|

امیدوارم «شرق» پایا و زاینده باشد

کامبیز درم‌بخش

آشنایی من با مطبوعات به روزگار نوجوانی برمی‌گردد و به خاطر چاپ کاریکاتورهایم توانسته‌ام در این سال‌ها در بهترین مجلات دنیا کار کنم؛ اینکه می‌گویم، نوشابه‌بازکردن برای خودم نیست؛ پیش از انقلاب نه‌فقط در توفیق، زن روز، کیهان، آیندگان و ماهنامه تلاش که همگی از بهترین‌های مطبوعات زمانه خودشان بودند بلکه در بهترین مجلات دنیا که در آلمان منتشر می‌شد، فعالیت می‌کردم و بعد از آنکه پس از 22 سال به ایران برگشتم، این رابطه تا سال‌های سال ادامه پیدا کرد. قصدم از این مقدمه این بود که نباید فراموش کنیم، بین یک علاقه‌مند به مطبوعات و کسی که آشنایی‌اش با حوزه انتشار مجلات و روزنامه‌ها و نشریه‌ها به خاطر همکاری و فعالیت در آنهاست، فرق عمده‌ای وجود دارد. مخاطب در مطبوعات ما، در حال کوچ‌نشینی است؛ این روز ممکن است نشریه شما (روزنامه شرق) را ورق بزند و روز دیگر به سراغ نشریه‌ای دیگر برود. اما همکاران مطبوعاتی، افرادی که به انواع مختلف با رسانه‌ها در ارتباط هستند، کم‌کم جزئی از آن و به آن دلبسته می‌شوند. شاید به‌همین‌خاطر بود که پس از 22 سال زندگی در آلمان به ایران برگشتم. چراکه اولا به‌عنوان یک هنرمند احساس می‌کردم باید در وطنم باشم تا بتوانم از قلب کشورم به روایت زندگی مردم و نقد اوضاع جامعه بپردازم و هم اینکه در آن زمان به‌عنوان یک ژورنالیست، احساس می‌کردم به حضور در کشورم نیازمندم. امروز هم با اینکه دیگر با مطبوعات به صورت حرفه‌ای هیچ‌گونه همکاری‌ ندارم و دنیای کاریکاتور را به‌عنوان رسانه‌ای مستقل می‌بینم اما این الفت با سرزمینم همچنان وجود دارد. امروز سوژه‌های من را محیط ‌زیست، وضعیت زنان، وضعیت آزادی و مسئله صلح و پیامدهای جنگ در جهان، رقم می‌زنند؛ سوژه‌هایی که برخلاف دنیای ژورنالیسم، تاریخ مصرف ندارند. در این روزگار، آزادی و سرپیچی از خودسانسوری که از اصول یک کاریکاتوریست است، این‌چنین به دست می‌آید؛ دوری از رسانه و درعین‌حال پیگیری آن برای مطلع‌بودن از عمق فجایعی که در اطرافمان در حال رخ‌دادن هستند. تکنولوژی به جنگ رسانه‌های قدیمی آمده است و بسیاری از اصحاب رسانه، مشکلات آن را کم و بیش احساس می‌کنند. احتمالا شما هم در «شرق»، شاهد پایین‌آمدن سطح مخاطب روزنامه کاغذی و افزایش طرفداران سایت‌ها و کانال‌های تلگرامی باشید اما فکر می‌کنم همان‌طور که من هنوز کاریکاتورهایم را با دست می‌کشم، رسانه‌های کلاسیک و چاپی که برای خود، عمری چندساله یافته‌اند، بتوانند در آینده هم مشتریان خودشان را داشته باشند. اکنون در حال حرکت به سمت پکن برای شرکت در نمایشگاه کتاب کشور ژاپن هستم، به مخاطبان روزنامه‌ای که پس از 14 سال هنوز به صورت مستمر هر روز صبح منتشر می‌شود، تبریک می‌گویم و امیدوارم این استمرار همچنان پایا و زاینده باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.