|

سياست خودرويي يا خودروي سياسي

سيدمحمد كسائيان

به‌راستي پس از نيم‌قرن از توليد اولين خودرو در ايران، صنعت خودروسازي كشور آيا توانسته است به جايگاه مطلوب و اثرگذاری در تجارت و پشتوانه اقتصادي كشور بدل شود؟ البته در برهه‌اي از زمان با توجه به توانايي برخي از مديران اين صنعت توانسته‌ايم برخي از خودروهاي روز را فقط در ايران مونتاژ و صادراتي به كشورهاي حوزه خليج فارس يا حوزه درياي خزر داشته باشيم؛ ولي هيچ‌گاه نتوانسته‌ايم مانند كشورهاي صاحب‌سبك در اين زمينه، به رشد و تكنولوژي برتر روز دست پيدا كنيم؛ زيرا براي اين كار ابتدا بايد مديران اين مجموعه‌ها خود توانايي و علم لازم براي پيشبرد اهداف و استراتژي كلان را در راستای دست‌يافتن به اين مهم داشته باشند و همچنين مسئولان ارشد تصميم‌گير كشور برای ارتباط با كشورهاي صاحب تكنولوژي روز صنعت خودرو امكان مناسبات ديپلماتيك و تجاري را تسهيل كنند و همچنين لازمه انجام هر كاري اراده و خواستن انجام است كه اين اراده در مديران صنعت خودروی كشور ضعيف است. ضمنا كشورهاي چين و كره‌جنوبي تقريبا هم‌زمان با ايران، صنعت خودروسازي خود را راه‌اندازي كرده‌اند؛ اما در دهه اخير به پيشرفت‌هاي زيادي دست پيدا كرده‌اند كه اين جز با بهره‌گيري از متخصصان دلسوز داخلي و همچنين طراحان بزرگ و بنام شركت‌هاي خودروسازي برند دنيا و با صرف هزينه و اراده آهنين ميسر نيست. اين كشورها حتي به خود كشورهاي صاحب كلاس جهاني اين صنعت كه بيش از صد سال از شروع صنعت خودرو‌سازي در آنها مي‌گذرد و سال‌ها تجربه خودروسازي دارند، هم ماشين صادر مي‌كنند و تهديدي جدي براي صنعت خودروی آن كشورها محسوب مي‌شوند. آنها توانسته‌اند بازار رقابتي جهان را به دست آورند و با توجه به باز‌بودن دروازه واردات و رقابتي و متنوع‌بودن محصولاتی از اين دست در كشورهاي گوناگون صنعت خودروی كشورهاي چين و كره‌جنوبي به سمت جهاني‌شدن حركت كرده و به‌حق كه بر اين بازار تا حدودي تسلط پيدا كرده‌اند؛ ولي در كشور ما به‌ جاي واردكردن تكنولوژي برتر به‌روز و استفاده بالقوه از متخصصان داخلي و طراحان بنام خارجي متأسفانه باندبازي در نصب و عزل مديران صنعت خودرو و نداشتن آگاهي لازم از تكنولوژي روز و وابسته‌بودن به پول نفت و هميشه چشم به دست دولت داشتن گاهي اين شائبه را در ذهن مي‌پروراند كه شايد منافع عده‌اي در توسعه‌نیافتن و رشد‌نکردن اين صنعت است. در‌حال‌حاضر شركت‌هاي خصوصي و كارخانه‌هاي تأسيس‌شده خصوصي نيز فقط به واردات CKD قطعات بسنده كرده و حداكثر كاري كه مي‌كنند، مونتاژ اين قطعات روي هم است و قطعه‌سازان و توليدكنندگان ما با توجه به توانايي بالاي ساخت و توليد قطعات يدكي با توجه به بدهي خودروسازان به آنها و نداشتن حمايت كامل از طرف دولت از اين صنعت پول‌ساز، توان رقابت با قطعه‌سازان مشابه خارجي از نظر كيفيت و قيمت را از دست داده و بالطبع بازار داخلي را نيز از دست مي‌دهند. حال با تمام اين موارد مطروحه مردم عزيز كشور باز هم مثل هميشه يار و ياور صنعت كشور به‌ویژه خودروسازان هستند و هنوز اين اميد وجود دارد تا شايد روزي شاهد آن باشيم كه تصميم‌گيران و مديران فعال در اين حوزه نسبت به ورود تكنولوژي روز دنيا و استفاده هرچه بيشتر از اين قدرت برتر اقتصادي اقدام لازم را به‌ عمل آورند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.