|

آغازی برای دیدن و شنیدن «شاهنامه»

بیژن بیرنگ: فکر می‌کنم تمام این صدوچند‌ هزار نفری که در این شب‌ها کنسرت- نمایش «سی» را مشاهده کرده‌اند، با یک حس مشترک روبه‌رو شده‌اند: «شگفت‌زدگی». دیدن این نمایش با تمام تازگی‌هایش من را به یاد گذشته‌ها انداخت، به یاد روزگارانی که در این سرزمین تئاترهای بزرگی اجرا می‌شدند و مکان‌های تاریخی محل امنی برای برگزاری رویدادهای هنری بودند، اما این شگفت‌زدگی دلایل دیگری هم داشت؛ موسیقی ناب و تلفیق آن با نمایش، بازی هنرمندانه بازیگران، بازی رنگ و نور و صدا و هر چیز دیگری که یک نفر از «هنر» انتظار دارد. کنسرت- نمایش «سی» با مهارت تمام توانست دو هنر - موسیقی و نمایش- را در کنار هم به بهترین شکل به تصویر بکشد؛ آن هم از اثری بزرگ چون «شاهنامه»؛ اما شکل و شیوه اجرای این اثر به‌گونه‌ای بود که توانست قشر عظیمی از مردم را با داستان‌های این اثر آشنا کند؛ با زال و رودابه و رستم و سهراب و نکته عجیب ماجرا ذکاوت دست‌اندرکاران این اثر است که این داستان‌ها را با زندگی و نگاه امروزی پیوند زدند و برای مخاطبی که شاید الفتی با ادبیات کلاسیک و شاهنامه ندارد قابل درک کردند. «سی» می‌تواند شروع یک اتفاق بزرگ باشد؛ بهانه‌ای برای پایان‌دادن به بی‌توجهی‌ها به شاهنامه که در این سالیان اخیر با بی‌مهری بسیار روبه‌رو شده و گاه حتی با سانسوری شدید. حالا اولین قدم با شکوه بسیار برداشته شده؛ شاید خیلی‌ها فکر می‌کردند، هنوز زود است؛ اما «سی» نشان داد که چقدر دیر شده است برای شناساندن این اثر بزرگ به مردمان سرزمینی که بخش مهمی از فرهنگشان را مدیون آن هستند. شاهنامه فقط یک داستان‌سرایی منظوم ایرانی نیست؛ تاریخ این سرزمین است و جایگاه بزرگ‌ترین اسطوره‌های ایرانی و حالا امیدوارم که این حرکت آغازی باشد برای دیدن و شنیدن «شاهنامه» به اشکال گوناگون در قالب‌های سینما و تئاتر و اپرا. به‌هرروی خوشحالم که «همایون شجریان» و «سهراب پورناظری» و دیگر دوستانِ «سی» چنین کار بزرگ و سختی را شروع کردند و یادمان انداختند که چه گنجینه بزرگی در اختیار داریم؛ دوستان کار ارزنده‌ای کردند که سال‌ها در یاد خواهد ماند. امیدوارم این کار سال‌ها روی صحنه بماند و این گروه‌ شگفت‌انگیز آثار دیگری از شاهنامه را نیز روی صحنه خلق کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.