|

هنوز مادر

Positive صبح عادله خواب‌وبیدار منتظر صدای اذان بود شنید که در یکی از اتاق‌های رو به بالکن باز شد. گوش‌هایش را تیز کرد. لخ‌لخ آرام کفش‌ها را شنید. بعد دری که باز شد. :«رفت تو را پله‌ها!» صدای سرفه آمد و بعد سکوت «آیا کی باشِد؟» بلند شد در را باز کرد. نفس صبح را چشید و از پله‌ها پایین رفت. درست حدس زده بود. پروین بود که داشت چوب پشت در را برمی‌داشت. «کوجا پروین‌خانوم؟ قو نیمی‌پرد حالا که شوما شال و کالا کرده‌ی.» پروین گفت: «می‌خوام برم نون بخرم. دختره و باباش خوابند. نون تازه بخرم براشون. آتیش بندازم تو سماور. همه‌چی این خونه عوض شده.» چشم‌های عادله برق زد. پروین از خانه، نان تازه، بچه و شوهر حرف می‌زد! عادله گفت: «زودس. هنوز تو خوابند. کو بوقی حموم. الان نونی میاد. ببین بریم صبونه مسافرا را رو کنیم و شوما حرف بزن. خونِدونا بردین کدوم طرف. دیشب همش گفتی تو رودخونه مردم شنا می‌کونند. شنا سگی. یه‌بار که اومدم خوندون استخل داشتین. پروین گفت: «دادیم رفت. خونه باغ‌زرشکا می‌گویی. بعد رفتیم اون دست خیابون هفت دست. روبه‌رو دیوار ریس‌باف. هم این‌جا و هم اون‌جا کارخونه ساعت 6 سوت می‌کشید. از پنجره می‌دیدم از اون کله سوار دوچرخه می‌شند راه میافتند ده شب هم سوت می‌کشید دو بعدِ ظهر.» عادله گفت: پروین‌خانم بدت نیمیاد این تخمارا آب‌پز کنی برای دختر و شوورت، دوست نیمیداری ناشتایی براشون درس کونی، دوست نیمیداری سینی درست کنی، نون، کره، مربا. برم برات مربا بیارم به اصفهانی کار ملوک دواچی، آلبالو کار عادله دواچی، آهویجا و گل کار آقاجهانگیر آشپز. بقولا ابتکار زده‌س. اصش اگه دوست می‌داری براشون ناهارم درست کون. اصش این‌جا خونه‌س. این‌جا خونه همه پرونیاس.» و در این فاصله پروین دیگ را آب کرد کمی نمک ریخت. تخم‌مرغ‌ها را گذاشت توی دیگ و گذاشت روی اجاق. عادله گفت: «حالا که شوما حواسد هست برم دو رکعت شکر خدا کنم!» تا عادله نماز می‌خواند نغمه سراسیمه از پله‌ها پایین آمد. نونی هم رسیده بود و زنگ می‌زد. پروین از آشپزخانه بیرون آمد و رفت سمت در. چوب را برداشت. نونی از دیدن پروین که در را باز می‌کرد تعجب کرد و پرسید: «عادله‌خانوم کوجان؟» پروین گفت: «سر سجاده، گفت شوما میاین.» نغمه مادر را دیده بود که در را باز کرده بود. نان را گرفته بود و با لهجه اصفهانی صحبت کرده بود. دیشب مادر حرف زده بود و حالا انگار در هتل کار می‌کرد. در این فاصله عادله نغمه را دید و به او گفت: «مادردون خب مادریه. پشتی حال بدیش همش شوماهاین.» نغمه گفت: «شما هم خیلی خوبین. انگار مادر همه اصفهان شمایید.» عادله خندید و گفت: «اون‌وقت که همش بالاسرم قابله‌ست و ماما! خندیده بود از ته دل و گفته بود: «حالام که بالاسرم همش قابلمه‌س.» عادله برای اولین‌بار بود که می‌شنید کسی به او می‌گوید مادر اصفهان. چیزی تازه حس کرد که با نم اشک گوشه چشمانش نشان داده می‌شد. به خودش گفت: «بعد این همه دواچی شوری شدم مادر اصفهان. خب بچا بزرگ می‌شند و می‌رند پی کارشون. اما یادشون، انگار بچیی نداشتم. انگار خودم قنداقشون کردم و اوی‌اوی کردم براشون. خب مادر اصوانم. معلومه.» به نغمه گفت: «خب گفتی.» مادر اصفهان دلش خواست یک‌آن برود اتاق شش. دلش خواست یک‌آن برود در را باز کند و در چهارباغ بدود برود کنار مدرسه شکر کند. برود کنار اداره بیمه آقا ارحام را صدا کند. فکر کرد دستمزد این‌همه سال را گرفته، که پروین با بقچه نان تازه رسید. گفت: «پرسیدم کوجا پخت می‌کوند، گفت سری لت، دم قنسولخونه.» اما صبح نغمه و ندیم‌پور سر میز صبحانه که نشستند پروین سینی صبحانه را برد گذاشت روی میز عادله. مواظب بود کم‌وکسری نداشته باشند. پروین گفت: «نونوایی این‌جا سر لته.» ندیم‌پور گفت: «سر لت طرفای دروازه‌دولت چه نون خوبیه.» نغمه گفته بود: «چه‌قدر مرباهای خوشمزه!» پروین گفت: «خوبه چون به فصلش درست شده خیلی خوشمزه‌س. نوش جوند.» ندیم‌پور گفت: «پروانه من! پروانه من!» که پروین گفته بود: «شوما منا غرق کردی تو آب. من