|

ايران، بيخ گوش اسرائيل

ترجمه: آزاده بابایی‌نژاد

در آستانه ششمین سال بحران سوریه، کمتر تحلیلگری می‌توانست چینش مهره‌های درگیر این جنگ،- دست‌کم در میانه راه- را حدس بزند. به باور منابع آگاه، دیدار ماه گذشته رکس تیلرسون، وزیر خارجه آمریکا، با همتای روس خود و معامله دوسویه عراق در ازای سوریه، نقطه عطف این بحران است، مقام‌های واشنگتن از همان ابتدای جنگ سوریه به بهانه عدم دخالت در امور داخلی این کشور از اتخاذ سیاست راهبردی جلوگیری کردند؛ اما اکنون به نفع خود می‌بینند تا در ازای فعالیت بی‌دردسر پایگاهای نظامی در عراق، افغانستان و قطر، میدان را دودستی پیشکش روسیه، ایران و حامیان داخلی بشار اسد کنند. به نظر می‌رسد دولت ترامپ ابعاد مختلف حضور نظامیان آمریکایی در این دو کشور را بررسی و به این نتیجه رسیده که صرف‌نظر از مشکلات اقتصادی، حضورش در افغانستان و عراق، مبارزه ناتمام با داعش در اوضاع و احوال فعلی نه‌تنها باعث جان‌گرفتن دوباره آن شده، بلکه موجب حضور پررنگ‌تر ایران در عراق می‌شود. پیش از امضای توافق هسته‌ای غرب با تهران، اسرائیل با این پیش‌فرض که ایران هیچ‌گاه بر سر میز مذاکره هسته‌ای نخواهد نشست، از دیپلماسی فعال در جهت بسیج کشورها علیه تهران سر باز زد و تنها در دقیقه ۹۰ بود که نگراني‌اش را به کنگره گوشزد کرد. اما این‌بار باید ابتکار عمل را در دست گرفته و ابعاد قضیه را به‌درستی پیش‌بینی کند. اینجا در تل‌آویو، بیشتر آگاهان سیاسی به روسیه بدبین هستند چراکه شخص پوتین به‌سوي تهران و اسد دست دوستی و اتحاد استراتژیک دراز می‌کند ولی با اسرائیل و نتانیاهو روابط فقط در حد دوستانه است. بیم آن می‌رود تهران نیز به این نقطه رسیده باشد که سوریه به دلیل هم‌جواری‌اش با اسرائیل، گزینه به‌مراتب مهم‌تری از عراق برایش باشد و آن زمان است که تل‌آویو باید بيش‌ازپيش از تهران هراس داشته باشد؛ زیرا کلید انبارهای تسلیحاتی حزب‌الله لبنان و زرادخانه‌های سوریه را در دست دارد. آگاهان سیاسی اسرائیلی بر این باورند كه تهران با ساخت چندین شهرک در جنوب حلب و {استقرار هواداران خود} در این مناطق سعی دارد بیش‌ازپیش خود را به اسرائیل نزدیک کند.

*منبع: یدیعوت آحارونوت

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.