قمصر خوشبو، قمصر بدبو
علیرضا زمانی
قمصر ما تهرانیها با قمصر کاشانیها از زمین تا آسمان تفات دارد. قمصر کاشان شهرتی جهانی دارد و عالم و عالمیان با آب گل و گلابش او را میشناسند؛ همان گلابی که هرساله در این ایام امنترین خانه عالم، کعبه، را با آن شستوشو داده و معطر ميكنند.
آری همگان قمصر کاشان را به بوی خوش و گلهای معطرش میشناسند، اما قمصر ما تهرانیها برای خودمان و حتی مسافران بینالمللی و غیربینالمللی این شهر به بوی نامطبوع و مشمئزکنندهاش شناخته یا در حال شناختهشدن است! همان بویی که شبها مشام هر مسافر تازهواردی را که از بزرگراه قم- تهران و فرودگاه بینالمللی امام خمینی عزم این شهر كرده، سخت میآزارد. قمصر تهران، برخلاف قمصر کاشان، روستای کوچک درحاشیهافتادهای است که کنار دورسونآباد و عبداللهآباد و مهدیآباد و عشقآباد کهریزک سالهاست با او و مصائبش دستبهگریبانند؛ همان کهریزکی که خاطرات خوبی از آن در ذهنها برجای نمانده و مرکز دفن زبالهاش، شبانهروز هزاران تن از زبالههای تولیدی ما تهرانیها را در خود میبلعد؛ همان زبالههایی که میشد کمتر از اینها تولیدش کنیم، همان زبالههايي که میشد تفکیکشدهتر از مبدأ، طلای واقعا سیاه و گرانبهای تهرانیها شود!!! قمصر شهر ما که 400سالی قدمت دارد و در نقشه بغایری نامش آمده، بههمراه عشقآبادها، همان عشقآباد که دریاچهاش مهمترین زیستگاه پرندگان مهاجر سالهای اخیر شده و نقشههای زیادی برای او و هدف گردشگریبودنش میکشند، چنان میان کارخانجات تبدیل ضایعات پلاستیکی وابسته به کهریزک و کارخانه ذوب سرب باتریهای فرسوده گرفتار آمدهاند که بوی ناخوش حاصل از آنها طعنه به بوی ناخوشایند مرکز دفن زباله کهریزک زده است! بهغیر از اینها، چاردیواریهای کوچک و بزرگی دست پیمانکاران به اجاره داده شده تا کار تفکیک زبالههایی را که باید در منزل انجام میدادیم و ندادیم به بهای پول خوبی انجام دهند و در نتیجه پدیده و معضلی به نام آشغالگردی و تفکیکگری زباله را در این منطقه رواج دهند؛ پدیدهای که اتباع بیگانه ساکن قمصر و اطرافش به بهای ناچیزی به آن تن گماشته و در دلش پدیده ناخوشایندتر دیگری به نام کودکان کار آشغالگرد را روی دست تهران و مردمانش و شاید مدیرانش گذاشته است!!! کودکان کاری که بهجای بازیهای کودکانه و در کلاس درس حاضرشدنها، تا سر در آشغالهای تفکیکنشده ما پایتختنشینان غور میخورند و قد میکشند و بزرگ میشوند! آری قمصر ما تهرانیها با قمصر کاشان از زمین تا آسمان تفاوت دارد؛ قمصری که کنار کهریزکها و...، از سر ناچاری دروازه ورود مسافران بینالمللی و غیربینالمللی این شهر شده، با بوی ناخوشایندشان خیرمقدم به آنها میگویند! دروازهای که روزگاری برج آزادی زیبای کنار مهرآباد جایش بود و با جلوهای از معماری پرشکوه ایران به مسافران این خاک و بوم خوشامدگویی میكرد. قمصر و دروازه شهر بودن و بوی ناخوشایند و مسافران بینالمللی و غیربینالمللی و کودکان کارش، محصولی است نامیمون که ما شهروندان تهرانی با زبالههای تولیدی غیراستاندارد و بیتوجه به تفکیک زباله از مبدأ، در ایجادش کم مقصر نبوده و کم نقش نداشتهایم!؟ به امید روزی که زبالههای این شهر حکم طلا پیدا کنند و به امید روزی که قمصر ما تهرانیها با عطر خوشش، طعنه به قمصر خوشبوی کاشان بزند. آن روز خیلی دیر نخواهد بود اگر... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.