پروانه شوما نیستم!» ندیم‌پور جا خورد. گفت: «پروانه من.» که پروین دوباره گفته بود: «من پروانه شوما نیستم.» ندیم‌پور سرش را پایین گرفت و پروین جوری نشست که جلو چشمانش فقط نغمه باشد. عادله آمد. دوباره چای آورده بود. ندیم‌پور بلند شد و رستوران را ترک کرد. پروین عادله را نشاند روی صندلی و به نغمه گفت: «این آدم که تو بچه اونی منو غرق کرد توی آب. خفه شدم. خوشحال بود که خفه شدم. بعد با خیال راحت رفت سر کار و هرزه‌بازی‌هاش. توی خونه‌ش خفه‌م کرد. کنار آب توی آب خفه‌م کرد. سیبیلش را تاب داد و خفه‌م کرد. شدم بی‌دست، شدم بی‌پا، شدم بی‌کله، بی‌مو، این منو خفه کرد، من می‌دیدم همه توی آب شنا می‌کنند اما من خفه می‌شم.» ندیم‌پور بیرون هتل پشت به پنجره رستوران رو به چهارباغ ایستاده بود و دود سیگارش به هوا می‌رفت. پروین گفت: «خیالش نیست. دیگه پیره و کمک‌دست می‌خواد، یادش رفته دمی همین سینما از صب تا شب ولو سالن بیلیارد بود. یادش رفته این نغمه حالا شده دختردختر و با هم دست‌به‌یکی کردن بریم تهرون بریم تهرون. عادله گفت: «ماشالا پروین‌خانوم چه دل پری داری. ماها را چی‌چی می‌گوی، هزاربار بدبختی بدتر از ناکومی شوما. حالام که مزد دسددا میسونی پشیمون برگشتن. مادرا همیشه می‌بخشند.» پروین سرش را گذاشت روی میز و گریه کرد. بلند شد رفت پشت شیشه رو به چهارباغ گریه کرد. نشست در قسمت تاریک رستوران و گریه کرد. وقتی ظهر شد عادله دید که در رستوران پروین و نغمه نشسته‌اند و ندیم‌پور نیست. برایشان غذای کارگرپز برد و آن‌ها با اشتها خوردند و به عادله گفتند می‌روند اتاق‌شان استراحت کنند. نغمه گفت: «لابد رفته پی دوستاش آبشار یا رفته همین بغل بیلیارد تا با کسایی یه دست بازی کنند. عادله گفت: «سخت بیگیری سخت‌تر می‌شد، همه را ننداز گردن ندیم‌پور، حالا وقتشس دور هم باشین.» عصر بود که عادله به اتاق ندیم‌پورها سر زد. نغمه در را باز کرد. دو زن روی تخت عکس ریخته بودند و تماشا می‌کردند و پروین آدم‌های یک عکس را به نغمه نشان می‌داد و معرفی می‌کرد. عادله گفت: «اومدم سراغدون. بی‌اجازم اومدم.» و رو کرد به نغمه و گفت: «می‌خواستم یه چیزیا را نشون مادرد بدم. پروین گفت: «چی را عادله‌خانم؟» با هم رفتند دوباره روی صندلی‌های بالکن نشستند و چهارباغ را تماشا کردند. عادله گفت: «این‌جا خیلی خُبه پروین‌خانوم. از این کله تا اون کله چارباغ پیداس. گاهی عصرها این‌جا کنار این ستون تکیه می‌دما و تماشا می‌کنم. آیا می‌شناسم آیا نیمی‌شناسم، ننه‌ش کی‌یس آقاش کی‌یس. گاهی تو اون لا لوا خودما می‌بینم با تشتم همسادمون میاد رد میشه که خیلی ساله رفتس بالا. شوما رم دیدم. همون روزی که آقادون و نغمه خانم اومدن. شوما جوون بودی آقادون جوون بود، این نغمه‌خانم دست شوما و آقا را گرفته بودید و راه می‌رفتید مغازه‌ها را تماشا می‌کردید. بعد یادم اومد شوما چند رنگ لباس داشتی چون مدام از این‌جا رد می‌شد با آقادون. حالان همین‌طوره خوب که نیگا کنی می‌بینی با آقادون و نغمه چه‌جوری رد می‌شی. نیگا کن.» پروین زل زده بود به عادله. نغمه عادله را نگاه می‌کرد که چه می‌گوید. بعد هرسه آن‌طرف خیابان را نگاه می‌کردند. پروین گفت: «اون منم دارم می‌رم بهشت‌آیین. چند نفریم از وسط چارباغ می‌ریم. چندنفر با دوچرخه می‌رن. پسرای مدرسه ادب. انگاری فریدون هم هست. به من می‌خنده. می‌بینی عادله؟» Negative تا شب تماشا کردند. عادله حتی گفت: «احمدسیبی کنار شیمیا ایستاده.» عادله گفت: «چه‌قدر جوون.» پروین گفت: «از بچگی سیب می‌فروخت. گاری ازش بلندتر بود.» عادله بلند شد داد بزند، احمد احمدآقا احمد سیبی، پروین گفت: «اینم ما.» همان تصویری را می‌دید که عادله دیده بود. آن دست خیابان نغمه کوچک دست ندیم‌پور و پروین را گرفته بود و در آن شب از زیر چراغ‌های روشن چارباغ می‌گذشتند. پروین گفت: «باید برم عادله، دخترم مادر می‌خواد و منم بقیه زندگیمو. تو چه‌قدر خوبی. همه چی تو دستای تو زنده‌ست.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.