|

آهن و سیمان

روزی روزگاری تهران برای ساکنان خود همچون نقاشی بود؛ تصویری نقش بسته بر بومی که بر دامنه کوه‌های سربه فلک کشیده پهن شده بود. کمتر کسی باور می کرد آبی آسمان جای خودش را به خاکستری دلگیر بدهد و آهن و سیمان جای چنارهای قدیمی را بگیرند. نفس تهران به شماره افتاده است و "طهران" شدنش زمانی طولانی می خواهد و طبیبی حاذق. طولانی‌ترین خیابان خاورمیانه دیگر جایی برای پرسه های عصرگاهی نیست، درختان این خیابان سال به سال کمتر می شوند تا آسمان خراش‌ها تصویری دلگیر بسازند از زیباترین خیابان ایران. تهرانی که روزگاری ابتدای آن شمیران بود و مجموعه سعد آباد ، امروز از شمال و جنوب، شرق و غرب مرزی ندارد گویا. بی تعارف تهران قدیم دوست داشتنی تر بود، آن زمانی که خیابان ها را ماشین دودی ها به تسخیر درآورده بودند و خبری از شهرسازی مدرن نبود. آن روزها شهر جان داشت و مردم جان میدادند برای هم. طهران قبل از ما را اگر از تجریش سرازیر می شدی به سمت راه آهن کم نبود بهانه برای مکث کردن و لذت بردن، از امام زاده صالح و موزه سینما گرفته تا پارک ملت و تئاتر شهر و صد البته گذر «مشیرالسلطنه» که دیگر کمتر کسی نشانی از آن می گیرد. خانه های دوره تجدد در امیربهادر و سینماهای متروکه لاله زار، باغ صبا که مترو آن را بلعید و باغ مقصود بیک که دیگر فقط نامی از آن باقی مانده است. پایتخت آهن و سیمان هیپوقت آن "طهران" دوست داشتنی نخواهد شد اما شاید بتوان روحی از گذشته را در آن دمید. شاید بتوان لاله زار را سنگفرش کرد و کافه ها و سینماهای آن را دوباره راه انداخت و یا اینکه زیبایی های طهران قدیم را از ابتدای خیابان دربند تا میدان مجسمه به تصویر کشید. تهران امروز اگرچه آن "طهران " دیروز نیست اما پتانسیل تبدیل شدن به یکی از زیباترین شهرهای دنیا را دارد البته اگر بخواهیم و باشد کسی که طبیب این شهر غبار گرفته شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.