توانِ زندگی؛ وهم یا واقعیت؟!
مریم پیمان
دستی من را از عمق شب خسته بیرون میکشد و خواب نیمهشب را بر من حرام. چیزی در من عادی نیست. بیدار میشوم. هوشیاریام کامل نیست و بیناییام در سیاهی، چیزی جز شناختههای قبلی را به یاد نمیآورد. درد در دلم میپیچد. این درد جدید و غریب است. خودم را با ناتوانی و سرعت به حمام میرسانم. خانه پاکتر از ریختهشدن قطره آبی بر فرشهاست. چیزی نمیفهمم جز سردی کاشیها. هیچ اختیاری بر جسمم ندارم؛ دست، پا و همه عضلاتم. انگار اینبار شوخی نیست! نمیدانم کجای زمان و زمین رها شدهام. ترسیدهام. توان بلندشدن را ندارم. آری! آخرین تزریق کمتر از 12 ساعت پیش بوده است. زانوهایم تاب وزنم را ندارند. رها میشوم در بسترِ سردِ شبِ درد. امشب، قرار همیشگی من و درد است. دستهای یخزدهام را به بازکردن شیر آب فرمان میدهم. فرصت تأمل ندارم. یکباره آب ولرم بر جسمم مانند زمهریر میشود. در ثانیهای همهچیز از مقابل چشمانم میگذرد؛ از 33 سال غم و شادی تا 18 سال بیماری و درد، از چهره پدر و مادرم تا توهم یک همراه، از امید و شور تا ترس و تنهایی. ضعف در تنم موج میزند. به صدای آب در سکوت تلخ شب و آرامش شیرین دیگران میاندیشم؛ «خفتهاند این مهربان همسایگانم شاد در بستر» هرچه میشمارم هیچکس را در قاب انگشتانم برای بهیاریخواستن نمییابم. هرکس در بستری دور خفته است. آب را میبندم. توان حرکت و خبرکردن کسی را ندارم. خیس و بیجان سرم را به دیوار سرد کاشیکاریشده میسایم. باز باور میکنم که تنها سه حرف وجود دارد؛ «خدا»! زانوانم را به هم میچسبانم تا کمتر بلرزند. به اثرِ مانده زشتِ زخمِ زمینخوردن از آخرین بیتعادلی نگاه میکنم. در خود مچاله میشوم. بغض میکنم و شُکر از نبود کسی مغرور برای دیدن ناتوانی و زجربردن انسانی از درد و بیماری در سلولهایم. چشمهایم توان بازماندن ندارند. به یک راه میاندیشم؛ به کوتاهکردن راه. صدایی در حمام میپیچد. از شانههایم صدای غم برمیخیزد؛ «مدارا میکنم با مرگ» گرما و درد عجیبی از میان دلم بالا میزند. همه آنچه با لذت شب و روز گذشته خورده بودم، دیگر در بدنم باقی نمانده است. با خودم تکرار میکنم؛ «تنهایی زیبنده خداست». در تناقض دیدهنشدن ضعف و لذت همراهداشتن کسی گیج میشوم. قطرهای گدازان از چشمم آتش به جانم میزند. همه موسیقیها و شعرها در هم آمیختهاند. توان گریستن هم ندارم. گویی بیزاری و خشم در من به نقطه صفر رسیده است. از خودم میپرسم؛ «آیا توان دوستداشتن در من وجود دارد؟». توان بهیادآوردن و بهکاربستن همه آموزههایم درباره «اماس»، «مسمومیت» یا هر بیماری دیگری را ندارم. به اتاق میخزم؛ مانند حیوانی زخمخورده در نبرد با زندگی غالب. ملحفه را روی زمین پهن میکنم و خیس و سرد جسمم را به روی آن میکشم. توانِ فکرکردن، نای راهرفتن، قدرتِ خوابیدن، انرژی بیدارماندن و انگیزه «بودن» جز خیالی وهمآلود نیست. رها میشوم و بیاختیار به سطحی از ناهوشیاری میروم. تنها میدانم شبی یا نیمهشبی است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.