|

دیدار سیاست‌مدار

علی شعبانی 

هفت‌ونیم صبح، ایستگاه پارک ملت، پیرمردی پشت‌سرم بود، ضمن تعارف برای سوارشدن به اتوبوس، چهره آشنایش نظرم را جلب کرد؛ مردی حدود 75 سال، موی سروصورتش کامل سپید و پوست سفیدش، هنوز زنده و شاداب بود؛ با کاپشن کبریتی (گاباردین) شکلاتی‌رنگ و شلوار ورزشی مشکی، بدون عینک، کمی خسته و کمی غریبانه... . انگار که خود را از مردم می‌دزدید، زیرلبی و حالت مِن مِن گفت: نه نه، من... . با دو ردیف فاصله، روبه‌روی هم نشستیم، او رو به سمت عقب اتوبوس و من رو به سمت جلو، چهره‌به‌چهره؛ کناردستی‌اش، مردی در گذر از میان‌سالی و هوشیار به‌نظر می‌آمد ولی بی‌توجه و تفاوت به محیط؛ دو جوان صندلی‌های مقابلش خواب‌آلود و در عالم خودشان. از میان شانه‌های دو نفر مقابلم تقریبا پیوسته به سیمایش نگاه می‌کردم، این...؟ شاید اشتباه می‌کنم، آدم‌های شبیه به هم زیادند. مگر ممکن است او به این سادگی، ناشناخته، راحت و ساده، چرا پارک ملت...؟ باید بپرسم! در ضمن کلنجار ذهن، دقیق‌تر نگاه می‌کردم... متوجه نگاهم بود، نگاهش را می‌انداخت پایین، انگار نمی‌خواست کسی بشناسدش، به کسی نگاه نمی‌کرد! می‌اندیشیدم اگر او باشد، از اینکه کسی او را به‌جا نیاورده، نمی‌شناسند، این‌قدر غرق مشکلات‌اند که توجهی به این مسائل ندارند و...، خشنود نیست. شاید از روزگار، اخلاق و قدرناشناسی ما ایرانیان در زمان حیات افراد، جریانات و وقایعی که بر او گذشته و... چه می‌دانم، در‌گیر تاریخ و سرگذشت و... . کناردستی‌اش دو ایستگاه بعد پیاده شد، زمان اندکی داشتم، خواستم بلند شوم و بنشینم کنارش، فکر کردم اگر از صحبت و پرسش‌هایم استقبال نکند؟ پارک‌وی پیش از خروج از اتوبوس گفتم: ببخشید می‌خواستم سؤالی بپرسم. در حین پاسخش که: بفرمایید، گفتم: شما خیلی شبیه آقای دکتر یزدی هستید، خودتان... گفت بله، من خودم هستم. با لبخندی بر لب، تمام صورت سرخش باز شد، شادی ملایم و جذاب، ... دکتر ابراهیم یزدی، وزیر امور خارجه دولت موقت، سیاست‌مدار ملی‌گرا، هم‌رزم مرحومان بازرگان، طالقانی و سحابی؛ سیاست‌مداری منتقد با تحلیل‌های دقیق و اغلب جنجالی، ... همین یکی،دو روز پیش یکی از مقالاتش درباره مسائل هسته‌ای و نقد سیاست‌ها در برنامه رادیویی چکیده بررسی و طرح شده بود؛ نظراتی روشن و گویا... جدا از تفاوت دیدگاه‌شان! چهره هر دویمان خوشحال بود، حسی دوگانه داشتم آمیخته از تأثر و خوشحالی؛ تأثر از اینکه شخصیتی همچون او، جدا از نوع نگرش و سلیقه سیاسی‌اش، نباید میان مردم این‌گونه ناشناخته باشد و خوشحال از اینکه این‌گونه با آرامش و راحتی تردد می‌کند...! فرصت نبود، او مسافر سمت تجریش بود، باید پیاده می‌شدم، اتوبوس بیش از این در ایستگاه درنگ نمی‌کرد. شانه راستش را فشردم و گفتم: درود بر شما. خدا حفظ‌تان کند... . با خوشحالی تشکر کرد، دستش را به علامت سپاس و بدرقه، بلند کرد... . دیداری به قدر پایداری خود سیاست!!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.