|

جان چند نفر باید به خطر بیفتد؟

الهه خسروی‌یگانه

دارد می‌شود یک سال. شهریور که تمام شود، آن ماه لعنتی مهر از راه خواهد رسید تا داغ همیشه تازه ما، تازه‌تر شود. امروز با وکیل پرونده، برای پیگیری پرونده پزشکی همسرم محمدرضا رستمی به دادسرای جرائم پزشکی رفتم. با اعتراض ما به رأی کمیسیون اولیه مبنی بر تعیین 10 درصد قصور پزشکی، کمیسیون دوم دوباره تشکیل شد و جواب همان بود: 10 درصد قصور پزشکی. با تأیید تشخیص اشتباه و البته عوارض اجتناب‌ناپذیر عمل جراحی؛ بیماری‌اي که پزشک، به اشتباه تشخیص داد و روش درمانش به کلی با آنچه بر سر همسرم آمد فرق می‌کرد.

به اقتضای خصوصیت روزنامه‌نگاری پرس‌وجو کردم. پزشک معالج همسرم که تمام این مدت حتی یک‌ بار برای ادای توضیحات به دادسرا مراجعه نکرده و زحمت خواندن پرونده یا دفاع را به خودش نداده، پیش از این نیز در این دادسرا پرونده داشته است. این، یعنی پیش از این نیز اشتباهات پزشکی او را به دادسرا کشانده است. خب؟ نتیجه این دعواها چه شده؟ این پرسشی است که شما هرگز نمی‌توانید پاسخش را بفهمید اما می‌توانید حدس بزنید که چه نتیجه‌ای داشته، در صورت تشخیص قصور پزشک، بیمه مبلغ موردنظر را پرداخت مي‌كند و پزشک، با خیال راحت دوباره پشت میز مطبش مي‌نشيند تا در جمع دانشجویانی که مدام او را استاد خطاب می‌کنند، به طبابتش ادامه دهد. چند بار باید اتفاق بیفتد؟ جان چند نفر باید به خطر بیفتد؟ چند خانواده باید آسیب ببینند یا برای ابد داغدار شوند تا یک پزشک از کار خود محروم شود؟ مگر برای هر خطای صنفی مجازاتی تعیین نشده؟ مگر اغذیه‌فروشی‌ها در صورت عدم رعایت بهداشت پلمب نمی‌شوند؟ مگر ما روزنامه‌نگاران در صورت تشویش اذهان عمومی به دادگاه فراخوانده نمی‌شویم؟ خب یک پزشک چند بار امکان اشتباه دارد؟ چرا من هیچ سابقه‌ای از پزشک ندارم که تصمیم بگیرم آیا پاره تنم را به او بسپرم یا نه؟ چرا بیمارستان‌ها لااقل این سوابق را پی نمی‌گیرند، جویا نمی‌شوند و لحاظ نمی‌کنند؟ در مملکت خودمان چقدر باید مرگ‌ارزان باشیم که این‌چنین با ما برخورد شود؟ فردا روز وقتی دختر 11ساله‌ام از من بپرسد با کسی که این کار را با پدرم کرد چه کردی؟ چه پاسخی باید به او بدهم؟ با تصور فرزندی که گمان می‌کند پدرش می‌توانست زنده بماند، چه باید بکنم؟ من، صدایم می‌رسد و لااقل فریادی می‌زنم، آن همه مردمی که توی راهروهای تودرتوی دادگاه و کمیسیون پزشکی و... سرگردانند، چه تکلیفی دارند؟ چه کسی صدای آنها را به گوش آنان که باید بشنوند می‌رساند؟ می‌بینید؟ حالا 10 ماه است که این پرسش‌ها مانند خوره روح و جان مرا و خانواده‌ام را می‌خورند. پرسش‌هایی بی‌پاسخ که قرار است تا آخرین روز زندگی من در سرم تکرار شوند؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.