من از تو خوشبختترم؟!
مریم پیمان
در صدای جدی ممزوج با غم «او» محو شدهام. فهم حرفها و آموزهها دشوار نیست، اما بهیادسپردن آنها سهل نمینماید. گیجم از پرسشهای بیسروته خودم. دلم کاغذ و قلم میخواهد برای یادداشتکردن و بهفراموشینسپردن. اثر کورتونها به مرور زمان بر حافظه، باز تمامقد خودش را نشانم میدهد. صدایی من را جلب میکند. گوشی را نگاه میکنم و آخرین پیغام را باز. نهایت امید را در یک جمله میبینم؛ «دکتر گفت که دیگر لازم نیست تزریق را ادامه بدهم». دیگر چیزی نمیشنوم. شادی و حسادت در رگهایم با قدرت موج میزنند. یک دوست از رنج هفتگی نجات پیدا کرده است و یک فرزند، آینده امیدوارانهتری برای پدرش میتواند تصور کند، اما من! «کاش من هم از این تکرار رها میشدم. از تکرار هر روز و شب یک کلمه؛ «اماس» و در سلامت زندگی را ترسیم میکردم». گیجم. باید از دکتر قرصهای تقویت حافظه بگیرم. نگرانم. نگران فراموشکردن همه خاطرات خوب این روزها و شادمانم از فراموشکردن و فراموششدن همه تلخیهای دور. گاه به این کمحافظگی دچار میشوم و با بیخوابی بیشتر این تجربه از بیحافظگی یا کمحافظگی را دارم. از شلوغی اطراف خستهام. از سفرها و کارهای زیاد. باید آخر هفته خلوت کنم و به آرامش فکر کنم. ممکن است اینبار هم خستگی، عفونت یا استرس ذهنم را ضعیف کرده باشد. دلم تنهایی میخواهد؛ تنهایی فقط با حضور یک دوست. «او» بخواند از همه هستی و من بشنوم از همه نیستی. گاهی آدمها در مناسبترین زمان پیدایشان میشود و برای تو آینهای میشوند برای شناخت خود و بهتر عملکردن در زندگی. سرم را بالا میگیرم و در چشمهای مهربان و ناامید «او» نگاه میکنم. میدانم که هر انسانی دشواریهای بودن را به شکلی تجربه میکند و «او» هم دشواریهای دیگری جز بیماری را یدک میکشد. حسرتهای هرکدام از ما رنجهای امروز و دیروز دیگری است؛ فرزند، دانش، سلامت و سلامت و سلامت. چیزی در قفسه سینهام سنگینی میکند. نفسم گویی در سرمای شدید استخوانهای قفسه سینهام بند آمده است. رنجهای «او» جدیترند از من. پرسشها و افسوسهای «او» را در ذهنم میشمارم. چشمانم به لبخند روی لبانش میافتد و یکباره درد از سینه من رخت برمیبندد. انگار گرمای آغوش آرامشی را چشیدهام بعد از سالها. آرامبخشی قوی در رگهایم، چشمهایم را میبندد. دیدن شادی در چهره یک «انسان» همه پرسشهای ناتمام را تمام میکند. بین خواب و بیداری، بین مست و هوشیاری در موسیقی سکوت فضا بیدار میشوم. هیچکس نیست. من در اتاق خوابیدهام و بیدرد شبی آرام را گذراندهام. صدای کولر خانه را پر کرده است. به سقف نگاه میکنم. به همه دوستانم فکر میکنم. به خیال ایمان میآورم. به همه آنهایی میاندیشم که چیزهایی برای فهرست نداشتههای من دستوپا کردهاند. رنج، رنج و رنج، هرکس شکلی از آن را در زندگی دارد و من تنها کسی هستم که کمترین میزان از رنج را از نظر خودم دارم. یک بیماری ساده کنترلشده تنها رنج عیان زندگی زنی در آستانه میانسالی است. «آری! من خوشبختم».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.