راز اميدواري
مهدي قديمي
يکي، دوماه از انتخابات 92 گذشته بود که رفتيم به ديدنش براي يکي از همان مصاحبههايي که با همان خندههاي شيرينش، ميگفت: «چاپ که نميکنيد، چرا وقت من و خودت را ميگيري؟» و متأسفانه راست ميگفت! من و مريم مجد که براي عکاسي به مصاحبه آمده بود، به هم نگاه کرديم و حرفي نزديم.رفتيم سراغ مصاحبه، حرف زديم؛ از نتيجه انتخابات و از «دکترين امنيت ملي» و گشايش در سياست خارجي و... .به سياست داخلي رسيديم و هرچه آتش اميدمان گُر ميگرفت در هيجان باقيمانده از پيروزي انتخابات، زود خاطرهاي ميگفت از دور يا نزديک. گاهي از اوايل انقلاب و گاهي از سال 88؛ اما باز جلوتر اميد ميداد و اين رفتوبرگشت چندبار در مصاحبه تکرار شد.بعد از مصاحبه نشستيم به گپزدن و بعد، مريم چند عکس ديگر گرفت در آن حياط سرسبز و خواستيم خداحافظي کنيم؛ طاقت نياوردم و گفتم دکتر، اينطور که از حرفهاي امروزتان فهميدم، نبایدنااميد نشويم!نزديک در خروجي خانه بوديم که اين را پرسيدم. ايستاد و پرسيد: ميدانيد «گُوِه» چيست؟!باز هم به هم نگاه کرديم و گفتم: «در نجاريها ديدهام». بعد شروع کرد به توضيحدادن که وقتي الوارهاي قطور چوب را برش ميدهند، کمي که اره در دل چوب جلوي ميرود، دو طرف چوب برميگردد و به هم ميچسبد و جلوی ادامه حرکت اره را ميگيرد. نجارها يک مثلث چوبي در شکاف ايجادشده ميگذارند تا مانع برگشتن چوب شکافخورده به حالت اوليه شود و بعد به بريدن ادامه شکاف ميپردازند. بعد دوباره همان خنده شيرين هميشگي به صورتش برگشت و گفت: بعد از اينهمه سال، روزنهاي باز شده که ميشود اميد داشت به گشايش برسد، ما امروز بايد مثل «گُوِه» اينجا قرار بگيريم و نگذاريم اين روزنه بسته شود. فشار از همه طرف روي «گُوِه» است، اما بايد اين فشار را تحمل کند تا امکان بازشدن بقيه راه فراهم شود. شما هم در روزنامهها بايد همين کار را بکنيد. اين پيروزي، پايان راه نيست، اما بازشدن اين روزنه يعني ميشود راه را باز کرد.بعد همينطور که در را باز ميکرد تا بدرقهمان کند، دوباره خنديد و گفت: برويد و «گُوِه» را بگذاريد، قبل از اينکه روزنه دوباره بسته شود.وقتي برميگشتيم، ديگر برايم عجيب نبود که چرا ابراهيم يزدي بعد از ديدن آنهمه بالاوپايين و اينهمه بيمهري و سختي، هنوز ميتواند اميدوار باشد. او ديوار را ميديد، ولي روي هر روزنهاي بهعنوان راهي براي عبور از ديوار حساب ميکرد و اين راز اميدواري هميشگياش بود. او نه در روزنهها غرق ميشد تا اصل وجود ديوار را فراموش کند و نه آنقدر محو بزرگي ديوار ميشد که از فرصت روزنهها غافل شود و البته او قبل از اينکه ديگران را به «گُوِه»بودن تشويق کند، خود اولين نفري بود که در نقطه پرفشار، باري به دوش ميگرفت تا راه بسته نشود. حالا کسي که اينگونه اميد را زندگي ميکرد، زندگي را رها کرده و بار سفر بسته و من به اين فکر ميکنم که چند نفر از نسل ما، اينقدر صبر و حوصله داريم که مثل يزدي، روزنهبهروزنه دنبال بازشدن راه برويم؟ کداميک از ما ميتواند اميدوارانه «گُوِه»اي باشد در دل هر روزنهاي که شايد راهي از آن گشوده شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.