انبوه در کنار شما متوقف هستند خیره شوید، حتی یک موتورسوار تفننی؛ از همان‌ها که زنجموره موتورهایشان نیمه‌شب خواب شما را می‌پراند، همان عاشقان سرعت، نمی‌بینید. همه بدون استثنا زحمتکشانی هستند به‌شدت درگیر پیکار سهمگین کاروبار چندشیفته! رؤیت این ضرورت بی‌تردید شهر را نه‌تنها برای اتومبیل‌های چهارچرخ که برای این خودروهای دوچرخ با سرنشینان مجبورشان امن‌تر خواهد کرد و نه‌تنها این، بلکه آمادگی شهر برای عبورومرور با دوچرخ محیطی پاک‌تر برای شهر رقم خواهد زد. واقعیت آن است که تمام خودروهای دوچرخ حتی اگر ظاهرشان این‌طور نشان دهد، موتورسیکلتی که می‌شناسیم نیستند و نباید به یک چوب رانده شوند. دوچرخه‌های موتوری تنها دوچرخه‌هایی هستند که با شیب تهران روزی ممکن است امکان استفاده روزمره برای کاروبار پیدا کنند، آن‌هم در صورتی که معبری مجزا برای آنها اندیشیده شود؛ راه‌حلی که بی‌تردید به‌نفع محیط زیست خواهد بود. برخی از این مرکب‌های دوچرخ نه موتورسیکلت که درواقع اسکوتر هستند که با توجه به سرعت پایین و نبود دنده در تمام دنیا اجازه عبورومرور در معبرهای خاص دوچرخ را هم پیدا می‌کنند. حتی اگر امکان تخصیص معابر مخصوص به دوچرخه‌ برقی و اسکوتر امکان‌پذیر نباشد، همان‌طورکه استاد تذکر دادند، با به‌رسمیت‌شناختن موتورسیکلت‌ها و جدی‌گرفتن تمام مقررات ترافیک برای آنها می‌توان خیابان‌های شهر را نه محل عبور اتومبیل‌های ثروتمندان که مزاحمانی به نام موتورسیکلت‌های فقرا دارند، بلکه خیابان‌هایی برای موتور و اتومبیل به حساب آورد؛ خیابان‌هایی که اگرچه برای اتومبیل‌ها، آمبولانس‌های تک‌سرنشین و کامیونت‌های ماهیگیری خانگی بسیار تنگ و دشوارند. تذکر استادمان را جدی بگیریم تا هم بتوانیم عقاب مرگ را از این سفینه‌های رنج دور کنیم و هم به‌سوی شهری پاک‌تر و سالم‌تر حرکت کنیم! شهری که با برخاستن از مبل‌های راحتی متحرک، با فعالیت فیزیکی بیشتر، ولو عصرها تنها با برق، نه با پدال! و با استنشاق دودی کمتر که حاصل موتورهایی کوچک‌تر است از سکته مغزی و قلبی دورتر و دورتر خواهد شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.